ဖီးနစ္ [ေမာင္ေဒး]

ႀကီးျမတ္ေသာ မ်ဳိးႏြယ္၀င္ျဖစ္သည့္ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီသည္ ငွက္မ်ဳိးစံုကို စုေဆာင္းသူျဖစ္သည္။ သူ႔ထံတြင္ ဥေရာပ၌ အေကာင္းဆံုးဟုဆိုရမည့္ ငွက္ေမြးျခံႀကီးရွိသည္။ ထိုျခံမွာ ႀကီးလြန္းလွသည့္အတြက္ လင္းယုန္ငွက္လိုအေကာင္ႀကီးမ်ားပင္ သက္ေတာင့္သက္သာ က်က္စားႏိုင္သည္။ စီမံခင္းက်င္းထားပံုကလည္း ေကာင္းမြန္ၿပီး၊ ငွက္ပိတံုးမ်ားႏွင့္ ႏွင္းခဲအရပ္၌က်င္လည္သည့္ ေတးဆိုငွက္မ်ားအတြက္ပင္လွ်င္ ၎တို႔ႏွင့္ကိုက္ညီေသာ ရာသီဥတုမ်ဳိးကို ျပည့္စံုက်နစြာ ဖန္တီးေပးထားသည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုငွက္ေမြးျခံႀကီးထဲ၌ရွိသည့္ ငွက္ေလွာင္အိမ္မ်ားထဲမွ အေကာင္းဆံုးအညြန္႔ဆံုးျဖစ္ေသာ ငွက္ေလွာင္ခန္းတစ္ခုမွာမူ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာေအာင္ပင္ ဗလာက်င္းကာ ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနခဲ့ေပသည္။ ထိုငွက္ေလွာင္ခန္းတြင္ ေလဘယ္ျပားတစ္ခု ခ်ိတ္ဆြဲထား၏။ ၎ကတ္ျပားေပၚတြင္ ဤသို႔ ေရးသားထားသည္။

ငွက္အမ်ဳိးအမည္ - ဖီးနစ္

က်င္လည္ရာအရပ္ - အာေရဗ်

ငွက္သတၱ၀ါဘာသာရပ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ တတ္ကၽြမ္းသူမ်ားစြာက ဖီးနစ္ဆိုေသာငွက္သည္ ဒ႑ာရီလာ ငွက္တစ္မ်ဳိးသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပင္ပေလာက၌ တကယ္အဟုတ္ရွိခဲ့မည္ဆိုလွ်င္လည္း မ်ဳိးတံုးေလာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုအခ်က္ကို သံသယျဖစ္စရာမရွိေၾကာင္းျဖင့္ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီအား ေျပာၾကားသတိေပးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီက နားမ၀င္။ ဖီးနစ္ငွက္မ်ား အမွန္တကယ္ရွိၾကသည္ဟု သူကိုယ္တိုင္သာမက သူ႔မိသားစုကပါ ယံုၾကည္ေလသည္။ သူႏွင့္အဆက္အဆံရွိေသာ ငွက္အေရာင္းအ၀ယ္ ပြဲစားမ်ားထံမွ ပို႔လိုက္သည့္ ဖီးနစ္ငွက္မ်ားကို ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား သူလက္ခံရရွိခဲ့သည္။ ထိုပြဲစားမ်ားက ၎တို႔ပို႔လိုက္ေသာငွက္မ်ားသည္ ဖီးနစ္ငွက္မ်ားျဖစ္ၾကသည္ဟု အခိုင္အမာဆိုၾကၿပီး၊ အဆိုပါငွက္တို႔ႏွင့္အတူ ကုန္က်စရိတ္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကိုပါ တစ္ပါတည္း ထည့္ေပးလိုက္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုငွက္မ်ားမွာ ေျမလူးငွက္၀ါ၊ ၾကက္တူေရြးမ်ဳိးႀကီးႏွင့္ ေဆး၀ါျခယ္ထားေသာ လင္းတငွက္တို႔သာျဖစ္ေၾကာင္းကို ေနာက္ပိုင္း၌ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီႀကီးကိုယ္တိုင္ သိလာရသည္။ ထိုပြဲစားတို႔သည္ တစ္ခါတရံတြင္ မ်ဳိးမတူေသာ ငွက္ႏွစ္မ်ဳိးကို သားစပ္၊ ထိုမွ ေမြးဖြားလာေသာ မ်ဳိးမစစ္ငွက္၏ခႏၶာကိုယ္တြင္ အေရာင္စံုအေသြးစံုငွက္ေမႊးမ်ားျဖင့္ ထိုးစိုက္အလွဆင္ကာ “ဖီးနစ္” ဟု အမည္တပ္ၿပီး ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီထံ ပို႔တတ္ေသး၏။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီကိုယ္တိုင္ အာေရဗ်ေဒသသို႔ ခရီးထြက္ေလသည္။ အာေရဗ်သို႔ေရာက္၍ လအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ သူ၏ယံုၾကည္ခ်က္တို႔က ပိုမိုအားေကာင္းလာၿပီး ထိုငွက္အားဖမ္းမိဖို႔ ႀကိဳးစားေလေတာ့သည္။ တကယ္လည္း မိခဲ့ပါ၏။ ထို႔ေနာက္ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီသည္ ထိုဖီးနစ္ငွက္ႀကီးအား လိုေလေသးမရွိေစာင့္ေရွာက္၍ သူ႔အိမ္သို႔ ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။

ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးသည္ ထူးထူးျခားျခား ျခြင္းခ်က္ထားရေလာက္ေအာင္ ျပည့္စံုေကာင္းမြန္သည့္ ငွက္ႀကီးျဖစ္သည္။ ၎၌ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ စရိုက္လကၡဏာတို႔ရွိၿပီး ငွက္ေလွာင္ျခံႀကီးထဲမွာ အျခားငွက္တို႔ႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးေႏြးေထြးစြာ ဆက္ဆံေနထိုင္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီအေပၚတြင္ တြယ္တြယ္တာတာရိွလွသည္။ အဂၤလန္သို႔ ဖီးနစ္ႀကီးေရာက္လာစတြင္ ၎၏သတင္းက အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၏ ငွက္ေလ့လာေရးပညာရွင္မ်ား၊ သတင္းစာဆရာႀကီးမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားႏွင့္ မိန္းမေဆာင္းဦးထုပ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအၾကား၌ အေတာ္ေလး ဂယက္ထခဲ့ေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍လည္း ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီ၏ ငွက္ျခံႀကီး၌ လာေရာက္ၾကည့္ရႈသူဧည့္သည္မ်ားႏွင့္ အခါမလပ္ စည္ကားေနခဲ့သည္။ လာၾကည့္သူဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ဖီးနစ္ႀကီးကေတာ့ လံုး၀ ေအးေအးေဆးေဆးပါ။ ပရိသတ္ႀကီး၏ စိတ္ပါ၀င္စားမႈကို သူက အေရးမလုပ္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဖီးနစ္ႀကီးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သတင္းအေရးအသားမ်ားက သတင္းစာမ်ားတြင္ ပါမလာေတာ့ေသာအခါ လာေရာက္ၾကည့္ရႈသူအေရအတြက္က ေလ်ာ့က်သြားေလေတာ့သည္။ ဤသို႔ပရိသတ္ ေလ်ာ့နည္းျခင္းေၾကာင့္လည္း ဖီးနစ္ႀကီးက သူ၏သိကၡာက်လွခ်ည့္ဟုဆိုကာ စိတ္ဆိုးျခင္းမ်ဳိး အလ်င္းမရွိေပ။ မုန္းတီးျခင္းလည္း သူမျဖစ္။ ခါတိုင္းလိုပင္ အစားအေသာက္ကို ေကာင္းေကာင္းစားေသာက္ၿပီး ေက်ေက်နပ္နပ္ ေရာင့္ေရာင့္ရဲရဲ ေနထိုင္ျမဲျဖစ္သည္။

ငွက္ျခံတစ္ခုကို ထိန္းသိမ္းရသည္က မလြယ္ကူလွ။ ေငြကုန္ေၾကးက် အလြန္မ်ားပါ၏။ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီ ေသဆံုးစဥ္ကဆိုလွ်င္ သူ႔ထံ၌ ျခဴးတစ္ျပားမွ မရွိေတာ့ေခ်။ ဤသို႔ျဖင့္ သူသည္ ဆင္းဆင္းရဲရဲျဖင့္ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ သူေသဆံုးၿပီးေနာက္ သူ၏ငွက္ျခံမွာလည္း ေစ်းကြက္ထဲသို႔ ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။ ထံုးစံအတိုင္းဆိုလွ်င္ေတာ့ ဥေရာပ၏ မဟာသတၱေဗဒအဖြဲ႕ႀကီးမ်ားပါ၀င္ေသာ ယံုၾကည္အပ္ႏွံသူမ်ား အဖြဲ႕ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ အေမရိကမွ အလြတ္ပညာရွင္တို႔ကေသာ္လည္းေကာင္း ထိုရွားပါးငွက္မ်ားႏွင့္ ဖီးနစ္ႀကီးတို႔ကို ေလလံပြဲက်င္းပ၍ ေရာင္းခ်ေပးရမည္သာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီေသဆံုးသည့္အခ်ိန္မွာ ကမၻာစစ္ျဖစ္ၿပီးကာစအခ်ိန္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေနေလသည္။ ကမၻာစစ္က ျဖစ္ထားေလရာ လူတို႔အဖို႔ ပိုက္ဆံႏွင့္ ငွက္စားသစ္ေစ့တို႔ကို ရွာေဖြရန္ဆိုသည္မွာ မလြယ္ကူလွပါ။ (အမွန္ဆို ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီ၏ ဘ၀ကို ခၽြတ္ျခံဳက်သြားေအာင္ဖန္တီးခဲ့ေသာ တရားခံမ်ားထဲ၌ သစ္ေစ့မ်ား၀ယ္ယူရသည့္ ကိစၥကလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္) ထိုအခါမွာပင္ လန္ဒန္တိုင္းသတင္းစာႀကီးက ၎၏ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္၌ ငွက္ခ်စ္သူမ်ားေနထိုင္ေသာ တိုင္းျပည္တစ္ခုအေနျဖင့္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံသည္ ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးအား ၀ယ္ယူ၍  လန္ဒန္ၿမိဳ႕တိရစၦာန္ရံုတြင္ ေမြးျမဴျပသထားသင့္ေၾကာင္း ေရးသားတိုက္တြန္းေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ “စေတာ္ဘယ္ရီဖီးနစ္ ရန္ပံုေငြအဖြဲ႕” ဟု နာမည္ေပးထားေသာအဖြဲ႕တစ္ခု ေပၚေပါက္လာေလေတာ့သည္။ ထိုရန္ပံုေငြအဖြဲ႕တြင္ ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ား၊ ကေလးအရြယ္ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားႏွင့္ သဘာ၀၀ါဒီႀကီးမ်ားပါ၀င္ကာ သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္ျဖင့္ ရန္ပံုေငြရွာေဖြၾကေလသည္။ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔အသံုးျပဳေသာနည္းလမ္းတို႔က မထိေရာက္လွသျဖင့္ အလွဴေငြပမာဏ ႀကီးႀကီးမားမား မရခဲ့ၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြယ္လြန္သူ ေလာ့ဒ္စေတာ္ဘယ္ရီ၏ ေရွ႕ေနတို႔က ထိုေငြပမာဏျဖင့္ ဖီးနစ္ႀကီးအား ၀ယ္ယူရန္ ကမ္းလွမ္းလာမႈကိုပယ္ခ်၍ မစၥတာတန္ခရက္ပိုလ္ဒီရိုဆိုသူ၏ ပိုမိုမ်ားျပားေသာေငြေၾကးျဖင့္ ကမ္းလွမ္းမႈကို လက္ခံလိုက္ၾကသည္။ ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးအား ၀ယ္ယူခဲ့သူ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုသည္ “ပိုလ္ဒီရိုအံ့ဖြယ္ကမၻာ” ကို ပိုင္ဆုိင္သူျဖစ္၏။

ထိုဖီးနစ္ႀကီးအတြက္ ေပးခဲ့ရေသာေငြပမာဏမွာ အလြန္ခ်ဳိသာသည့္ႏႈန္းထားပင္ျဖစ္သည္ဟု မစၥတာပိုလ္ဒီရို ယူဆခဲ့သည္။ ဖီးနစ္ႀကီးသည္ သိတတ္လိမၼာေသာ ငွက္ယဥ္ေက်းတစ္ေကာင္ျဖစ္ရံုမက ပတ္၀န္းက်င္အသစ္တြင္လည္း အသားတက်ျဖစ္ေအာင္ေနထိုင္ဖို႔ အသင့္ရွိေနခဲ့ေသာ ငွက္ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို အစာေကၽြးဖို႔အတြက္လည္း ေငြကုန္ေၾကးက် မမ်ားလွပါ။ ထို႔အတူ သူ႔အား စေနာက္ေလ့ရွိသည့္ ကေလးငယ္မ်ားအေပၚတြင္လည္း ေဗြမယူတတ္။ မူယာမာယာဟူ၍လည္း သူ႔ထံတြင္ လံုးလံုးမရွိ။ သို႔ေပမယ့္ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုကေတာ့ ဤငွက္သည္ မူယာမာယာမ်ားလာလိမ့္မည္ဟု ယူဆထားခဲ့သည္။

စေတာ္ဘယ္ရီဖီးနစ္ရန္ပံုေငြအဖြဲ႕ႀကီး ေပၚေပါက္ခဲ့ျခင္းက ဟန္ေတာ့က်ေပသည္။ ထိုရန္ပံုေငြအဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုပိုင္ “အံ့ဖြယ္ကမၻာ” ၌ ျပသထားေသာ ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးကို ၾကည့္ရႈရာတြင္ ၀င္ေၾကးအားျဖင့္ အျခားသူမ်ားထက္ “ခေရာင္း၀က္” ပမာဏ သက္သာေလသည္။ အဖြဲ႕၀င္မဟုတ္သူမ်ားကေတာ့ “ခေရာင္း၀က္” သက္သာဖို႔ေနေနသာသာ အခ်ဳိ႕ေန႔မ်ားတြင္ ၀င္ေၾကး၏ႏွစ္ဆကိုပင္ ေပးေဆာင္၍ ၾကည့္ရေလ၏။ သို႔ေပမယ့္ ထိုလုပ္ငန္းသည္ တျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ယုတ္လာခဲ့၏။ ဖီးနစ္ႀကီးက ခါတိုင္းလိုပင္ လွျမဲလွ၍ ခ်စ္စရာေကာင္းျမဲ ေကာင္းေနပါသည္။ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုကေတာ့ သူ၏ ဖီးနစ္ႀကီးတြင္ “စန္း” မရွိဟု ဆိုပါသည္။ မွန္ပါ၏။ ေနာက္ပိုင္း၌ လူအမ်ားသက္သက္သာသာႏွင့္ၾကည့္ရႈႏိုင္ရန္ ၀င္ေငြပမာဏကိုေလွ်ာ့ခ်ခဲ့ေသာ္လည္း ဖီးနစ္ႀကီးသည္ လူႀကိဳက္မ်ားေက်ာ္ၾကားသည့္အျဖစ္ကို ေရာက္မလာေတာ့ပါ။ ၎သည္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လွ၏။ ဣေျႏၵႀကီးလြန္းလွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အမ်ားသူငါတို႔မွာ သူ႔အေပၚ စိတ္၀င္စားမႈေလ်ာ့နည္းလာၿပီး ေပါေၾကာင္ေၾကာင္အျပဳအမူမ်ားကို ျပဳတတ္ေသာ ေမ်ာက္၀ံတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္အားကိုက္စားခဲ့သည့္ မိေခ်ာင္းႀကီးကိုလည္းေကာင္း သြားေရာက္ၾကည့္ရႈၾကေလေတာ့သည္။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ မစၥတာရန္ကင္ကို ေခၚယူေမးျမန္းေလသည္။

“ငါတို႔ရဲ႕ဖီးနစ္ႀကီးကို အရူးေတြလာမၾကည့္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲေဟ့”

“သံုးပတ္ေလာက္ရွိပါၿပီ ခင္ဗ်ာ” ဟု မစၥတာရမ္ကင္က ျပန္ေျဖသည္။ ထိုအခါ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုက..

“ဒါျဖင့္ရင္ေတာ့ ဖီးနစ္ႀကီးရဲ႕ေခါင္းကို လွီးၿပီး စားပစ္ရေတာ့မယ္ထင္တယ္ေဟ့။ ဒီငွက္အစုတ္ပလုတ္အတြက္ အာမခံေၾကး ေပးသြင္းရတာက တစ္ပတ္ကို ၇ သွ်ီလင္ေတာင္ရွိတယ္။ အမယ္ေလးေနာ္ ကင္တာဘာရီဂိုဏ္းအုပ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို အာမခံထားရတာမွ ပိုေကာင္းဦးမယ္” ဟု ညည္းညဴေလသည္။

“ပရိသတ္ေတြက သူ႔ကို သိပ္သေဘာမက်ၾကဘူးခင္ဗ်။ သူက ဣေျႏၵႀကီးလြန္းတာကိုးခင္ဗ်ာ။ ျပႆနာက အဲဒါပါပဲ။ သူက မိတ္လည္းမလိုက္၊ တျခားလႈပ္လႈပ္ရွားရွားလည္း ဘာမွမလုပ္ဆိုေတာ့ မခက္ေပဘူးလား။ ဒါေတာင္ သူ႔ရဲ႕ေလွာင္အိမ္ထဲကို ပိုလီငွက္လွလွေလးေတြ၊ ၀န္လက္ငွက္ေတြ၊ ေကာက္ခ်င္ခ်ဳိင္းနားငွက္ေတြထည့္ၿပီး ျမဴဆြယ္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဣေျႏၵရွင္ဖီးနစ္ႀကီးက အဲဒီငွက္ေတြကို တစ္ခ်က္ေလးေတာင္ လွည့္ၾကည့္ေဖာ္မရပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ဘုရားသခင္မွ သိေတာ့မယ္ဗ်ဳိ႕”

“ဒါျဖင့္ ဒီေကာင့္ကို ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းရွိမယ့္ တျခားဖီးနစ္တစ္ေကာင္နဲ႔ လွဲလွယ္မယ္ဆိုရင္ေကာ” ဟု မစၥတာပိုလ္ဒီရိုက မစၥတာရမ္ကင္ကို ေမးလိုက္၏။

“မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ သူ႔လိုငွက္မ်ဳိးက တစ္ေခတ္မွာတစ္ေကာင္သာ ေပၚထြန္းပါတယ္” “ဆက္ေျပာပါဦး”

“ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတာက..အင္း… သူ႔ရဲ႕ေလွာင္အိမ္၀မွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ေလဘယ္ကတ္ျပားကို သူေဌးမၾကည့္ရေသးဘူးနဲ႔ တူတယ္”

ဤသို႔ျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးအားထားရွိရာေလွာင္အိမ္ဆီသို႔ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ ဖီးနစ္ႀကီးက ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာျဖင့္ သူ၏အေတာင္ပံတို႔ကိုခတ္၍ ႀကိဳဆိုသည္။ သို႔ေပမယ့္သူတို႔က ငွက္ႀကီးကို စိတ္မ၀င္စား။ ငွက္ေလွာင္အိမ္ေပၚမွ ေလဘယ္ကတ္ျပားေပၚတြင္ ေရးထားသည္တို႔ကိုသာ ဖတ္ရႈလိုက္ၾကသည္။

ငွက္အမည္ - ပန္စီ

ငွက္အမ်ဳိးအမည္ - ဖီးနစ္

(Phoenix Phoenixissima Formosissima arabiana)

“ရွားပါး၍ ဒ႑ာရီဆန္လွေသာဤငွက္တြင္ မ်ဳိးတူမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာ့လူပ်ဳိသိုးႀကီးဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ၎တြင္ မိတ္လိုက္ဖက္မရွိသလို ၎ကိုယ္၌ကလည္း မလိုခ်င္။ အသက္အရြယ္အိုမင္းလာေသာအခါ သူ႔ကိုယ္သူ မီးေလာင္ကၽြမ္းေစၿပီး အံ့ဖြယ္ေကာင္းလွစြာ အသစ္တဖန္ ေမြးဖြားလာလိမ့္မည္။ ဤဖီးနစ္ငွက္ႀကီးအား ကမၻာ့အေရွ႕ပိုင္းမွ အထူးတင္သြင္းထားျခင္းျဖစ္သည္”

ထို၀ါက်မ်ားကို ဖတ္ရႈၿပီးေနာက္ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုက ဤသို႔ဆိုသည္။

“က်ဳပ္စိတ္ကူးတစ္ခု ရၿပီဗ်ဳိ႕။ အခု ဒီငွက္ႀကီးရဲ႕ အသက္အရြယ္ကို ခင္ဗ်ားခန္႔မွန္းၾကည့္စမ္း”

“ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ သူဟာ အရြယ္ေကာင္းကိုေရာက္ေနၿပီ ထင္ပါတယ္” ဟု မစၥတာရမ္ကင္က ျပန္လည္ေျဖၾကားသည္။ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုကဆက္၍

“သူ႔ကိုယ္သူမီးေလာင္တိုက္သြင္းေစေအာင္ က်ဳပ္တို႔က တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ႀကိဳးစားၾကမယ္ဆိုရင္ေကာဗ်ာ။ သူမီးမေလာင္ခင္မွာ က်ဳပ္တို႔က သူ႔သတင္းကို သတင္းစာမွာႀကိဳထည့္ၿပီး လူေတြရဲ႕အာရံုကို ႏႈိးဆြထားလိုက္မယ္။ မီးေလာင္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ဖီးနစ္ႀကီးက ေနာက္ထပ္အသစ္တစ္ေကာင္အျဖစ္ ေမြးဖြားလာမွာဆိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔လည္း ဖီးနစ္အသစ္တစ္ေကာင္ကို ရလိုက္မယ္။ အဲဒီအခါ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ဖီးနစ္အသစ္ကေလးဟာ အရင္ကဖီးနစ္အေဟာင္းႀကီးလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ သူ႔ရဲ႕စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ အတိတ္ဇာတ္လမ္းေၾကာင့္ လူသိမ်ားေနမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါဆို က်ဳပ္တို႔က သူ႔ကို ေရာင္းစားမယ္ဆိုလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ”

မစၥတာရမ္ကင္က သူ႔ေခါင္းကို တညိတ္ညိတ္လုပ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေျပာ၏။

“ဖီးနစ္ငွက္ေတြ မီးေလာင္ျပာက်တဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတယ္။ အဲ.. သူတို႔မီးမေလာင္ခင္မွာ သူတို႔ရဲ႕ေလွာင္အိမ္ထဲကို သစ္ေမႊးတံုးေတြ ထည့္ေပးထားရတယ္တဲ့ခင္ဗ်။ သူတို႔က

အဲဒီသစ္ေမႊးတံုးေတြနဲ႔ အသိုက္လုပ္မယ္။ ၿပီးေတာ့မွ လုပ္ၿပီးသြားတဲ့အသိုက္ေပၚကို တက္ထိုင္တယ္။ အဲ… အသိုက္ေပၚမွာ ထိုင္လိုက္တာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ မီးထေတာက္ေလာင္ေရာဆိုပဲ။  ဒါေပမဲ့ အဲဒါက သူတို႔ အသက္အရြယ္ အိုမင္းလာမွျဖစ္မယ့္ ကိစၥပါ။ ျပႆနာက အဲဒီ အိုမင္းမႈပဲ”

ထိုအခါ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုက - “မပူပါနဲ႔ဗ်ာ၊ အဲဒီကိစၥကို ကၽြန္ေတာ္ရွင္းမယ္။ ခင္ဗ်ားကသာ သစ္ေမႊးတံုးေတြကို ရွာေပး။ က်ဳပ္က ဖီးနစ္ႀကီး အသက္ႀကီးလာေအာင္လုပ္ဖို႔ တာ၀န္ယူမယ္”

ဖီးနစ္ႀကီးအား အိုမင္းလာေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုသည္က မလြယ္ကူလွပါ။ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုသည္ ဖီးနစ္ႀကီးစားေသာက္သည့္ အစားအစာပမာဏကို ထက္၀က္ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္တစ္ဖန္၊ ေလွ်ာ့ၿပီးသားပမာဏကိုပဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထက္၀က္ေလွ်ာ့ခ်ျပန္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးမွာ ပိုပို၍ ပိန္လွီလာေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ၏မ်က္လံုးတို႔က ေတာက္ပဆဲျဖစ္သလို သူ၏အေမႊးအေတာင္တို႔မွာလည္း အေရာင္အ၀ါ ၀င္းမြတ္ဆဲျဖစ္ပါသည္။ တစ္ဖန္၊ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုသည္ ဖီးနစ္ႀကီးေနထုိင္ရာအခန္း၏ အပူေပးစနစ္ကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္ျပန္၏။ သို႔ေပမယ့္ ဖီးနစ္ႀကီးက သူ၏အေမႊးအေတာင္တို႔ကိုဆန္႔ထုတ္၍ ေအးစိမ့္မႈဒဏ္ကို ကာကြယ္ေလသည္။ သူ၏ပံုစံက အေျခအေနဆိုးရြားလာသည့္ ပံုစံမဟုတ္။ တစ္ဖန္ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုသည္ စိတ္တိုစိတ္ဆတ္၍ ရန္သတၱရုျပဳတတ္ေသာ အျခားငွက္မ်ားကို ဖီးနစ္ႀကီး၏ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္သြင္းျပန္ပါေလသည္။ ထိုငွက္တို႔သည္ ဖီးနစ္ႀကီးအား ထိုးဆိတ္ရန္မူၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဖီးနစ္ႀကီးက အလြန္ယဥ္ေက်းေဖာ္ေရြလွေသာေၾကာင့္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ ရန္လိုသည့္ငွက္တို႔၏ အမုန္းတရားတို႔သည္ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ေလေတာ့၏။ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုကေတာ့ အေလွ်ာ့မေပးပါ။ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားမ်ားတြင္ က်င္လည္ေသာေၾကာင္မ်ားကို ထည့္၍ စမ္းသပ္ျပန္ေလသည္။ ဤကိစၥတြင္မူ ဖီးနစ္ႀကီးသည္ သူ၏ ယဥ္ေက်းဖြယ္အမူအရာတို႔ကို သံုးရံုမွ်ႏွင့္ ဤေၾကာင္ဆိုးမ်ားကို အႏိုင္ယူဖို႔မလြယ္မွန္း သိပါေလသည္။ ထိုအခါ ဖီးနစ္ႀကီးသည္ ေၾကာင္စုတ္တို႔၏ေခါင္းမ်ားကို ႏႈတ္သီးျဖင့္ထိုး၍တစ္ဖံု၊ ၎တို႔၏မ်က္ႏွာမ်ားအား အေတာင္ပံမ်ားႏွင့္ပုတ္၍တစ္သြယ္ ပညာအစံုျပ၍ ေျခာက္လွန္႔ပစ္ခဲ့သည္။

မစၥတာပိုလ္ဒီရိုသည္ အာေရဗ်ေဒသအေၾကာင္း ေရးသားထားေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လွန္ေလွာဖတ္ရႈၾကည့္ရာမွ ထိုေဒသ၏ ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ရာသီဥတုသေဘာတရားကို သတိျပဳမိသြားသည္။ “ပိုင္ၿပီေဟ့” ဟု သူၾကံဳး၀ါးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဖီးနစ္ႀကီးအား ခပ္ေသးေသးေလွာင္အိမ္တစ္ခုထဲသုိ႔ ေျပာင္းထားကာ၊ ေလွာင္အိမ္၏မ်က္ႏွာၾကက္၌ ေရမႈန္ဖ်န္းသည့္ ကိရိယာကို တပ္ဆင္လိုက္သည္။ ညေရာက္တိုင္း ထိုေရမႈန္ဖ်န္းစက္ကို ဖြင့္ထားခဲ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဖီးနစ္ႀကီးသည္ ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါကို စတင္ခံစားလာရေတာ့သည္။ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုထံ၌ စိတ္ကူးေကာင္းတစ္ခု ရွိေသးသည္။ သူသည္ ဖီးနစ္ႀကီး၏ အေရွ႕တည့္တည့္၌ ေန႔စဥ္ထိုင္ကာ ဖီးနစ္ႀကီးအား ေလွာင္ေျပာင္ျခင္း၊ ဆဲေရးျခင္းတို႔ျဖင့္ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ျပဳေလသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ေႏြဦးရာသီေရာက္လာ၏။ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုက အသက္အရြယ္ရလာၿပီျဖစ္ေသာ ဖီးနစ္ႀကီးအေၾကာင္းကို လူအမ်ားစိတ္၀င္စားရန္အလို႔ငွာ စီမံကိန္းခ်၍ အဆက္မျပတ္လုပ္ေဆာင္သင့္ၿပီဟု ေတြးမိေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္သူတို႔၏ အခ်စ္ေတာ္ေဟာင္းႀကီးျဖစ္ေသာ ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးသည္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္သို႔ နီးကပ္လာပါၿပီဟု ေၾကညာေမာင္းခတ္လိုက္သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္း၌ ဖီးနစ္ႀကီးသည္ အသိုက္လုပ္ရန္ စိတ္၀င္စားမႈရွိ, မရွိဆိုသည္ကို သိႏိုင္ဖို႔အတြက္ အနံ႔ဆိုးသည့္ ေကာက္ရိုးထံုးအနည္းငယ္ႏွင့္ သံေခ်းတက္ေနေသာ သံဆူးႀကိဳးအနည္းငယ္ကိုယူကာ ဖီးနစ္ႀကီး၏ေလွာင္အိမ္ထဲသို႔ထည့္၍ အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္ေလသည္။ တစ္ေန႔တြင္မူ ဖီးနစ္ႀကီးသည္ ေကာက္ရိုးမ်ားကို စတင္ထိေတြ႕ေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုသည္ ရုပ္ရွင္ရိုက္ခြင့္ စာခ်ဳပ္တစ္ခုအတြက္ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးလိုက္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူေစာင့္စားခဲ့ရသည့္အခ်ိန္ကာလသည္ ရင့္မွည့္ေၾကြက်ေတာ့မည္ျဖစ္၏။ ေမလ၏ သာယာေသာစေနေန႔တစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။ အိုမင္းလာၿပီျဖစ္ေသာ ဖီးနစ္ႀကီးအား လူအမ်ားက စိတ္၀င္တစားရွိခဲ့သည္မွာ ရက္သတၱပတ္အခ်ဳိ႕ပင္ ရွိခဲ့ေပၿပီ။ ဖီးနစ္ႀကီးအားၾကည့္ရႈရာတြင္ ေပးေဆာင္ရသည့္ ၀င္ေၾကးေငြမွာလည္း ငါးသွ်ီလင္သို႔ပင္ ခုတ္တက္ခဲ့ေလၿပီ။ ၀ိုင္းကာထားသည့္ ၀င္းႀကီးအတြင္း၌ လူအုပ္ႀကီးက ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနသည္။ မီးဆလိုက္မ်ားႏွင့္ ကင္မရာမ်ားကို ေလွာင္အိမ္ဆီသို႔လွည့္၍ တပ္ဆင္ထားသည္။ မၾကာခင္၌ပင္ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ပ်က္ေတာ့မည့္အေၾကာင္းကို ေလာ္စပီကာမွတဆင့္ ေျပာၾကားေၾကညာေနေလသည္။

“ဖီးနစ္ငွက္ဆိုတာ ငွက္ေလာကမွာေတာ့ မ်ဳိးရိုးအျမင့္ဆံုး ငွက္သတၱ၀ါျဖစ္တယ္ခင္ဗ်။ အခုလို ထူးျခားလွတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ရင္နင့္သီးခ်ာအသိုက္ေလးကို ေဆာက္ျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ အင္မတန္ရွားပါးၿပီး ေစ်းလည္းအင္မတန္ႀကီးတဲ့ သစ္ေမႊးတံုးေတြကို အသံုးျပဳခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီသစ္ေမႊးတံုးေတြကိုလည္း ရမၼက္ျပင္းပ်ဖြယ္ အေမႊးနံ႔သာရည္ေတြထဲမွာ ထည့္စိမ္ခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္”

ထို႔ေနာက္မစၥတာပိုလ္ဒီရုိအဖြဲ႕သည္ သက္ဆိုင္ရာအမ်ဳိးအစားအလိုက္ စုစည္းထားေသာ သစ္ပင္အကိုင္းအလက္မ်ားႏွင့္ သစ္သားေခ်ာင္းပါးပါးတို႔ကို သပ္ရပ္ေကာင္းမြန္စြာျဖင့္ ေလွာင္အိမ္ထဲသို႔ ထည့္ၾကေလသည္။ ထိုအကိုင္းအလက္တို႔ကိုလည္း အလြန္တရာေမႊးႀကိဳင္ေနေအာင္ စီမံထားၿပီးျဖစ္၏။ ထိုစဥ္ ေလာ္စပီကာထံမွ အသံထြက္လာျပန္သည္။ “ဖီးနစ္ငွက္ဆိုတာ ကလီယိုပက္ထရာလို မာယာၾကြယ္၀ၿပီး၊ လားဒူးဘာရီလိုလည္း ဇိမ္ခံတတ္တဲ့ သတၱ၀ါပါ။ ဂ်စ္ပစီတို႔ရဲ႕ အရိုင္းဂီတတစ္စလို ခက္ထန္တတ္တယ္။ ေရွးက်လွတဲ့ ကမၻာအေရွ႕ျခမ္းရဲ႕ ဆန္းျပားေသာခမ္းနားမႈနဲ႔ ျပင္းပ်ေသာ တပ္မက္မႈလည္းျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ ပဥၥလက္ျပကြက္တစ္ခုျဖစ္သလို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့ ရက္စက္ျခင္းတရားလည္းျဖစ္ျပန္တယ္…”

“ဟိုမွာၾကည့္စမ္းေဟ့၊ ဖီးနစ္ႀကီး အသိုက္ေဆာက္ေတာ့မယ္” ဟု လူအုပ္ထဲမွ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ထေအာ္လိုက္သည္။

တုန္လႈပ္ျခင္းတစ္မ်ဳိးက ဖီးနစ္ႀကီး၏ အေရာင္မွိန္မွိန္ အေမႊးအေတာင္တို႔ကို လႈပ္ခါသြားေစသည္။ ဖီးနစ္ႀကီးသည္ သူ၏ေခါင္းအား ဟိုဘက္လွည့္လိုက္၊ ဒီဘက္ေစာင္းလိုက္ လုပ္ေနပါ၏။ ထို႔ေနာက္ သူ၏အိပ္တန္းေပၚမွ ဒယီးဒယိုင္ျဖင့္ ဆင္းလာပါသည္။ ၿပီးေနာက္ အကိုင္းအလက္မ်ားႏွင့္ သစ္သားေခ်ာင္းမ်ားကို ေမာပန္းႏြမ္းနယ္လွစြာျဖင့္ စတင္ဆြဲယူေလေတာ့သည္။

ကင္မရာမ်ားဆီမွ အလင္းမ်ား တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လင္းလက္ေနၾကသည္။ ဆလိုက္မ်ားမွ မီးအလင္းတို႔က ေလွာင္အိမ္ေပၚသို႔ ထိန္ညီးစြာ က်ေရာက္ေနသည္။ ေလာ္စပီကာဆီမွ အသံထြက္ေပၚလာျပန္သည္။ မစၥတာပိုလ္ဒီရို၏ အသံျဖစ္၏။

“လူႀကီးမင္းအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား၊ တစ္ကမၻာလံုးက အသက္ရွဴရပ္မတတ္ ခံစားၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားခဲ့ရတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ အခိုက္အတန္႔ဟာျဖင့္ လူႀကီးမင္းတို႔ထံ ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ ရာစုႏွစ္မ်ားရဲ႕ ဒ႑ာရီတစ္ခုဟာ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေခတ္မ်က္လံုးေတြ အေရွ႕မွာတင္ ရုပ္လံုးေပၚလာခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဖီးနစ္ႀကီးဟာ…”

ဖီးနစ္ႀကီးသည္ သူေဆာက္လုပ္ထားသည့္ အသိုက္ (သို႔မဟုတ္) မီးေလာင္စင္ေပၚ၌ က်က်နန ေနရာယူလိုက္သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူ၏ပံုစံကေတာ့ အခုခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့မည့္ပံုျဖစ္သည္။ ရုပ္ရွင္ရိုက္ကူးေနသည့္ ဒါရိုက္တာႀကီးက ဤသို႔ဆိုသည္။

“ေဟ့ ဒီသတၱ၀ါက ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွလုပ္မျပေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အသိုက္ေဆာက္တဲ့ကိစၥကို ဟိုလူေတြကပဲ သင္ေပးထားတာျဖစ္မယ္”

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ဖီးနစ္ငွက္ႀကီးႏွင့္ သူ၏အသိုက္တို႔မွာ ၀ုန္းကနဲ မီးထေလာင္ေလေတာ့သည္။ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားက မိုးေပၚသို႔လည္းေကာင္း၊ ေဘးဘီ၀ဲယာမ်ားသို႔လည္းေကာင္း ေပါက္ကြဲလွ်ံထြက္သြားသည္။ တစ္မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ အရာခပ္သိမ္း မီးေလာင္ျပာက်သြားသည္။ မစၥတာပိုလ္ဒီရိုအပါအ၀င္ ေထာင္ခ်ီေသာ ပရိသတ္ႀကီးမွာလည္း မီးေလာင္ေပါက္ကြဲမႈထဲ၌ ပါ၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့၏။

ေမာင္ေဒး
ခ်င္းတြင္း၊ ေမ၊ ၂၀၀၆

ဤ၀တၳဳ၏ မူရင္းအမည္က The Phoenix ျဖစ္သည္။ Syliva Townsend Warner ဟူေသာ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာမႀကီးက ေရးပါသည္။ ပဥၥလက္သရုပ္မွန္ Magical Realism ေရးဟန္မ်ဳိးျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေလာင္တိုက္သြင္း အိုမင္းေအာင္ လုပ္ေနေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို သေရာ္ထားေသာ၀တၳဳျဖစ္သည္။ ဤဆရာမႀကီးသည္ ၂၀ ရာစု ကမၻာ့စာေပနယ္တြင္ ထင္ရွားခဲ့ေသာ စာေရးဆရာျဖစ္သည္။ သရုပ္မွန္ေရးဟန္ျဖင့္ မေရးခဲ့ဘဲ ပဥၥလက္သရုပ္မွန္အေရးအသားကို သံုးစြဲၿပီး လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကိုသေရာ္ေသာ ၀တၳဳတို/ရွည္မ်ားစြာ ေရးခဲ့ပါသည္။ ထင္ရွားေသာ၀တၳဳမ်ားမွာ Lolly Willowes (၁၉၂၆)၊ Mr. Fortune’s Maggot (၁၉၂၇)၊ The Cat’s Cradle Book (၁၉၄၀)၊ The Corner that Held Them (၁၉၅၀) တို႔ျဖစ္သည္။ ျပင္သစ္စာေရးဆရာႀကီး Marcel Proust ၏ Contre aint Beaure စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ဆိုခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္၀တၳဳေရးဆရာ T. H. White ၏ အထုပၸတၱိကို ျပဳစုခဲ့သည္။ ၁၈၉၃ ခုႏွစ္တြင္ ေမြးၿပီး ၁၉၇၈ ခုႏွစ္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါသည္။