စိတ္ၾကြပံုအဆင့္ဆင့္

[ ၁ ]

ဥကၠလာဟိုမားေကာင္စီ ၿမိဳ႕နယ္အ၀န္းအ၀ိုင္းအျပင္ဘက္ တစ္မိုင္ေလာက္နားေလးမွာ စိုစြတ္ေနတဲ့ မီးခိုးေရာင္ဆြယ္တာအက်ႌနဲ႔ ညစ္ေထးေထး ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတဲံ လူတစ္ေယာက္ ၈၁ လမ္း ကုန္းေက်ာ္တံတားအေပၚမွာ ရပ္ေနတယ္။ အခ်ိန္က ႏို၀င္ဘာလရဲ႕ နံနက္ခင္း၊ အေရွ႕အရပ္ဆီမွာ ေနကို ျမင္ရရံုသာ ရွိေသးတယ္။ သူက အရိုးခိုက္ေနတဲ့ အခ်မ္းဒဏ္ကို သက္သာေအာင္ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ကို ပူးကပ္ၿပီး ပြတ္ေနမိတယ္။ ဆယ့္ရွစ္ဘီးကားႀကီးေတြက အစုန္အဆန္ ေမာင္းႏွင္စျပဳေနၿပီ။ အေရွ႕ဘက္ကို ဦးတည္ေနတဲ့ ကုန္တင္ကားႀကီးေတြဟာ ဥကၠဟိုမားၿမိဳ႕ထဲကို ၀င္ေရာက္သြားၾကေပမဲ့ သူတို႔ ဘယ္ကလာခဲ့သလဲဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္သူသိႏိုင္မွာလဲ။ ဒီကားႀကီးေတြဟာ ၃၅ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမေပၚေရာက္ၿပီး ေတာင္ဘက္က ဒါးလက္စ္ ဒါမွမဟုတ္ ဟူစတန္ၿမိဳ႕ေတြဆီကိုလည္း ေရာက္သြားႏိုင္တယ္။ ေျမာက္ဘက္က်ေတာ့ ကန္းဆက္စ္ၿမိဳ႕၊ အိုမားဟား ဒါမွမဟုတ္ အမႊာၿမိဳ႕ေတာ္ကိုေတာင္ ခရီးေပါက္သြားခ်င္သြားမွာ။ အေရွ႕ဘက္ကို ဆက္ေမာင္းသြားမယ္ဆိုရင္လည္း အျခားၿမိဳ႕ေတြကို ေရာက္မွာပဲ၊ ေန႔လယ္ခင္းေလာက္ ဆိုရင္ေပါ့။

အေနာက္ဘက္ကို ဦးတည္သြားတဲ့ လမ္းမႀကီးကို သူေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီလမ္းဘက္မွာက အျခားေရြးစရာလမ္းခြဲ သိပ္အမ်ားႀကီးရွိမယ့္ပံု မရဘူး။ အေနာက္ကိုသြားတဲ့ ကုန္တင္ကားေတြဟာ ေလာက္ေလာက္လားလား တစ္ေထာက္နားစရာေနရာေရာက္ဖို႔ အမာရီလိုၿမိဳ႕ထိ တစ္ခါတည္းေရာက္ေအာင္ သြားရမွာ။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ အဲဒီေလာက္ေ၀းေ၀းထိေရာက္ေအာင္ မိသားစုနဲ႔အတူ သူသြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဦးေလးတစ္ေယာက္ တကၠဆက္မွာ လက္ထပ္ပြဲက်င္းပခ်ိန္ သူ႔အသက္ဆယ့္သံုးႏွစ္မတိုင္ခင္ကေပါ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အေတာ့္ကို ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ အမာရီလို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေျမာက္ဘက္စူးစူးက ေတာလမ္းက်ဥ္းကေလးဆီ သူတို႔ေရာက္ခဲ့ပံုကို သူေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲဒီမွာ တကယ့္ေတာင္ေတြ မရွိေပမယ့္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကုန္းျမင့္ေဒသဆီတက္ခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ ခံစားႏိုင္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒူးမက္စ္ကို ျပန္ဆင္းလာခဲ့ေတာ့ အေနာက္ဥကၠလာဟိုမားလိုပဲ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ ေျမနိမ့္ပိုင္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ 'ခပ္ျမင့္ျမင့္ ေျမျပန္႔ေပါ့ကြာ' လို႔ သူ႔အေဖက ကားရဲ႕ ေရွ႕ထိုင္ခံုကေန လွမ္းေျပာခဲ့တယ္။

အဲဒီလို ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ အျမင့္ပိုင္းမ်ဳိး ရွိလိမ့္မယ္လို႔ သူေတြးေတာင္ မၾကည့္ဖူးခဲ့ဘူး။

ကုန္းေက်ာ္တံတားတစ္ေလွ်ာက္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ် ေလွ်ာက္လာေနရင္း ပလက္စတစ္ဗူးတစ္ဗူး ျမင္လိုက္တုိင္း သူ႔ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္သြားတတ္ေပမဲ့ အထဲမွာ က်င္ငယ္ရည္မပါလို႔ ျပန္လြင့္ပစ္လိုက္ရတာနဲ႔ခ်ည္း ၾကံဳေနတယ္။ အခုလို ခရီးေ၀းေမာင္းရတဲ့ ကုန္တင္ကားဒရိုင္ဘာေတြဟာ အိပ္ေပ်ာ္မသြားေအာင္လို႔ စိတ္ၾကြေဆးသံုးတတ္တယ္ဆိုတာ သူသိထားတယ္ေလ။ ကားရပ္စခန္းမွာ ၀င္ရပ္ၿပီး က်န္းမာေရးကိစၥအတြက္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ၾကာမွာထက္စာရင္ အမ်ားစုက ပလက္စတစ္ဗူးေတြထဲပဲ ေသးကို အလြယ္တကူ ပန္းထည့္ၿပီး ျပတင္းေပါက္က လြင့္ပစ္တတ္တယ္ဆိုတာလည္း သူက သိထားျပန္တယ္။ အခုလို တဆင့္ခံျပန္ရတဲ့ စိတ္ၾကြေဆးက သံုးစြဲဖို႔အတြက္ အသန္႔စားခ်ည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ စိတ္ၾကြေဆးပါတဲ့ က်င္ငယ္ရည္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခြက္ေသာက္လိုက္ရရင္ကို သူ႔အတြက္က ငါးနာရီေလာက္ အဆင္ေျပေနတာပဲ။

ဆက္ေလွ်ာက္လာတုန္းမွာပဲ သူ႔ဘယ္ဘက္လက္ေပၚက အမာရြတ္ကို သူသြားနဲ႔ကိုက္ေနမိမွန္း သတိျပဳမိသြားတယ္။ သူ ရုတ္တရက္ သတိလြတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီလို ျဖစ္တတ္တယ္။ သူ႔လက္ေတြကို အိတ္ကပ္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္မိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ စိတ္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္ခႏၵာက ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီေတာ့လည္း သူ႔နဖူးေပၚက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းအကြက္ဆီ သူ႔လက္က လွမ္းၿပီး စမ္းမိသြားျပန္တယ္။ ငါ ဘာရုပ္ေပါက္ေနၿပီလဲလို႔ သူ အေတြး၀င္သြားတယ္။ အိမ္ေျခရာမဲ့တစ္ေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနၿပီလား၊ ဒီအေျခအေနမွာေတာ့ သူ႔ကို ကေလကေခ်လို႔ ေျပာလို႔ရေနတာပဲ။ အရင္အပတ္က သူ႔ေကာင္မေလး သူ႔ကို ထားခဲ့တယ္၊ အဲဒါၿပီး တစ္ပတ္ေတာင္မၾကာဘူး သူတို႔ လွ်ပ္စစ္မီး ျဖတ္ေတာက္လိုက္တယ္၊ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ သူ႔ကို ေရပါျဖတ္လိုက္တယ္။

[ ၂ ]

ဟိုဘာ့ထ္က အမ်ဳိးေတြဆီမွာ ေနမယ္ဆိုၿပီး ေကာင္မေလး ထြက္သြားတယ္၊ ဒါကလည္း အေၾကာင္းေတြေတာ့ ရွိတယ္။ တစ္အခ်က္ကေတာ့ သူ႔လိုေကာင္ကို မ်က္စိေရွ႕မွာ ျမင္မေနရေတာ့ေအာင္ေပါ့၊ ေကာင္မေလးမိဘေတြက သူတို႔သမီး သူ႔ထက္ ရွစ္ႏွစ္ငယ္ေနတဲ့အခ်က္ကို ဘယ္တုန္းကမွ သေဘာက်ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္အခ်က္ကေတာ့ ေကာင္မေလးအေဖက ရဲ၊ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ ေဆးစစ္ခ်က္ကို တာ၀န္ယူထားတယ္။ ေကာင္မေလးဟာ အရူးပဲ၊ သူ႔မိဘေတြလည္း ဘာထူးလဲ။ သူတို႔ေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြား အဆံုးသတ္သြားမွာလို႔ သူသိေနတယ္။

ေခါင္းကိုက္ေနတာက တျဖည္းျဖည္း ပိုဆိုးလာတယ္။ ကုန္းေက်ာ္တံတားကို ျဖတ္ၿပီး တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ရွာၾကည့္ဦးမွလို႔ သူ ေတြးလိုက္တယ္။ ကားေမာင္းျခင္းအႏုပညာကို သူ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားၾကည့္ေနတယ္။ ဘယ္ေမာင္းကားနဲ႔ ဒရိုင္ဘာေတြက်ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ေသးပုလင္းကို လႊင့္ပစ္ဖို႔အတြက္ လူတင္ခံုဘက္ကို ကုန္းကုန္းကြကြလုပ္ၿပီး သူတို႔ ပစ္ပါ့မလား။ ကားလမ္းကို အလ်ားလိုက္ ႏွစ္ပိုင္းပိုင္းထားတဲ့ လမ္းလယ္ကၽြန္းေပၚက ျမက္ခင္းဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခပိုရွိတယ္။

ျမက္ခင္းေပၚမွာ တံုးလံုးလဲေနတဲ့ ပလက္စတစ္ပုလင္းေလးကို သူ ျမင္လိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ သူ႔ကို လမ္းလယ္ေခါင္မွာ ျမင္ရလို႔ ဟိုင္းေ၀းလမ္းပတၱေရာင္ က စစ္ေနဦးမလား စဥ္းစားမိသြားတယ္။ အနားမွာ ၀န္းရံထားတဲ့ သက္မဲ့ျမက္ပင္ေတြဟာ သူအျမင္မမွားႏိုင္တဲ့ ေရႊအိုေရာင္က်င္ငယ္ရည္ေတြကို ဖံုးကြယ္လုနီးနီးျဖစ္ေနတယ္။ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး သူ ပုလင္းကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ ေႏြးေတာ့ မေႏြးေတာ့ဘူး။ အို ဒါကဘာအေရးလဲလို႔ သူ႔ကိုယ္သူ အားေပးလိုက္တယ္။ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ ေရာႀကိဳထားတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ သူက ပလက္စတစ္ဗူးကို ေဖ်ာ္ရည္လို လႈပ္ရမ္းလိုက္တယ္။ အဖံုးကို ဖြင့္လိုက္ၿပီးေတာ့ ဗူးကို သူ႔ႏွာေခါင္းဆီကပ္လိုက္တယ္၊ ဒီထဲမွာ စိတ္ၾကြေဆးပါမပါ စမ္းသပ္တဲ့နည္းရွိရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာလို႔ ေတာင့္တမိလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလိုနည္းမ်ဳိးမရွိမွန္း သူသိပါတယ္။

ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)
ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၃
Gradation by Geoff Peck ကို ဆီေလ်ာ္သလို