အိပ္မက္ဆန္ဆန္ နာရီသံတခ်ဳိ႕မွာ...

ေျပာင္းလဲဖို႔ အသင့္ျပင္ေနတဲ့ ေက်ာက္႐ိုင္းတံုး...။  ~ေလးျဖဴ~

ပန္းေပါင္းစံု ေ၀ဆာဖူးပြင့္ေနဟန္တူတဲ့ ဥယ်ာဥ္ေလးတစ္ခုထဲ ညက ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားျဖစ္တယ္။ ထူးျခားတာက ခုတစ္ႀကိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ မိန္းကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ပါေနတာပဲ။ ဒီလို ေနရာေဒသနဲ႔ ဒီလိုတြဲဖက္မႈမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ် (ဘယ္တုန္းကမွ်) မၾကံဳဖူးဘူး။ မိန္းကေလးက သာယာလိုက္တဲ့အခ်ိန္ပဲေနာ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။

တကယ္ေတာ့ အခုအခ်ိန္ဟာ ညီမနဲ႔ကိုယ္ ခ်စ္သူေတြမျဖစ္ခင္က သာယာလွပတဲ့ အတိတ္တစ္ခ်ိန္ေပါ့ကြယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဟြန္ လို႔ သူမဆီက အာေမဋိတ္အသံ ထြက္လာတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက (အတိတ္က) အထိ ခ်စ္သူေတြမဟုတ္ၾကေသးမွန္း ခုမွ သတိျပဳမိဟန္ တူတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ကိုယ့္စကားသံ ကိုယ္ျပန္ၾကားမွ အဲဒါကို သတိရသြားသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားဟာ အၾကြင္းမဲ့မွန္ကန္ပါတယ္လို႔ သူေရာကၽြန္ေတာ္ေရာ အဲဒီအခိုက္အတန္႔မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ယံုၾကည္ေနၾကတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ခ်စ္သူ ျဖစ္လာမယ့္သူလို႔ ႐ုတ္တရက္သိလိုက္ရလို႔ အံ့ၾသသြားပံုမ်ဳိးနဲ႔လည္း တူတယ္။

ဒီေတာ့ အစ္ကိုက ညီမကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာေတာ့မယ္ေပါ့ လို႔ သူက ခ်စ္စဖြယ္ျပံဳးရင္း ေမးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းခါျပလိုက္မိတယ္။ အဲဒါက ညီမက ကိုယ့္ကိုအရင္ေျပာခဲ့တာေလ လို႔ ျပံဳးရင္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ အစ္ကိုက ဘာျပန္ေျပာလဲ လို႔ သူက မဆိုင္းမတြ ေမးတယ္။ အစ္ကိုက ညီမကိုခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း ျပန္ေျပာခဲ့တာေပါ့ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေျဖၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ၿပိဳင္တူ ရယ္ေမာလိုက္မိၾကတယ္။

§ § § § § § §

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ အိပ္မက္ပဲ...။

တကယ္ေတာ့ ဒါေတြအားလံုးဟာ သိစိတ္အတြင္းက သိသိသာသာ လစ္ဟာေနတဲ့ ကြက္လပ္ေတြကို နက္႐ႈိင္းလွတဲ့ မသိစိတ္ေထာင့္တစ္ေနရာက အိပ္မက္အတြင္းမွာ လွစ္ျပလိုက္သလိုမ်ဳိးပဲ။ ဒီလို အိပ္မက္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္ မမက္ဖူးဘူး။ ဒီလို ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာအိပ္မက္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္ မက္ေလ့မက္ထ မရွိခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္ထက္ အင္အားအဆမတန္သာလြန္ေနတဲ့ သတၱ၀ါဆန္းႀကီးေတြနဲ႔ မႏိုင္မွန္းသိရက္ တိုက္ေနရ သလိုမ်ဳိး၊ ႏိုးေနၿပီလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိတာေတာင္ မ်က္ႏွာကိုေခါင္းအံုးနဲ႔ တကယ္ဖိထားတာကို အစြမ္းကုန္ ရုန္းကန္ရေနသလို အေမေျပာတဲ့ ဘီလူးစီးျခင္းမ်ဳိး၊ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ အိပ္မက္ပါလို႔ အိပ္မက္ထဲမွာတင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း သိေနတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိး... အဲဒီလို ဂေယာက္ဂယက္နဲ႔ ဒုစရိုက္ဆန္ဆန္ အိပ္မက္ေတြနဲ႔သာ ကၽြန္ေတာ္ က်င္လည္ခဲ့ရတယ္။ ခုေတာ့ အဲဒါေတြနဲ႔ အေရာင္အေသြးမတူတဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုကို မက္ခဲ့မိတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ လူစီအိပ္မက္ (Lucid Dreaming) လိုမ်ဳိး အိပ္မက္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ် မႀကိဳးစားခဲ့ဖူးပါဘူး။ မက္ခ်င္တဲ့အိပ္မက္ဆိုးမက္စမ္း... အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ (သို႔) အိပ္မက္ထဲမွာမို႔လို႔ မိုက္ေသြးျပခ်င္တဲ့ဗီဇကေလးက ရွိခဲ့ေတာ့...။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုကိုယ္ အေတာ္အတန္သိသူဆိုေတာ့ ႏိုးႏိုးခ်င္းျပံဳးေတာ့ ျပံဳးမိခဲ့တယ္။ ခ်စ္တယ္လို႔စေျပာဖို႔ကို အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ၀န္ေလးခဲ့တာကိုး။ ခ်စ္တယ္လို႔ ၀န္ခံရမွာေတာင္ သူရဲေဘာေၾကာင္ေနတဲ့ သူကိုး...။ အဲဒီလို အေျခာက္တိုက္ျမင့္ေနတဲ့ ဘ၀င္တစ္စြန္းတစ္စကို ျမင္ရေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ျပံဳးမိျပန္တယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အထင္ႀကီးေလးစားစရာ အရည္အခ်င္းေတြ ခ်ဳိ႕တဲ့ပါလွ်က္နဲ႔ ခခယယ လုပ္ရမွာ ရွက္ေနတဲ့ေကာင္ပဲ။ ဒီေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး...။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရွာေဖြမေတြ႕ရွိေသးသလို တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမွလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွာေဖြမေတြ႕ရွိေသးဘူးလုိ႔ အရင္လိုပဲ စိတ္ထဲက ေၾကြးေက်ာ္ လိုက္မိတယ္။

ဒါနဲ႔ အိပ္မက္ထဲကခ်စ္သူရဲ႕ ပံုပန္းသြင္ျပင္ကို ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိခဲ့ဘူး...။ ေသခ်ာတာက သူက ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအိပ္မက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူက စတင္ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့ ေက်ာက္႐ိုင္းတုံးပဲ။

◄ ေတဇာ ► ႏို၀င္ဘာ (၂၆) ၂၀၀၉