လရောင်လမ်း

eastoftheweb.com ဘတ္စ္ကားလည္း မၾကာခင္လာမွာပါ ဒါေပမဲ့ ဒီအေတာအတြင္းမွာ..  [ ၁ ] ဗူစီမာကူစီဟာ အစြန္းေရာက္ အေကာင္းျမင္၀ါဒီတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာေျမရဲ႕ အဆင္းရဲဆံုး အရပ္မွာ ေနထိုင္သူတစ္ဦးျဖစ္ေတာင္မွ၊ သူ႔ဆီမွာ ၀တ္စံုတစ္စံုတည္းပဲ ပိုင္ဆိုင္တာေတာင္မွ၊ သူ႔ေဘာင္းဘီရွည္ဟာ ေျခမ်က္စိ မဖံုးေတာင္မွ သူဟာ အေကာင္းျမင္၀ါဒီတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရး ဆံုးခန္းတိုင္ေတာ့ အစိုးရ၀န္ထမ္းအျဖစ္ အသက္ေမြးတာ အဆင္ေျပႏိုင္မယ္လို႔ ဗူစီ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ တာ၀န္က်အရာရွိက ဗူစီ့ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ အသံုးက်မယ့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္မွန္း ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္သြားတယ္လို႔ပဲ ဆိုရမယ္။ `ေအးဗ်ာ။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးမားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ က်ဳပ္မွာ အလုပ္တစ္ေနရာစာေတာ့ ရွိမယ္ထင္တယ္´ လို႔ သူက ေျပာတယ္။

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္လာေတာ့ ေမွာင္စျပဳေနၿပီ။ အျပင္မွာ ေအးေနတယ္။ ကားလမ္းမႀကီးကို ကူးၿပီး ဒီဘက္ ရပ္ကြက္ေရာက္ေတာ့ လူေတြ ရွင္းသြားတယ္။ ေပတရာလမ္းမက က်ယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္။ အရင္ ေရခဲေခ်ာင္းလွည္းကေလး အျမဲရွိတတ္တဲ့ ေနရာမွာ အေငြ႕တေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ့ အိႏၵိယ အစားအစာတစ္မ်ဳိး ေရာင္းေနတယ္။ အရင္ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းခဲ့တဲ့ လူေတာ့ ဟုတ္ပံုမရဘူး။ အခုလို ေဆာင္းတြင္းေရာက္လာလို႔ လူေတြ ေရခဲေခ်ာင္းမစားၾကေတာ့ အရင္ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းခဲ့တဲ့လူ ဘာသြားေရာင္းမလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတယ္။ ေျမပဲျပဳတ္ကေလးဘာေလး ေရာင္းမယ္ထင္တယ္၊ သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူေတာ့ ရွိမွာပဲ။ ရာသီစာဆိုတာကေတာ့ အျမဲရွိေနတာကိုး။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတာ့ သိပ္မဆိုင္လွဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းျခံရွိတဲ့ဘက္ကို ေကြ႕၀င္လိုက္တယ္၊ ဒီနားမွာေတာ့ သစ္ရြက္ေၾကြေတြနဲ႔ အမႈိက္ နည္းနည္းရွိေနတယ္။ ဒီေန႔လူအေတာ္ရွင္းပါလားလို႔ ေတြးၿပီးတာနဲ႔ခ်က္ခ်င္း၊ ဒီေန႔ ငါအေတာ္ေနာက္က်သြားတာပဲလို႔ ဆက္တိုက္ေတြးလိုက္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္လာတယ္။ ဒီေန႔ လူရွင္းေနတယ္နဲ႔ ဒီေန႔ ငါေနာက္က်တယ္၊ အဆိုႏွစ္ရပ္ ဘယ္သင္းက ပိုမွန္လဲ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ မွန္တာေတာင္မွ ပိုမွန္တာ...

(ဆရာတာ.. ဒီဝတၳဳေလးက လြန္ခဲ႔တဲ႔ သုံးလေလာက္က ေရးထားတာ။ ဘာသာျပန္ မဟုတ္ပါ။ ဖတ္တဲ႔အခါေတာ့ ရုိးရုိးပဲ ေတြးဖုိ႔လုိလိမ့္မယ္။ ဆန္းဆန္းေတြးခ်င္လည္း ေတြးေပါ့ဗ်ာ။  ရုိေသစြာျဖင့္- ျမင့္သန္း) Before me things create were none, save things Eternal, and eternal I endure. All hope abandon ye who enter here.     _Dante Alighieri     Divine Comedy. (H.F Cary’s translation) လူတစ္ေယာက္မွ် မရွိတဲ့ စားေသာက္ခန္းထဲက စားပြဲေပၚမွာရွိတဲ့ ပန္းအုိးထဲက ပန္းကုိ ဘားမန္ေနဂ်ာကဲင္ဟာ အေနအထားျပင္ၿပီး ျပန္ခ်လုိက္တယ္။ စိတ္ေက်နပ္သြားတယ္။ ခဏရပ္ေနလုိက္ၿပီးမွ သူ ဘားရွိရာဘက္ လွည့္လာတယ္။ ေကာ္ရစ္ဒါရဲ့ အျခားဘက္က ထိပ္နားဆီမွာ လူရိပ္ေတြ႔လုိက္ရလုိ႔ ရပ္ၾကည့္ုလုိက္ေတာ့ ဖေလာမန္ေနဂ်ာလုိ႔ ေခၚတဲ႔ ဒီအထပ္ရဲ့ မန္ေနဂ်ာ လဇ္ဇီရယ္။ အခန္းတစ္ခန္းရဲ့ ေရွ႕မွာ လဇ္ဇီက ဟုိတယ္ရဲ့ ေဟာက္(စ)မန္ေနဂ်ာ ရွာမိန္းနဲ႔ ရပ္စကားေျပာေနတယ္.။ ရွာမိန္း တကယ္ အလုပ္မ်ားပုံရတယ္။ ကဲင္ကုိယ္တုိင္လည္း အီးေမးလ္ရထားၿပီးၿပီမုိ႔ ရွာမိန္းအလုပ္မ်ားလိမ့္မယ္ဆုိတာ ေတြးၾကည့္လုိက္မိတာပဲ။ ဟုိတယ္ရဲ့ ဒီအထပ္က သီးသန္႔အထပ္။ ႏွစ္ဆယ့္ သုံးထပ္မွာ.။ ႏွစ္ဆယ...

ဘိန္းမွိန္းေနတုန္းခဏ ဘိန္းျပတ္သြားတယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္သူဟာ ဘိန္းရဲ႕လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို အသံုးခ်ၿပီး ဘိန္းကို အာခံလိုက္တဲ့ ဘိန္းစားေပါ့။ ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁

The day I got a hole in my head, I showed my last humanity against the crime While I was crying, 'Don't shoot me'. I now am resting in peace, While all are reading my past Turning themselves into kindhearted sadists. After heart of the whole put a hole in my head, I do rest in peace. ကဗ်ာဆရာ ဂဒါဖွီ ငါ့ေခါင္းမွာ အေပါက္ေလးတစ္ေပါက္ ရခဲ့တဲ့ေန႔က ဒီရာဇ၀တ္မႈကို ဆန္႔က်င္တဲ့ ငါ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး လူသားဆန္မႈအျဖစ္ ငါက `ငါ့ကို မပစ္ၾကပါနဲ႔´ လို႔ ေအာ္ဟစ္တုန္႔ျပန္ခဲ့တယ္ အခုေတာ့ ငါက ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အနားယူေနတယ္ အားလံုးက ငါ့အတိတ္ေတြကို ဖတ္႐ႈေနစဥ္ သူတို႔ရဲ႕ ႏွိပ္စက္လိင္စိတၱဇတြက ႏွလံုးသားလွမႈအသြင္ယူလို႔ ေ၀ေနယ်ေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားက ငါ့ေခါင္းမွာ အေပါက္တစ္ေပါက္ေဖာက္ၿပီးေနာက္ ငါ အေႏွာင့္အယွက္မဲ့စြာ အနားယူၿပီ။ Tazar (Moonlitpath) October, 2011

လေရာင္လမ္း ( Wordpress ) မွာ ကဗ်ာအသစ္တခ်ဳိ႕ တင္ထားပါတယ္။ စိတ္၀င္စားသူမ်ား ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ပါ။ :) ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)

ဆိပ္ခံတံတားေဘးက နံရံေပၚမွာ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ေၾကြအံကစားေနၾကတယ္။ အထိမ္းအမွတ္ရုပ္တုတစ္ခုရဲ႕ ေျခရင္းက ဓားရြယ္ထားတဲ့ သူရဲေကာင္း႐ုပ္ အရိပ္ေအာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ၿပီး သတင္းစာဖတ္ေနတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ေရပန္းမွာ သူ႔ရဲ႕ ေရဗူးထဲကို ေရျဖည့္ေနတယ္။ သစ္သီးေရာင္းတဲ့လူက သူ႔သစ္သီးေတြရဲ႕ အနီးမွာ လဲေလ်ာင္းရင္း ပင္လယ္ျပင္ဆီ ေငးၾကည့္ေနတယ္။ ဘီယာဘားတစ္ခုရဲ႕ ဒိုးယိုေပါက္ တံခါးနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကေန အထဲမွာ လူႏွစ္ေယာက္ထိုင္ၿပီး ၀ိုင္ေသာက္ေနတာကို ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဘီယာဘားမန္ေနဂ်ာက အေရွ႕မွာထိုင္ေနရင္း အိပ္ငိုက္ေနတယ္။ ေလွေသးေသးေလးတစ္စင္းက တစ္စံုတစ္ေယာက္ကပဲ ႀကိဳးနဲ႔ဆြဲယူလာသလို ဆိပ္ကမ္းငယ္ေလးအတြင္းကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမ်ာ၀င္လာတယ္။ ဂ်ာကင္အက်ႌအျပာနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ကမ္းေပၚကိုတက္လာၿပီး ေလွႀကိဳးကို ခ်ည္လိုက္တယ္။ အဲဒီလူရဲ႕ ေနာက္မွာ ေငြၾကယ္သီးေတြပါတဲ့ အေရာင္ရင့္ရင့္ ကုတ္အက်ႌေတြ၀တ္ထားတဲ့ တျခားလူႏွစ္ေယာက္က အေလာင္းသယ္တဲ့ထမ္းစင္တစ္ခုကို သယ္လာၾကတယ္။ ထမ္းစင္ေပၚမွာ ပင္းပြင့္ပံုေတြစီျခယ္ထားတဲ့ ပိုးသားျခံဳလႊာႀကီးတစ္ခုနဲ႔ အနားကြပ္ေတြ။ ေအာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ လဲေလ်ာင္းၿပီးပါလာမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းလို႔ရတယ္။