ပံုေျပာသူ ေအာင္ခ်ိမ့္

ပံုေျပာသူ ( )

ငါျပန္မတက္ႏိုင္တဲ့ တြင္းဆံုးထဲက်ေရာက္ခဲ့...
ငါ ဘာသြားေကာက္တာပါလိမ့္...။

XXXXXXXXXXX

ေနပူပူမိုးရြာရြာ...
ထီးပါေတာ့မွ ဖြင့္ေဆာင္းေပါ့...
ေနပူပူမိုးဖြဲဖြဲထဲ
ထီးကို တုတ္ေကာက္လိုကိုင္လွ်က္
ခပ္တည္တည္ပဲ
အဲဒီလူ လမ္းေလွ်ာက္
အဲဒါ သူ
ရွက္တက္မႈတဲ့
အေတာ္ေတာ့ ဂြက်တာပဲ...။

xxxxxxxxxx

တျဖည္းျဖည္းသာ...
ငါတို႔ရဲ႕ ဘ၀ႀကီးဟာ...
ကုန္ခမ္းလာတယ္...
အဲဒါကို အနည္းငယ္ထစ္ေငါ့ေအာင္...
ငါတို႔
မရပ္မနားေဆာ့ၾကတယ္...
တရားေတြ႕ သေယာင္တကယ္မေတြ႕ေရြ႕
ေမ်ာက္ဘ၀မွ လံုး၀မေရြ႕ ။


xxxxxxxxx

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေမွ်ာ္မွန္းတိုင္းတဲ့အေ၀းႀကီး
ကၽြန္ေတာ္လြင့္စင္သြားႏိုင္ပါတယ္...။
ကမၻာ့အျပင္..
စၾက၀ဠာအျပင္အထိ...
ကၽြန္ေတာ္လြင့္စင္သြားႏုိင္ပါတယ္...
အရာရာေမွာင္မဲမဲ...
အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို
လူ႔ဘ၀အလင္းဆီ ဆြဲတင္ခဲ့ပါတယ္။


စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြ မွတ္မိသမွ် ေရးထင္တားတာပါ။ ညစ္တယ္..ညစ္တယ္...ညစ္တယ္...။ X-(