လရောင်လမ်း

ေရာင္စံုခဲတံကေလးေတြ အတိုအရွည္မညီဘူး မႏွင္းျဖဴကို လူပုကေလးခြန္နစ္ေယာက္နဲ႔ မသကၤာဘူး ဒါေပမဲ့ ဘာကို တတ္ႏိုင္ပါသလဲ #Coloring Book အခ်ိန္အၾကာႀကီး အႏုစိတ္ထားတဲ့ ပင့္ကူအိမ္ကေလးကို အပ်င္းေျပ ေလနဲ႔မႈတ္ၾကည့္သလို ဘယ္ကေလးမဆို ရက္စက္တတ္တယ္ ‪#‎Rant‬ အခ်စ္ဆံုးသူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚ ေမြးရာပါအမွတ္ႀကီးတပ္ အေမြးနက္နက္ေတြ ရွည္ထြက္လာတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးမွာ ငါ့ကိုယ္ငါမုန္းလာတယ္ #Juxtaposition ေဟာဒီေရအိမ္ထဲက မွန္ကို ႏွစ္ဖက္ျမင္မွန္း သိသိခ်ည္းနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲေလးနဲ႔ သူမ ျပံဳးျပေနက် #Big Brother ကြန္ပါဗူးအေဟာင္းေလးကို ဖြင့္မၾကည့္ပါနဲ႔ ကြန္ပါဗူးအေဟာင္းေလးထဲက ေပ်ာ့ျပဲေနတဲ့ ေခ်ာကလက္ေတြထြက္လာတဲ့အခါ ကိုယ္ပဲနစ္နာမယ္ #Nostalgic Loss ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) Image: www.boostinspiration.com

သံုးဆယ့္ခုနစ္ဆီက အီးေမးလ္ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြအတြက္ မိတ္ဆံုထမင္းစားပြဲလုပ္မယ္လို႔တဲ့။ သံုးဆယ့္ခုနစ္ဆိုတာ လူလိုသူလို၊ နာမည္တပ္ေခၚရရင္ေတာ့ ေဘာဂဗလပဲ။ ေဘာဂဗလဆိုေတာ့လည္း ခ်မ္းသာတယ္။ ခ်မ္းသာလို႔ ေဘာဂဗလလို႔ ေခၚတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သူ႔ကုိ ဗာလႀကီးလို႔ပဲေခၚတယ္။ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဗာလနံႀကီးလို႔ေတာင္ ေခၚၾကတယ္။ နိယာမေက်ာင္းေတာ္မွာေတာ့ နာမည္မေခၚရလို႔ ေက်ာင္း၀င္းအျပင္ေရာက္ကာမွ ေခၚၾကတာ။ ေက်ာင္းထဲမွာ နံပါတ္တပ္ေခၚရတယ္။ ပညာရွာဖို႔လာတဲ့လူမွန္သမွ် အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြးတဲ့သေဘာပဲ။ အမ်ဳိးဘာသာ မခြဲျခမ္းတဲ့သေဘာပဲ။ ေက်ာင္းသားတိုင္းဟာ နံပါတ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ။ သူ႔နံပါတ္က သံုးဆယ့္ခုနစ္။ သံုးနဲ႔ခုနစ္ေပါင္းရင္ တစ္ဆယ္ရလို႔ သူ႔ကို "ဘူ" လို႔ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းအၾကားမွာ ေခၚၾကတယ္။ ဘူဆိုေတာ့လည္း သူက သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ မႀကိဳက္လည္း သိပ္မတတ္ႏိုင္ဘူး။ နံပါတ္ရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတိုင္းမွာ အဲဒီလို မဟုတ္ကဟုတ္က နာမည္ေတြရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းထြက္ေတြအခ်င္းခ်င္း ခုထိ နံပါတ္ေတြကိုပဲသံုးၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေခၚၾကေျပာၾကေလ့ရွိတယ္။ ေဘာဂဗလက နိယာမေက်ာင္းေတာ္မွာ ဘြဲ႕လြန္ပညာဆက္ၿပီးသင္ခြင့္မရဘူး။ ဒီေကာင္က ခပ္ထူထူရယ္။ ခပ္ထူထူဆို...

"ရွင္ဟာ အရမ္းအရမ္း ရူးတဲ့ ေကာင္ေလးပဲ။ မစၥတာပြန္တယ္လိုင္ယာက ကၽြန္မကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္ဆိုတာမ်ဳိး မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကို အိပ္မက္မက္ရင္း ရွင့္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းေနတာေလ။ မစၥတာပြန္တယ္လိုင္ယာ ေကာက္ခ်င္ေကာက္ တင္ခ်င္တင္လုပ္ရမယ့္၊ သူ႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈတစ္ခု ကၽြန္မမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ၿပီးပဲ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ေပးမယ္။ ထားပါေတာ့ သူက၊ 'ေဟ့ေရာဘတ္၊ မင္း သူ႔ကို ယူသြားၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနပါေတာ့။ သူက မင္းအပိုင္ျဖစ္သြားၿပီ' ေျပာတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မက ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ရယ္ေနမွာ..." The Awakening by Kate Chopin တြင္ အဓိကဇာတ္ေကာင္မွာ ကေလးမ်ားမိခင္ (၁၉) ရာစုအေမရိကန္အမ်ဳိးသမီး၊ မစၥပြန္တယ္လိုင္ယာျဖစ္သည္။ လူကံုတန္လင္ေယာက္်ားတစ္ဦးႏွင့္ ၿပီးျပည့္စံုေသာ မိသားစုဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ အေပၚယံျမင္ႏိုင္သည္မ်ားမွအပ ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ စိတ္အတြင္းထဲတြင္ မည္သူမွ်နားမလည္ႏိုင္ေသာ၊ "နာက်င္ခံစားရမႈတစ္မ်ဳိး" ရွိေနသည္။ ဤသည္ကို "ဘူရႊာမိခင္တစ္ဦး၏ သက္ေတာင့္သက္သာေလွာင္အိမ္" ဆိုသည့္ စကားက အေကာင္းဆံုးထင္ဟပ္ျပႏိုင္သည္...

မေန႔ည ငါ့အလုပ္ၿပီးေတာ့ ကြဲရွင္းျပတ္စဲထားတဲ့ ငါ့လက္ေတြက ေသြးခုန္ႏႈန္းလို အေမ့ခံအရာေတြကို တညီတညြတ္တည္း စိတ္၀င္စားလာၾက ၿဖိဳးၿဖိဳးဖ်ပ္ဖ်ပ္ ညေကာင္းကင္ ျပတင္းကေန ငါၾကည့္လိုက္တယ္ ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ လမင္းကို ငွက္ေမႊးခ်ဳပ္ရိုးလိုင္းနဲ႔ ပတ္ခ်ာလည္သီမိတယ္။ About Poem ကဗ်ာဆရာမ Hazel Hall သည္ အသက္ ၁၂ ႏွစ္အရြယ္မွစ၍ သြက္ခ်ာပါဒေ၀ဒနာ ခံစားခဲ့ရသည္။ သူသည္ ကဗ်ာေရးသလို အပ္ခ်ဳပ္ဆရာမတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) Habit by Hazel Hall ကို ဆီေလ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။

"ေႏြဆိုတာက ေမြးေန႔ျဖစ္ဖို႔ အေတာ္ေကာင္းတဲ့ရာသီပဲ" ဟု အဘိုးအိုကေျပာလိုက္သည္။ "အခုလို ေရြးခ်ယ္ခြင့္သာရွိေနမယ္ဆိုရင္ ေႏြရာသီကိုပဲေရြးမွာေပါ့" သူ႔လက္မကို လွ်ာနဲ႔တို႔ၿပီး စိုေအာင္လုပ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စစ္သားက ျဖည့္ဖို႔ေပးထားေသာ စာရြက္စာတမ္းတစ္ထပ္ႀကီးကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ေနေတာ့သည္။ ေမြးေန႔တစ္ခုေတာင္ မရွိဘဲႏွင့္ေတာ့ မည္သည့္စာရြက္ကိုမွ် ျဖည့္ႏိုင္မည္မထင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္ေလးအတြက္ ေမြးေန႔တစ္ခု ေရြးခ်ယ္ရေပလိမ့္မည္။ "ဒီေန႔လည္း မင္းေမြးေန႔ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ မင္း သေဘာက်မယ္ဆိုရင္ေပါ့" အဘိုးအိုက ေျပာသည္။ "ဒါေပမဲ့ မနက္က မိုးရြာတယ္" ေကာင္ေလးက ေျပာသည္။ "ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာကြာ။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ေရာ၊ မိုးသားေတြ ေတာင္ဘက္ကို လြင့္ေနၿပီ။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေနကုန္ ေနသာေတာ့မွာ" နံနက္ေစာေစာက်လာေသာ မိုးႀကိဳးမုန္တိုင္းမွ ခိုလႈံရန္ ေနရာရွာရင္း စစ္သားမ်ားက အဘိုးအိုႏွင့္ေကာင္ေလးတို႔ ပုန္းေအာင္းေနေသာ ကတုတ္က်င္းေလးကို အမွတ္မထင္ ရွာေတြ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၎တို႔ႏွစ္ဦးလံုး စာရြက္စာတမ္းမရွိ၊ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရန္ တရား၀င္ခြင့္ျပဳခ်က္စာရြက္တစ္ခုခုမရွိဘဲ ထိုအပ်က္အ...

အေရးမပါတဲ့ကိစၥပါ၊ က်ဳပ္တို႔ကေလးကို ခရစ္ႏွစ္သံုးေထာင္ထဲကို ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာၿပီး ပထမဆံုးေမြးတဲ့ ႏ်ဴးေယာက္ၿမိဳ႕ဖြားကေလးငယ္လို႔ သူတို႔က ေျပာတယ္။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔ ညသန္းေခါင္အၿပီး ဆယ္စကၠန္႔အၾကာမွာေပါ့။ လူအမ်ားေထာက္ျပၾကသလိုပဲ၊ တကယ္ေတာ့ သံုးဆယ္ရာစုထဲကို တာစထြက္ဖို႔ဆိုတာက ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔မွ စ,ရမွာပါ။ နကၡတ္ေဗဒအရေျပာရင္လည္း က်ဳပ္တို႔ကေလးကို ေမြးေတာ့ ႏွစ္သစ္ေတာင္ ေျခာက္နာရီသားျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ဘာလို႔ဆို ဒါက အဂၤလန္၊ ဂရင္းနစ္က ေတာ္၀င္ေစာင့္ၾကည့္ေရးဌာနမွာ အခ်ိန္ စ,ခဲ့တာမဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့လည္း ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ေမြးေန႔ေတာင္မွ ခန္႔မွန္းေျခကိုပဲ သတ္မွတ္ထားၾကတာဆိုေတာ့ ဒီလိုကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သိပ္ေခါင္းရႈပ္ခံေနစရာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒီလိုကိန္းဂဏန္းအခ်က္အလက္ေတြက သိပ္ကို ေ၀၀ါးလြန္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္ကေလးက ဘယ္နမိနစ္မွာ ေမြးတယ္လို႔ ဘယ္သူက ေျပာႏိုင္တာမွတ္လို႔။ ေခါင္း စ,ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္လား။ တစ္ကိုယ္လံုး အေမ့အျပင္ေရာက္မွလား။ အခ်င္းျဖတ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္လား။ ၿမိဳ႕မွာ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေမြးဖြားတဲ့ကေလးကို တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ဆုေတြအျမားအျပားေပးဖို႔ ရွိေလေတာ့၊ အခ်င္းျဖတ္တဲ့အခ်ိန္ထိေတာ့ တြက္လို႔မျဖစ္ဘ...

[ ၁ ] ဇာတ္လမ္းအစကေတာ့ ဘာျပႆ     နာ  မွ မရွိခဲ့တာပါ။ ဇာတ္လမ္းဆိုတာ ဘာကိုမွဆိုလိုခ်င္တာမဟုတ္ဘူးရွင့္၊ ကၽြန္မအာရံုလာတဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္မိတာ။ ဒီမွာ ကၽြန္မေျပာမယ္၊ အသက္ေလးဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္၊ ကေလးသံုးေယာက္၊ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ေတြယူထားရသူဆို ရွင္ေရာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာကို ရွာေဖြေမွ်ာ္လင့္မိမွာပဲလား။ ရုတ္တရက္ ကားဘရိတ္ကို အျပင္းနင္းခ်ၿပီး ေသြးေက်ာအားလံုးထဲက ယီးးး…ဟလို႔ ေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ့ ေပါက္တက္ကရ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲနဲ႔ေလ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ေယာက္်ားေတြကို ကၽြန္မ သတိထားၾကည့္ေနခဲ့မိတာ အမွန္ပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ လက္ေမာင္းသားေတြေပါ့။ ဘာလို႔လဲလို႔ေတာ့ ကၽြန္မကို မေမးနဲ႔၊ ေယာက္်ားေတြရဲ႕လက္ေမာင္းေတြကို ကၽြန္မ ေၾကြသြားတာ ရုတ္တရက္ႀကီးဆိုသလို ျဖစ္လာတာ။ မိန္းကေလးေတြမွာ မရွိတဲ့ တံေတာင္ဆစ္ေအာက္ပိုင္းက အေျမာင္းေျမာင္းထေနတဲ့ ၾကြက္သားစိုင္ေတြနဲ႔ ေမႊးညင္းပါးပါးေလးရွိေနတဲ့ လက္ဖ်ံေတြ။ ၿပီးေတာ့ ေလးေထာင့္က်ၿပီး လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္ရွိတဲ့ ေယာက္်ားေတြရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေတြ။ အို.. ဒါေတြကို ကၽြန္မ ေနရာတကာမွာ ျမင္ေနရတယ္ရွင္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ဓာတ္ဆီဆိုင္ေတြ၊ ေသာက္တလြဲ စူပါ...