ေ၀ဒနာညနက္

သန္းေခါင္ယံတိတိ
ပကတိ တိတ္ဆိတ္မႈ
ကၽြန္ေတာ့္အသက္ရွဴသံရယ္
ကေလးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ငိုသံရယ္သာ
ေခ်ာက္ျခားဖြယ္ရာ က်န္ရစ္ေပါ့...။

တစ္ခ်က္ခ်က္နာရီသံထဲ
ယုတၱိေဗဒနဲ႔ စည္းခ်က္က်မႈ စိမ့္၀င္
အဆိုးျမင္စြာေျပာရရင္
သခ်ၤာဘာသာရပ္လို ရက္စက္လွတယ္...။

အာေဂါင္ျခစ္ၿပီး အႏုပညာလို႔ေအာ္ေနလည္း
အသံ၀င္ရံုပဲရွိလိမ့္မယ္
ေဘာဂေဗဒကဗ်ာဆရာေတြၾကား...
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ၾကား...
ကၽြန္ေတာ္မ်ားရဲ႕ အလင္းဓာတ္ကို
မီးသျဂိဳလ္ဖို႔ မလိုအပ္ဘူး...။

အလြမ္းဓာတ္ခံ ကဗ်ာဆန္ဆန္ညေနေတြေနာက္
နာက်ည္းခ်က္ရယ္သံေတြပဲ့တင္ထပ္
အဲဒီညက...
အခ်စ္ဆိုတဲ့စကားလံုးကို
အဘိဓာန္မွာ ရွာၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္...
ဒါေပမဲ့
အဘိဓာန္အိုရဲ႕ အဲဒီစာမ်က္ႏွာဟာ
ျခစားထားေလရဲ႕ ...။

ဒီလိုနဲ႔
သန္းေခါင္ယံည...
စည္းခ်က္က်နာရီသံနဲ႔...
ေဘာဂေဗဒဆန္ဆန္ အႏုပညာေတြၾကား
ႏွစ္ပါးမကသြားေနခ်ိန္...
ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရယ္သံမွာ
ကၽြန္ေတာ္ ရႈိက္ငိုေနခဲ့မိေပါ့...။

<<<ေတဇာ>>> ၂၁၊ ၃၊ ၂၀၀၉၊ ၁၂း၃၀