ဆရာႀကီးယန္းေပါဆတ္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈပဓာန၀ါဒအေၾကာင္း စတင္မိတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ဆရာေမာင္သာမညရဲ႕ ဘာသာျပန္ဆိုခ်က္မ်ားျဖစ္ၿပီး အနည္းငယ္ စဥ္းစားၿပီးဖတ္မွသာ အေတြးေပါက္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ။
ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒလို႔ ေခၚတဲ့အရာဟာ ဘာလဲ...။ ဒီစကားရဲ႕ အနက္အဓိပၸာယ္ကို
ရွင္းျပစမ္းပါဆိုလာရင္ သည္စကားလံုးကို သံုးစြဲေနၾကသူေတြ အကုန္လံုးလိုလို
စိတ္ရႈပ္သြားၾကပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သည္စကားလံုး
ေခတ္စားလာတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ဘယ္ဂီတဆရာဟာျဖင့္ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီျဖစ္တယ္၊
ဘယ္ပန္းခ်ီဆရာဟာျဖင့္ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီျဖစ္တယ္ စသည္ျဖင့္ လူေတြက
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီး ကင္ပြန္းတပ္ေပးခဲ့ၾကတာကိုး။ ကလာတီး (Clartes)
သတင္းစာထဲက ပင္တိုင္ေဆာင္းပါးရွင္တစ္ဦးကဆိုရင္ သူ႔ကိုယ္သူ
ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီလို႔ လက္မွတ္ေရးထုိးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လက္ေတြ႕ မွာ
သည္စကားလံုးကို စည္းမရွိကမ္းမရွိ ထင္သလိုသံုးစြဲေနၾကပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း
ဒီစကားလံုးမွာ သီးျခားအနက္အဓိပၸာယ္ မရွိေတာ့တဲ့အထိ ျဖစ္ေနပါၿပီ။
ေနာက္ဆံုးေပၚ ဘာသာေရးပုတ္ခတ္မႈလို၊ ေနာက္ဆံုးေပၚလႈပ္ရွားမႈလိုအထဲမွာ
ငမ္းငမ္းတက္ပါခ်င္သူေတြဟာ အမွန္လြန္၀ါဒ (Surrealism) လို
ထူးျခားဆန္းသစ္တဲ့ သေဘာတရားမ်ဳိးမရွိဘဲျဖစ္ေနတဲ့အတြက္
ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒကိုပဲ အရဖမ္းဆြဲၿပီး ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့
သည္ျဖစ္တည္မႈအေတြးအေခၚထဲမွာ သူတို႔ရည္မွန္းတာမ်ဳိး တစ္ခုမွမရွိပါဘူး။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒဟာ အေတြးအေခၚ
အယူ၀ါဒေတြအားလံုးအနက္ ဘာသာေရးအေပၚ ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုမႈ
အနည္းဆံုးျဖစ္ၿပီး သေဘာတရားအရလည္း အတင္းက်ပ္ဆံုးျဖစ္လို႔ပါပဲ။
ျဖစ္တည္မႈအေတြးအေခၚဟာ ပညာရွင္းမ်ားအတြက္သက္သက္ ရည္စူးတဲ့
အေတြးအေခၚပါ။ ဒီလိုျဖစ္ေပမယ့္လည္း ျဖစ္တည္မႈအေတြးအေခၚကို
လြယ္လြယ္ကူကူ ဖြင့္ဆိုရွင္းလင္းလို႔ ရပါတယ္။
ျပႆနာရႈပ္ေထြးေနရတာကေတာ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား
ကြဲျပားေနလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္မ်ဳိးက ခရစ္ယာန္ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီျဖစ္ၿပီး၊
ေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့ ဘုရားမဲ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီ
ႏွစ္မ်ဳိးစလံုးက အတူအညီလက္ခံထားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ျဖစ္တည္မႈသည္
အႏွစ္သာရထက္ အရင္က်သည္ ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ပုဂလဒိဌာန္သေဘာသည္ အဦးအစျဖစ္သည္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ပါ။
သည္ယံုၾကည္ခ်က္က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။
ထုတ္ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ ေမာင္းခ်ဓားတစ္ေခ်ာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ သည္ေမာင္းခ်ဓားကို ဖန္တီးလိုက္တဲ့သူဟာ ေမာင္းခ်ဓားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ကူးအၾကံအစည္ရွိတဲ့ လက္မႈပညာသည္တစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ လက္မႈပညာသည္ဟာ သူ႔စိတ္ကူးအၾကံအစည္ထဲက ေမာင္းခ်ဓားကို အာရံုစိုက္ခဲ့ရသလို သိႏွင့္ၿပီးသားျဖစ္တဲ့ ေမာင္းခ်ဓားလုပ္နည္းပညာကိုလည္း အညီအမွ် အာရံုစိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္းခ်ဓားထုတ္လုပ္နည္းဟာ ေမာင္းခ်ဓားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သူ႔စိတ္ကူးအၾကံအစည္ေတြထဲက တစ္ခုပဲေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ပံုေသနည္းတစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ ေမာင္းခ်ဓားဟာ နည္းလမ္းတစ္ခုနဲ႔ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္ေနသလို တိက်တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးတဲ့ပစၥည္းတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ တိက်တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးတယ္လို႔ဆိုရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ဘာအတြက္ရည္ရြယ္မွန္းမသိဘဲနဲ႔ ေမာင္းခ်ဓားတစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ စဥ္းစားလို႔မရႏိုင္တဲ့ကိစၥျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္းခ်ဓားနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ေမာင္းခ်ဓား၏အႏွစ္သာရသည္ ေမာင္းခ်ဓား၏ျဖစ္တည္မႈထက္ အရင္က်သည္လို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ေမာင္းခ်ဓားရဲ႕အႏွစ္သာရဆိုရာမွာ ေမာင္းခ်ဓားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ ဖန္တီးထုတ္လုပ္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ ပံုေသနည္းေတြ၊ အရည္အေသြးေတြ စုစုေပါင္းျဖစ္ပါတယ္။ သည္လိုေမာင္းခ်ဓားတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္လာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ ျပဌာန္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သည္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေလာကႀကီးကို နည္းပညာရႈေထာင့္တစ္ခုကေန ၾကည့္ျမင္ေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈသည္ ျဖစ္တည္မႈထက္ အရင္က်သည္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ထာ၀ရဘုရားသခင္ကို ဖန္တီးရွင္အျဖစ္နဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း မဟာလက္မႈပညာသည္ႀကီး ျဖစ္ေတာ္မူပါေပတယ္လို႔ ယူဆၾကတာခ်ည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဒးကားရဲ႕အယူ၀ါဒနဲ႔ တူတာမ်ဳိးကိုျဖစ္ျဖစ္၊ လိုက္ဘနစ္ရဲ႕အယူ၀ါဒနဲ႔ တူတာမ်ဳိးကိုျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုအယူ၀ါဒမ်ဳိးကိုမဆို သံုးသပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါတိုင္း အလိုဆႏၵဟာ အသိတရားရဲ႕ေနာက္ကပဲ လိုက္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း အနည္းဆံုးေတာ့ ပုခံုးခ်င္းယွဥ္ၿပီး ဒြန္တြဲေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားသခင္အေနနဲ႔ ဖန္ဆင္းျခင္းအမႈကို ျပဳေတာ္မူတဲ့အခါမွာ ဖန္ဆင္းမယ့္အရာကို ဂဃနဏ အပ္က်မတ္က် သိႏွင့္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္သည္လို႔ခ်ည္း ယူဆလိုက္တာခ်ည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားသခင္ရဲ႕ စိတ္ကူးအၾကံအစည္ထဲက လူပံုစံကို လက္မႈပညာသည္ရဲ႕ စိတ္ကူးအၾကံအစည္ထဲက ေမာင္းခ်ဓားပံုစံနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ လက္မႈပညာသည္ဟာ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခု၊ ပံုေသနည္းတစ္ခုကို လိုက္နာၿပီး ေမာင္းခ်ဓားတစ္ခုကို ဖန္တီးထုတ္လုပ္လိုက္သလိုမ်ဳိး ဘုရားသခင္ဟာလည္း စိတ္ကူးအၾကံအစည္တစ္ခုအတိုင္း လူကိုဖန္ဆင္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သည္ေတာ့ လူသားတစ္ေယာက္ခ်င္းဟာ ထာ၀ရသခင္ရဲ႕ စိတ္ကူးအၾကံအစည္တစ္ခု အေကာင္အထည္ေပၚ တည္ရွိလာျခင္းဟာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၈ ရာစုႏွစ္အတြင္း ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဒႆနဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ ဘုရားမဲ့၀ါဒမွာ ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ဆိုတဲ့အယူကို ေခ်ဖ်က္ထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္သာရသည္ ျဖစ္တည္မႈထက္အရင္က်သည္ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုေတာ့ မပယ္ဘဲျခြင္းခ်န္ထားခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ဘုရားမဲ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီေတြကေတာ့ ၁၈ရာစုဘုရားမဲ့၀ါဒထက္ ပိုၿပီး ေရွ႕ေနာက္ညီညြတ္တဲ့ အယူအဆျဖစ္ပါတယ္။ ထာ၀ရဘုရားသခင္သာမရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ အႏွစ္သာရထက္ ျဖစ္တည္မႈက အရင္က်တဲ့အရွိတရားတစ္ခုကေတာ့ အနည္းဆံုးရွိေနၿပီ။ သည္အရွိတရားဟာ ဘယ္လိုစိတ္ကူးအၾကံအစည္နဲ႔မွ မသတ္မွတ္ရေသးခင္ အရင္ႀကိဳတင္တည္ရွိေနတဲ့ အရွိတရားျဖစ္ပါတယ္။ သည္အရွိတရားကေတာ့ လူပါပဲ။ ဟိုက္ဒဂါးရဲ႕စကားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ လူအရွိတရား (Human Reality) ေပါ့။
ျဖစ္တည္မႈသည္ အႏွစ္သာရထက္အရင္က်သည္ဆိုတဲ့စကားက ဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ လူဟာ ျဖစ္တည္တယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိျမင္ေတြ႕ၾကံဳတယ္၊ ေလာကထဲမွာ ေပၚထြန္းလာတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ သူ႔ကိုယ္သူ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။
ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီရဲ႕အျမင္မွာ လူဟာ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုတာမ်ဳိး အဓိပၸာယ္ကို အတိအက်သတ္မွတ္လို႔မရပါဘူး။ သည္လို အဓိပၸာယ္အတိအက် သတ္မွတ္လို႔မရဘူးဆိုရင္ လူဟာ အစက ဘာမွမဟုတ္လို႔ပဲျဖစ္ရပါမယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်မွသာ လူဟာတစ္ခုခုျဖစ္လာရတာပါ။ သူ႔ကိုယ္သူဖန္တီးလိုက္တဲ့အတိုင္း ေနာက္မွျဖစ္လာရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူ႔သဘာ၀ရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူကို ဘယ္လိုပံုစံျဖစ္ရမယ္လို႔ ႀကိဳတင္စီမံၿပီး စိတ္ကူးပံုထုတ္မယ့္ ထာ၀ရဘုရားသခင္မွ မရွိပဲကိုး။ လူျဖစ္ေနတာဟာ ရိုးရိုးေလးျဖစ္ေနတာပါ။ ကိုယ့္စိတ္ဆႏၵအတိုင္းျဖစ္ေနတာပါ။ ျဖစ္တည္မႈဆီခုန္ကူးၿပီးတဲ့ေနာက္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဘာျဖစ္ရမယ္လို႔ စိတ္ကူးၾကံစည္တဲ့အတိုင္း အလိုဆႏၵရွိသလို ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေနရတာပါ။ လူဟာ သူ႔ကိုယ္သူဖန္တီးထားတဲ့အရာမွတစ္ပါး တျခားဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ သည္အခ်က္ဟာ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒရဲ႕ အေျခခံစည္းမ်ဥ္း အမွတ္တစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
လူဟာ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးထက္ျဖစ္ျဖစ္၊ စားပြဲတစ္လံုးထက္ျဖစ္ျဖစ္ ပိုၿပီးဂုဏ္မျမင့္ဘူးဆိုတဲ့စကားကေရာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စစခ်င္းမွာ လူဟာ ျဖစ္တည္ေနရံုသက္သက္ပဲလို႔ ေျပာခဲ့တာကိုး။ စစခ်င္းမွာ လူဟာ သူ႔ကိုယ္သူ အနာဂတ္တစ္ခုဆီတြန္းပို႔ေနရၿပီး သည္လိုတြန္းပို႔ေနရမႈကိုျပန္သိေနတဲ့ အရာတစ္ခုမွ်သာျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာကိုး။
တကယ္ေတာ့ လူဟာ ေရညွိပင္ေလးတစ္ပင္လို၊ မႈိပြင့္ေလးတစ္ပြင့္လို၊ ပန္းေဂၚဘီထုပ္တစ္ထုပ္လို ျဖစ္တည္ေနတာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လူဟာ ပုဂလဓိဌာန္ဘ၀တစ္ခုကိုပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ စီမံေဖာ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္။ သည္လို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္စီမံေဖာ္ေဆာင္ခ်က္မတိုင္မီက ဘာမွ်မရွိေသးပါဘူး။ အရာခပ္သိမ္းသိျမင္ႏွံ႔စပ္တဲ့ အသိဉာဏ္ေကာင္းကင္ဘံုႀကီးထဲမွာပင္ မရွိေသးပါဘူး။ ဆိုလိုတာက လူဟာ သူရည္ရြယ္တဲ့အတိုင္းျဖစ္လာၿပီးတဲ့အခါမွသာ ျဖစ္တည္မႈကိုရရွိႏိုင္သူပါ။
စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးရသြားတယ္...။ လက္ခံတာေတြရွိသလို...။ လက္ခံ လို႕မရေသးတာေတြလဲ ေတြ႕ရတယ္...။
ReplyDeleteအႏွစ္သာရဟာ ျဖစ္တည္မွဳထက္ ေရွးဦးေပၚေပါက္တဲ့ဆိုတဲ့ေနရာမွာ...။ အႏွစ္သာရ (Essence) ဆိုတဲ့စကားလံုး အစား ၾကိဳတင္စဥ္းစား ဖန္ဆင္းျခင္း (Imagination) ဟာ ျဖစ္တည္မွဳထက္ ေရွးဦးျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီး နားလည္ရလြယ္သြားမလားပဲ...။
တကယ္လို႕ အဲ့လို ေျပာင္းလဲဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အႏွစ္သာရဟာ ျဖစ္တည္မွဳရဲ႕ အလွ်င္ေရွးဦးေပၚေပါက္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္လက္ခံလို႕မ ရပါဘူး...။ အႏွစ္သာရ (Essence) ဆိုတဲ့စကားလံုး ရဲ႕ အဓိပၸါယ္အရ...။ အရာတစ္ခုဟာ ျဖစ္တည္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွသာ အဲ့ဒီ့ျဖစ္ တည္မွဳရဲ႕ အႏွစ္သာရကို Result တစ္ခုအေနနဲ႕ ခင္းက်င္းႏိုင္မယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္....။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ေဆြးေႏြးခ်က္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ (သာမန္လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္) တစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္...။ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးရင္ ခ်ဲ႕ရင္ခ်ဲ႕သေလာက္၊ လိုက္ရင္လိုက္သေလာက္ က်ယ္ျ့ပန္႕ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္..။
အခုလို တန္ဖိုးရွိတဲ့ အရာေလးေတြကို တင္ျပေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ မိပါတယ္...။