ကၽြဲပါးေစာင္းတီး

ဆယ္လီနာက အသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္။ ၁၈၇၈ ခုႏွစ္မွာ ဘန္တလင္းမိသားစုက တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ မိဘမဲ့ေဂဟာက မိဘမဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။ ေဂဟာကို စထူေထာင္တုန္းက ဘန္တလင္းမိသားစုဟာ အခ်က္သံုးခ်က္ကို လိုလားခဲ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ မိဘမဲ့ကေလးေတြအားလံုးကို ခရစ္ယန္ဘာသာ၀င္ေတြ အျဖစ္ပဲ ႀကီးျပင္းေစရမယ္၊ ဘာလူမ်ဳိး၊ ဘာအသားအေရာင္၊ ဘာဂိုဏ္း၀င္ျဖစ္ျဖစ္။ တနဂၤေႏြေန႔လယ္စာ မစားမီတိုင္း တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ က်မ္းသစၥာရြတ္ဆိုရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဂဟာကထြက္ေပၚလာတဲ့ သန္႔ရွင္းၿပီး သြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ့ မိဘမဲ့မိန္းကေလး တစ္ႏွစ္တစ္ဦးက် ဘန္တလင္းစံအိမ္ရဲ႕ အိမ္မႈကိစၥေတြမွာ ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြပါပဲ။ ...အဲဒီလို အမႈထမ္းေစရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဒီလိုပါ။

“ဘ၀ရဲ႕ပိုေကာင္းတဲ့အစိတ္အပိုင္းေတြကို သူတို႔ေလးေတြ ျမည္းစမ္းၾကည့္ႏိုင္ဖို႔နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လူ႔က်က္သေရဆီတက္လွမ္းရာ ေလွကားထစ္တခ်ဳိ႕ကို ေျခခ်ခ်င္လာေအာင္ ဆိုပဲ။”

မိဘမဲ့ေဂဟာရဲ႕ က်မ္းသစၥာဆိုတာက စတီး၀ပ္ဘန္တလင္းရဲ႕ အေဘးႀကီး ေရးေပးခဲ့တာ။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမရွိလွတဲ့ ညလယ္စာ အနပ္ေျခာက္ရာကို မစားခင္တိုင္းမွာ ဆယ္လီနာတစ္ေယာက္ အၾကိမ္ေျခာက္ရာ ရြတ္ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ က်မ္းသစၥာေပါ့။ ဒီလိုပါ..။

“ကၽြႏ္ုပ္သည္ အျခားသူမ်ားပိုင္ဆိုင္သည့္ အေမြအႏွစ္ပစၥည္းမ်ားကို ေလးစားပါမည္ဟု ႏွိမ့္ခ်စြာ က်ိန္ဆိုပါသည္။ အတုမရွိဘုရားသခင္၏ တာ၀န္ခ်ထားရာ ဘ၀ဘူတာတြင္သာ ေက်နပ္ေရာင့္ရဲပါမည္။ အလုပ္ေပးသူမ်ားကို ေက်းဇူးသိတတ္ၿပီး လုပ္ခႏွင့္ အလုပ္ခ်ိန္နာရီမ်ားအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေစာဒကမတက္ပါ။ ထိုအစား `ငါ့အလုပ္ရွင္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ဘုရားသခင္တို႔၏ အက်ဳိးအတြက္ ငါဘာမ်ား ပိုလုပ္ေပးႏိုင္သလဲ´ ဟုသာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္လည္ေမးျမန္းပါမည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈခံစားရန္ ကမၻာေျမသို႔ ကၽြႏ္ုပ္ ေရာက္လာျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း နားလည္ပါသည္။ စမ္းသပ္မႈခံရန္အတြက္သာ ကမၻာေျမသို႔ ကၽြႏ္ုပ္ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစမ္းသပ္မႈေအာင္ျမင္ေသာအခါ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ကိုယ္က်ဳိးမဖက္ေသာ၊ အျမဲတေစ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ေသာ၊ အျမဲတေစ သစၥာရွိေသာ၊ အျမဲတေစ ကိုယ္စိတ္ႏွလံုးသံုးပါးလံုး ေျမြစြယ္က်ဳိးေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာရပါမည္။ တဖန္ အတုမရွိဘုရားသခင္က သူ၏ႀကီးျမတ္လွသည့္ဉာဏ္ပညာျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္ထက္ပို၍ ျမင့္မားေသာအဆင့္တြင္ ေနရာေပးထားေသာ ပုဂိၢဳလ္မ်ားကို အျမဲတေစ ေလးစား႐ိုေသပါမည္။ စမ္းသပ္မႈအား ကၽြႏ္ုပ္ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ပါလွ်င္ ေနာင္တမလြန္တြင္ ထာ၀ရနိဗၺာန္ဘံုတြင္ စံစားရမည္ျဖစ္ပါသည္။ က်႐ႈံးခဲ့ပါလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ေစတန္နတ္မင္းက ရယ္ေမာၿပီး ခရစ္ေတာ္ငိုေၾကြးခ်ိန္၌ ငရဲတြင္ မီးၿမိဳက္ခံရပါမည္။”




ဆယ္လီနာက သူနာျပဳဳဳဆရာမျဖစ္ခ်င္ၿပီး စႏၵရားခလုတ္ကေလးေတြကို လွလွပပတီးတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္မေလး ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူက မိဘမဲ့ေဂဟာရဲ႕ အႀကီးအကဲ၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ၾကက္တူေရြးဆီ စာျပန္ေရးေနတယ္။ ၾကက္တူေရြးက အသက္ေျခာက္ဆယ္ရွိၿပီ။ သူ႔ဘ၀မွာ စိတ္၀င္စားစရာအရာေတြ အမ်ားႀကီး ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ၁၉၃၃ ကေန ၁၉၃၆ အထိ လင္ကြန္းရဲ႕ တပ္စိတ္တစ္ခုနဲ႔အတူ စပိန္မွာ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ဖူးတယ္။ `ျပာလြင္ေသာ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္း၏ ေနာက္ကြယ္´ လို႔ေခၚတဲ့ ေရဒီယိုဇာတ္လမ္းတြဲတစ္ပုဒ္လည္း ေရးဖူးေသးတယ္၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ အခုသူက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ မိဘမဲ့ေဂဟာကေလးကို တာ၀န္ယူလုပ္ကိုင္ေနတယ္။ ကေလးေတြအားလံုးက သူ႔ကို `ေဖႀကီး´လို႔ ခ်စ္စႏိုး ေခၚၾကတယ္။ အဲဒီကေလးေတြအားလံုးက ခ်က္ျပဳတ္တတ္တယ္၊ ကတတ္တယ္၊ ပန္းခ်ီဆြဲတတ္တယ္၊ ဂီတတူရိယာအခ်ဳိ႕ကိုေတာင္ တီးမႈတ္တတ္ပါေသးတယ္။

အခုဆို ဆယ္လီနာတစ္ေယာက္ ဘန္တလင္းမိသားစုဆီေရာက္ေနတာ တစ္လရွိခဲ့ၿပီ။ သူက တစ္ႏွစ္ၾကာေအာင္ ဒီစံအိမ္ႀကီးမွာ ေနရမွာ။

ဆယ္လီနာေရးထားတဲ့စာက...

ခ်စ္စြာေသာ ေဖႀကီးၾကက္တူေရြး။

ဒီက အေျခအေနေတြကေတာ့ အခုထက္ပို ေကာင္းခ်င္ေကာင္းလာမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သမီးနဲ႔ သခင္မႀကီးဘန္တလင္း သိပ္အဆင္မေျပတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို စဥ္းစားမရျဖစ္ရပါတယ္။ ေက်းဇူးကန္းတယ္၊ ႐ိုင္းတယ္လို႔ သူကေတာ့ သမီးကို တတြတ္တြတ္ေျပာေနတာပဲ။ အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႔ သမီး ရည္ရြယ္ၿပီးလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမလားမေျပာတတ္ဘူး။ သခင္မႀကီး သမီးကို အရမ္းစိတ္မဆိုးဖို႔နဲ႔ ေဂဟာကိုမ်က္မုန္းက်ဳိးမသြားဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္မိပါေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ သမီးအရမ္းစိုးရိမ္မိတဲ့ အခ်က္ေပါ့။ က်မ္းသစၥာကို နာခံတတ္ဖို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး ႀကိဳးစားရေတာ့မွာ။ အျမဲတမ္းျပႆနာျဖစ္ေနတာက သမီးမ်က္လံုးကေနတဆင့္ သူျမင္ရတဲ့အရာေတြပါ။ အဲဒါေတြကိုလည္း သမီးမ်က္လံုးမွာ အရိပ္အေယာင္မေပၚေအာင္ ထိန္းမထားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သမီးက တံုးတယ္လို႔ထင္ေနတဲ့အရာ တစ္ခုခုကို သူက ေျပာတဲ့အခါ၊ လုပ္တဲ့အခါမွာ သမီးပါးစပ္က သူ႔ကို ဘာမွျပန္မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူက သမီးမ်က္လံုးေတြကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး အရမ္းေဒါသထြက္ေတာ့တာပဲ။ တစ္ခါတုန္းကဆို သူက သမီးကို ဂီတဟာ သူ႔ဘ၀မွာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲလို႔ ေျပာပါေလေရာ။ ဂီတၿပီးေတာ့မွ ေယာက္်ားနဲ႔ သမီးကို ဦးစားေပးေနရာမွာ ထားတယ္တဲ့။ သူတို႔တစ္အိမ္လံုးမွာ စပီကာႀကီးေတြ အႏွံ႔ပဲ။ ဓာတ္ျပားစက္ အႀကီးႀကီးတစ္ခုနဲ႔ တြဲထားတယ္။ သီခ်င္းသံေတြကေတာ့ တစ္ေန႔လံုးကို ၾကားေနရတာပဲ။ မနက္မိုးလင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ ဂီတအစီအစဥ္တစ္ခု နားေထာင္လိုက္ရတာကို တျခားဘာနဲ႔မွ သူမလဲႏိုင္ဘူးလို႔ သခင္မႀကီးက သမီးကိုေျပာတယ္။ အဲဒီေန႔မနက္ကေတာ့ ေလာ္စပီကာႀကီးေတြကေန ေတးသြားတစ္ခုဖြင့္ထားတယ္။ သမီးၾကားဖူးတဲ့ ဘယ္ေတးသြားနဲ႔မွ မတူဘူး။ အသံစူးစူးျမန္ျမန္နဲ႔ တဂ်စ္ဂ်စ္ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းကို သခင္မႀကီးက ခပ္တိုးတိုးလိုက္ညည္းေနတယ္ေလ။ သူ အဲဒီေတးသြားကို ဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္ေၾကာင္း သမီးကို ျပခ်င္လို႔ ေခါင္းကိုလည္း ဘယ္ညာရမ္းၿပီး စည္းခ်က္လိုက္ေနေသးတယ္။ သီခ်င္းသံၾကားၿပီး သမီးေတာ့ ႐ူးခ်င္လာတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သခင္မႀကီးရဲ႕ မိတ္ေတြ အေဒၚႀကီး ေရာက္လာပါေလေရာ။ အဲဒီေတးသြားကို သူလည္း အရမ္းသေဘာက်ေၾကာင္း ေျပာေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ သေဘၤာဆိုက္လာရင္ေတာ့ ဒီလိုအေကာင္းဆံုးေတးသြားေတြ သူ႔မွာလည္း အခ်ိန္ျပည့္ ရွိေနေတာ့မွာလို႔ ေျပာတယ္။ သမီးလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ အဲဒါ ဘာေတးသြားႀကီးလဲ သခင္မလို႔ ေမးလိုက္မိတယ္။ ဘာလို႔တံုး ကေလးရယ္၊ ဒါက ဘယ္ေတာ့မွမေသတဲ့ ဘီသိုဗင္ေပါ့လို႔ သူက ျပန္ေျဖတယ္။ `ဘီသိုဗင္...´ လို႔ သမီးလည္း အက်ယ္ႀကီးထေအာ္လိုက္မိတယ္။ ဒီေတာ့ သူက မင္း သူ႔အေၾကာင္း ၾကားဖူးရဲ႕လားလို႔ ျပန္ေမးတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ သခင္မ။ ၾကားဖူးပါတယ္။ မိဘမဲ့ေဂဟာေနတုန္းက ေဖႀကီးၾကက္တူေရြးက ဘီသိုဗင္ တစ္ခ်ိန္လံုးဖြင့္ေနတာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေတးသြားႀကီးနဲ႔ေတာ့ မတူပါဘူးလို႔ ျပန္ေျပာမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူက သမီးကို ဓာတ္ျပားစက္ဆီေခၚသြားၿပီး ေျပာတယ္။ ေကာင္းၿပီေလ။ ဒါဆိုလည္း မင္းကို ဘီသိုဗင္ဆိုတာ သက္ေသျပရမွာေပါ့။ ငါက ဘီသိုဗင္ဓာတ္ျပားေတြခ်ည္း စက္ထဲထည့္ထားတာ။ ဘီသိုဗင္႐ူး႐ူးတာလည္း ခဏခဏေပါ့တဲ့။ ကၽြန္မလည္း ဘီသိုဗင္ကို စြဲလမ္းတာပါပဲလို႔ သခင္မရဲ႕ မိတ္ေဆြအေဒၚႀကီးကလည္း ၀င္ေျပာတယ္။ စက္ထဲကဓာတ္ျပားေတြကို ဘီသိုဗင္ဟုတ္မဟုတ္ ၾကည့္ေလလို႔ သခင္မႀကီးက သမီးကို လွမ္းေျပာတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေျပာသလိုပဲ ဘီသိုဗင္ဓာတ္ျပားေတြပါ။ ဆင္ဖိုနီကိုးတြဲလံုးေတာင္ စက္ထဲထည့္ထားတာ။ ဒါေပမဲ့ သခင္မႀကီးချမာမွာ ဓာတ္ျပားရဲ႕ တစ္မိနစ္အပတ္ေရ ၃၃ ပတ္ အစား၊ ၇၈ ပတ္ထားၿပီး အျမန္ရစ္, ဖြင့္ေနတာကလား။ ပံုမွန္အသံနဲ႔ ဘယ္လိုကြာသလဲ သူမသိဘူး။ သမီးေလ အဲဒီအေၾကာင္းကို သူ႔ကို ေျပာျပလိုက္မိတယ္ ေဖႀကီးရယ္။ သမီးေျပာျပသင့္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ သမီး ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလး ေျပာပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သခင္မႀကီးက သမီးမ်က္လံုးထဲမွာ အဓိပၸာယ္ရွာေတြ႕သြားပံုပဲ။ သမီးကို အရမ္းစိတ္ဆိုးသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားဒ႐ိုင္ဘာသံုးတဲ့ ဂိုေထာင္အေနာက္ဖက္က အိမ္သာကို သမီးကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ခိုင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါက သိပ္ၿပီး ညစ္ပတ္တဲ့အလုပ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔မွာ ကားဒ႐ိုင္ဘာမရွိတာ ၾကာၿပီေလ။

ေဖႀကီးေရ။
ေနာက္တစ္ခါကေတာ့ သခင္မႀကီးက သမီးကို ရြက္ေလွၿပိဳင္ပြဲၾကည့္ဖို႔ ေခၚသြားတုန္းကေပါ့။ ဘန္တလင္းမိသားစုပိုင္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ႀကီးေပၚကေန ၾကည့္ခဲ့ရတာ။ သမီးလည္း လိုက္ခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာမိတာစတာပဲ။ `ျပည္တံခြန္´ ၿမိဳ႕က လူေတြအားလံုး ရြက္ေလွၿပိဳင္ပြဲအေၾကာင္းပဲ ေျပာေနၾကတာေလ။ ဒါနဲ႔ သမီးလည္း ဘယ္ေလာက္မ်ားေပ်ာ္စရာေကာင္းလဲ လိုက္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ေျပာမိတယ္။ သခင္မႀကီးရဲ႕ သမီး လိုင္လာလည္း အဲဒီေန႔က ၿပိဳင္ပြဲထဲ ပါတယ္။ လိုင္လာကေတာ့ ၿမိဳ႕မွာ အေတာ္ဆံုးရြက္လႊင့္သူေပါ့။ သူ, ရထားတဲ့ ဖလားေတြ ေဖႀကီးကိုေတာင္ ျမင္ေစ့ခ်င္တယ္။ အိမ္မွာဆို အဲဒီဖလားေတြက အဓိက အျပင္အဆင္ပဲ။ အလွဆင္ဖို႔ ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ကားေတာင္ အိမ္မွာမရွိဘူး။ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီမွာဆို ပီကာဆိုရွိတယ္ေလ။ အဲဒီအိမ္နီးခ်င္းက လိုင္လာလိုသမီးမ်ဳိးကို သူပိုၿပီးတန္ဖိုးထားမွာလို႔ တစ္ခါက ေျပာဖူးတယ္။ ပီကာဆိုပန္းခ်ီကားရွိတာနဲ႔ လိုင္လာရွိတာနဲ႔ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ထူးမယ္လို႔ သမီးေတာ့မထင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါကို ထုတ္မေျပာလိုက္ပါဘူး။ ေဖႀကီး သမီးကို ယံုေနာ္။ သမီးေတြးမိတာေတြရဲ႕ တစ္၀က္ေလာက္ေတာင္ အျပင္ကို ထုတ္မေျပာဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သမီးတို႔လည္း ရြက္ေလွၿပိဳင္ပြဲကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ သခင္မႀကီးရဲ႕ ေအာ္သံ၊ ဆဲသံေတြကို ေဖႀကီးၾကားေစ့ခ်င္တယ္။ `အာသာဂြန္းဆေလ့´ရဲ႕ မၾကား၀ံ့မနာသာေတြ ေဖႀကီးမွတ္မိလား။ သခင္မႀကီးကေတာ့ အာသာေတာင္ဘယ္တုန္းကမွ စဥ္းစားဖူးပံုမရတဲ့ စကားလံုးၾကမ္းေတြ ေအာ္ဟစ္ေနတာ။ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ ဒီေလာက္ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး သြက္သြက္ခါေနတာ သမီးတစ္ခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးဘူး။ သမီးအနားမွာရွိေနတာကို သခင္မႀကီး ေမ့သြားတယ္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ ေခြး႐ူးပ်ံေနတဲ့ စုန္းမႀကီးလိုပဲ။ ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕ ကံၾကမၼာကို အဆံုးအျဖတ္ေပးမွာက အဲဒီ ရြက္ေလွ လွလွေလးေတြေပၚက ေနေလာင္ထားတဲ့ ကေလးေတြပဲလို႔ သူထင္ေနသလား မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သမီးလည္း အနားမွာရွိေနမွန္း သခင္မႀကီး သတိရသြားတယ္။ နား၀င္မခ်ဳိတာတခ်ဳိ႕ သူေအာ္ေနမိမွန္းလည္း သတိ၀င္သြားပံုရတယ္။ အခု ငါ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္စိတ္လႈပ္ရွားေနမွန္း မင္းနားလည္မွာပါ၊ ငါ့သမီး လိုင္လာက ဒီဖလားမွာ ဘိုဆြဲေနက်လို႔ သမီးကို ေျပာတယ္။ အို ဟုတ္လား၊ ဒီလိုဆိုရင္ပဲ အခုလိုေအာ္ဟစ္မိတာ ဘာအေရးလဲလို႔ သမီးက အလိုက္သင့္ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဘုရားစူးပါ ေဖႀကီးရယ္၊ သမီး အဲဒါေလးပဲ ေျပာလိုက္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သမီးမ်က္လံုးမွာ တစ္ခုခုေပၚေနတာကို သူျမင္လိုက္ရတယ္ ထင္တယ္။

ေဖႀကီးေရ။
ဒီလူေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သမီးကသိကေအာက္ အျဖစ္ရဆံုးက သူတို႔ဘယ္ေလာက္တံုးတာ၊ အရက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ နင္းကန္ေသာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ `အေကာင္း´ ေတြအားလံုးဟာ သူတို႔လိုလူေတြက၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔လိုလူေတြရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ေတြက ဆင္းရဲသားေတြကို ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္လို႔ ယူဆတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေတြးလံုးကို အျမင္ကပ္မိတာ။ ဒီကိုေရာက္ၿပီး ပထမဆံုးညေနခင္းမွာပဲ သခင္မႀကီးက သမီးကို အိမ္ေနာက္ေဖး၀ရန္တာဆီ လာဖို႔ေျပာတယ္၊ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ၾကည့္ၾကည့္စမ္းပါ ကေလးမတဲ့။ သမီးလည္း သူေျပာသလို ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အရမ္းသေဘာက်ပါတယ္၊ သာယာပါေပတယ္လိ႔ု သူ႔ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူကေတာ့ သမီး တျခားတစ္ခုခု ေျပာလာမွာကို ေမွ်ာ္ေနတုန္းပဲ။ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္လို႔ သမီးက သူ႔ကို ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီစကားက သမီးဆီက သူၾကားရဖို႔ေစာင့္ေနတဲ့ စကားအတိအက်ေပါ့။ ကိစၥမရွိုပါဘူးကြယ္လို႔ သူက ျပံဳးျပံဳးႀကီးျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီကတည္းကပဲေလ၊ သမီးသူ႔ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ပင္လယ္ႀကီးအတြက္၊ လမင္းႀကီးအတြက္၊ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေလးေတြအတြက္၊ ၿပီးေတာ့ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအတြက္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ `ျပည္တံခြန္´ ဟာ တကယ့္ကို ဘယ္ေလာက္ အံ့ၾသၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းတယ္ ဆိုတာကို မသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သမီးက ဆိုးေတထံုထိုင္းေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာ။ ကၽြဲပါးေစာင္းတီးဆိုသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာ။ သမီးေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ သမီးအခု အိမ္ကိုလြမ္းတယ္။ စာျမန္ျမန္ျပန္ပါေနာ္။ ေဖႀကီးကို ခ်စ္တယ္။

-ဆယ္လီနာ

စာၾကြင္း။ ဒီတိုင္းျပည္ႀကီးကို ဘယ္သူက တကယ္ေမာင္းႏွင္ေနတာလဲ ေဖႀကီး။ အဲဒီဗ႐ုတ္သုကၡေတြ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္ေနာ္။

ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)
God Bless You Mr Rosewater (Pearls Before Swine) by Kurt Vonnegut Jr, p. 55,56 ကို  ဆီေလ်ာ္(မယ္ထင္)သလို ျပန္ဆိုပါတယ္။