လရောင်လမ်း

ကမ္းေျခမွာ ခရုခြံေလးေတြ လိုက္ေကာက္မယ္ သိပ္မမ်ားဘူး ငါးေထာင့္ၾကယ္ပံု ေဖာ္ႏိုင္တဲ့အထိပဲ ငါ အဲဒီလို အလင္းႏွစ္ကို ခ်ဳံ႕ပစ္မယ္ #AboutHopeII တစ္ခန္းထဲ အတူရွိေနေတာင္ ျပတင္းေပါက္နံေဘး အျပင္ကို တစ္ေယာက္တည္း ေငးလို႔ရပါတယ္ ရိုင္းတယ္လို႔ ကိုယ္မဆုိလိုဘူး ‪#‎Solitude‬     တြက္မၾကည့္ပါနဲ႔ ဝတ္ရည္ေတြအားလံုး ေပါင္းလဒ္ထက္ပို ပ်ားရည္ဟာ ခ်ဳိတယ္ ‪#‎CumulativeEffect‬ ေမ့ေနတဲ့ အရာတစ္ခုကို သတိရခ်င္လာတယ္ ဖံုထူထပ္တဲ့ ထပ္ခိုးေလးေပၚမွာ ေပ်ာ္စရာတစ္ခုခု အျမဲရွာေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္ ‪#‎NostalgiaIII‬ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတိုင္း စကၠန္႔ အနည္းငယ္ျခားၿပီး ပဲ့တင္ထပ္တယ္ ဟိုအေဝးဆီက အသံထက္ျမန္တဲ့ နားလည္မႈကို ရခဲ့တယ္ ‪#‎Unison‬

"ကမၻာေပၚမွာ ၾကံဳေတြ႕ရႏိုင္တဲ့ အဆိုးရြားဆံုးအျဖစ္ဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္အၾကား ကြဲျပားတယ္။ အရွင္လတ္လတ္ေျမျမွဳပ္ခံရတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ မီးရႈိ႕ခံရတာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေရနစ္တာ၊ တံက်င္နဲ႔ထိုးခံရတာ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေသနည္းအမ်ဳိးအစား ၅၀ ထဲက တစ္ခုခုေပါ့။ တခ်ဳိ႕ျဖစ္ရပ္ေတြမွာ သိပ္ၿပီးထူးဆန္းေနတာမ်ဳိးေတာင္မဟုတ္ပဲ အမႈမထားေလာက္တဲ့ အရာမ်ဳိးေလးေတြလည္း ျဖစ္ေနတတ္တယ္" ဟု အိုဘရိုင္ယန္က ေျပာသည္။ သူက ေဘးဘက္သို႔ အနည္းငယ္တိမ္းလိုက္ၿပီး၊ စားပြဲေပၚတြင္ရွိေနသည့္ အရာကို ၀င္စတန္ ျမင္သာေအာင္ ျပလိုက္သည္။ ၀ါယာႀကိဳးျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေလွာင္အိမ္တစ္ခု၊ သယ္ေဆာင္ရန္အတြက္ လက္ကိုင္တစ္ခု အေပၚတြင္ပါသည္။ ၎၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ ပူးတြဲပါရွိသည့္အရာတစ္ခုမွာ ဓားသိုင္းစြပ္မ်က္ႏွာဖံုးႏွင့္တူၿပီး အခြက္မ်က္ႏွာျပင္အတိုင္း အျပင္ဘက္သို႔ ထိုးထြက္ေနသည္။ သူ႔ဆီမွ သံုးေလးမီတာခန္႔ ေ၀းကြာေနေသာ္လည္း ေလွာင္အိမ္ကို အကန္႔ႏွစ္ခုျဖင့္ ခြဲျခားထားသည္ကို ျမင္ေနရၿပီး၊ အထဲတြင္ သတၱ၀ါတစ္မ်ဳိးရွိေန၏။ ၾကြက္မ်ားျဖစ္သည္။ အိုဘရိုင္ယန္က ေျပာသည္။ "ခင္ဗ်ားကိစၥမွာေတာ့ ကမၻာေပၚမွာဆိုးရြားဆံုးအျဖစ္ဟာ ၾကြက္ေတြ လာျဖစ္ေနတယ္" ေလွာင္အိမ...

တိတ္ဆိတ္တယ္ ေမွာင္တယ္ မခန႔္မွန္းတတ္ဘူး ၾကားရလား အဲဒီက မျမင္ရတဲ့ ပုရစ္တစ္ေကာင္ ေအာ္ေနတဲ့ ပံုသဏၭာန္ တကယ္လို႔ အိပ္မက္ဟာျမန္ၿပီး ေလတဟူးဟူးတိုးၿပီး ငါက ရာဇဝတ္သား ျဖစ္ၿပီး ငါထြက္ေျပးသြားခဲ့တာ အဆံုးမွာ ဂိမ္းစီးတီးက ဆိုင္ကယ္ႀကီးျဖစ္မေနဘူးဆိုရင္ ဘာလို႔ ျပန္မအိပ္ရဲ ရမွာလဲ ဒီလိုပဲ ငါ့ကိုယ္ငါ အားေပးတယ္ ယံုၾကည္ဖို႔ ဒါမွမဟုတ္လည္း မိုင္ကုန္ျဖဲၿပီး ဘယ္ဆီမွ မေရာက္တဲ့ကိစၥကို ခံႏိုင္ရဲဖို႔။ ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) Image: wall.alphacoders.com

ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာထဲ ငါျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတယ္ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ငါ့ကိုယ္ပိုင္ လမ္းလြဲမသြားဖို႔ ငါ ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ အသက္ရွင္တည္ရွိျခင္း စည္းမ်ဥ္းတခ်ဳိ႕ ရွိေပမဲ့ ဒီလိုနဲ႔ အရင္တုန္းကလူတစ္ေယာက္ ငါမဟုတ္ျပန္ေတာ့။ ေရွ႕ခရီးဆက္ႏိုင္ဖို႔ အင္အားမရခင္ ႀကိဳတင္ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့လူတစ္ေယာက္မို႔ ငါ ေနာက္လွည့္ျပန္ၾကည့္ေတာ့ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းတူရွဴ တျဖည္းျဖည္းေ၀းက်န္ခဲ့တဲ့ ဘ၀မွတ္တိုင္ေတြ၊ စြန္႔ပစ္ခံလယ္ေတာကြင္းေတြဆီက ၾကြက္ၿမီးတန္းတက္လာတဲ့ ေႏွးေကြးမီးလွ်ံေတြ အေပၚမွာ၊ အေတာင္ေညာင္းအုပ္စုဖြဲ႕ အစာရွာနတ္ေစတမန္ေတြ ငါျမင္ရ။ ငါ့ ခ်စ္ျခင္းအစစ္နဲ႔ ငါ့ကိုယ္ငါ မ်ဳိးႏြယ္စုတစ္ခုအျဖစ္ ဖန္ဆင္းခဲ့ အဲဒီငါ့မ်ဳိးႏြယ္ဟာ ၿပိဳကြဲခဲ့။ သူ႔ ဆံုးရႈံးမႈ ပြဲေတာ္ႀကီးထဲ ငါ့ ႏွလံုးသားလည္း ဘယ္လိုျပန္ ေပါင္းစည္းရပါ့မလဲ။ ေလျပင္း တိုးတက္တိုက္ခတ္လာေနခ်ိန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တစ္စစီေၾကြခဲ့တဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ေသြးရူးေသြးတန္းဖံုမႈန္႔ေတြလို ငါ့မ်က္ႏွာကို စပ္ဖ်င္းရိုက္ခတ္လို႔။ သို႔တိုင္ ငါကေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုကို အံ့ၾသဘနန္းနဲ႔ ခ်ဳိးျမဲခ်ဳိးေကြ႕ေနဆဲ ငါသြားရမယ့္ ဘယ္ေနရာကိုမဆို ေရွ႕ဆက္ဖို႔အတြက္ မၿပိဳလဲေသးတဲ့ဆႏၵဇြဲနဲ႔ ၿပီး လမ္းေပၚေတြ႕သမွ် ငါ...

ေရာင္စံုခဲတံကေလးေတြ အတိုအရွည္မညီဘူး မႏွင္းျဖဴကို လူပုကေလးခြန္နစ္ေယာက္နဲ႔ မသကၤာဘူး ဒါေပမဲ့ ဘာကို တတ္ႏိုင္ပါသလဲ #Coloring Book အခ်ိန္အၾကာႀကီး အႏုစိတ္ထားတဲ့ ပင့္ကူအိမ္ကေလးကို အပ်င္းေျပ ေလနဲ႔မႈတ္ၾကည့္သလို ဘယ္ကေလးမဆို ရက္စက္တတ္တယ္ ‪#‎Rant‬ အခ်စ္ဆံုးသူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚ ေမြးရာပါအမွတ္ႀကီးတပ္ အေမြးနက္နက္ေတြ ရွည္ထြက္လာတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးမွာ ငါ့ကိုယ္ငါမုန္းလာတယ္ #Juxtaposition ေဟာဒီေရအိမ္ထဲက မွန္ကို ႏွစ္ဖက္ျမင္မွန္း သိသိခ်ည္းနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲေလးနဲ႔ သူမ ျပံဳးျပေနက် #Big Brother ကြန္ပါဗူးအေဟာင္းေလးကို ဖြင့္မၾကည့္ပါနဲ႔ ကြန္ပါဗူးအေဟာင္းေလးထဲက ေပ်ာ့ျပဲေနတဲ့ ေခ်ာကလက္ေတြထြက္လာတဲ့အခါ ကိုယ္ပဲနစ္နာမယ္ #Nostalgic Loss ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) Image: www.boostinspiration.com

သံုးဆယ့္ခုနစ္ဆီက အီးေမးလ္ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြအတြက္ မိတ္ဆံုထမင္းစားပြဲလုပ္မယ္လို႔တဲ့။ သံုးဆယ့္ခုနစ္ဆိုတာ လူလိုသူလို၊ နာမည္တပ္ေခၚရရင္ေတာ့ ေဘာဂဗလပဲ။ ေဘာဂဗလဆိုေတာ့လည္း ခ်မ္းသာတယ္။ ခ်မ္းသာလို႔ ေဘာဂဗလလို႔ ေခၚတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သူ႔ကုိ ဗာလႀကီးလို႔ပဲေခၚတယ္။ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဗာလနံႀကီးလို႔ေတာင္ ေခၚၾကတယ္။ နိယာမေက်ာင္းေတာ္မွာေတာ့ နာမည္မေခၚရလို႔ ေက်ာင္း၀င္းအျပင္ေရာက္ကာမွ ေခၚၾကတာ။ ေက်ာင္းထဲမွာ နံပါတ္တပ္ေခၚရတယ္။ ပညာရွာဖို႔လာတဲ့လူမွန္သမွ် အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြးတဲ့သေဘာပဲ။ အမ်ဳိးဘာသာ မခြဲျခမ္းတဲ့သေဘာပဲ။ ေက်ာင္းသားတိုင္းဟာ နံပါတ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ။ သူ႔နံပါတ္က သံုးဆယ့္ခုနစ္။ သံုးနဲ႔ခုနစ္ေပါင္းရင္ တစ္ဆယ္ရလို႔ သူ႔ကို "ဘူ" လို႔ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းအၾကားမွာ ေခၚၾကတယ္။ ဘူဆိုေတာ့လည္း သူက သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ မႀကိဳက္လည္း သိပ္မတတ္ႏိုင္ဘူး။ နံပါတ္ရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတိုင္းမွာ အဲဒီလို မဟုတ္ကဟုတ္က နာမည္ေတြရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းထြက္ေတြအခ်င္းခ်င္း ခုထိ နံပါတ္ေတြကိုပဲသံုးၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေခၚၾကေျပာၾကေလ့ရွိတယ္။ ေဘာဂဗလက နိယာမေက်ာင္းေတာ္မွာ ဘြဲ႕လြန္ပညာဆက္ၿပီးသင္ခြင့္မရဘူး။ ဒီေကာင္က ခပ္ထူထူရယ္။ ခပ္ထူထူဆို...

"ရွင္ဟာ အရမ္းအရမ္း ရူးတဲ့ ေကာင္ေလးပဲ။ မစၥတာပြန္တယ္လိုင္ယာက ကၽြန္မကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္ဆိုတာမ်ဳိး မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကို အိပ္မက္မက္ရင္း ရွင့္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းေနတာေလ။ မစၥတာပြန္တယ္လိုင္ယာ ေကာက္ခ်င္ေကာက္ တင္ခ်င္တင္လုပ္ရမယ့္၊ သူ႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈတစ္ခု ကၽြန္မမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ၿပီးပဲ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ေပးမယ္။ ထားပါေတာ့ သူက၊ 'ေဟ့ေရာဘတ္၊ မင္း သူ႔ကို ယူသြားၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနပါေတာ့။ သူက မင္းအပိုင္ျဖစ္သြားၿပီ' ေျပာတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မက ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ရယ္ေနမွာ..." The Awakening by Kate Chopin တြင္ အဓိကဇာတ္ေကာင္မွာ ကေလးမ်ားမိခင္ (၁၉) ရာစုအေမရိကန္အမ်ဳိးသမီး၊ မစၥပြန္တယ္လိုင္ယာျဖစ္သည္။ လူကံုတန္လင္ေယာက္်ားတစ္ဦးႏွင့္ ၿပီးျပည့္စံုေသာ မိသားစုဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ အေပၚယံျမင္ႏိုင္သည္မ်ားမွအပ ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ စိတ္အတြင္းထဲတြင္ မည္သူမွ်နားမလည္ႏိုင္ေသာ၊ "နာက်င္ခံစားရမႈတစ္မ်ဳိး" ရွိေနသည္။ ဤသည္ကို "ဘူရႊာမိခင္တစ္ဦး၏ သက္ေတာင့္သက္သာေလွာင္အိမ္" ဆိုသည့္ စကားက အေကာင္းဆံုးထင္ဟပ္ျပႏိုင္သည္...