ေအဒီ၂၀၁၀ ဒိုင္ယာရီ

A.D. 2010 Diary

Today, I'm Reading, Writing and Thinking all day long.

Today, I'm Reading, Writing and Thinking all day long. 

Today, I'm Reading, Writing and Thinking all day long. 

Today, I'm Reading, Writing and Thinking all day long.  

§ § § § § § §

၂၀၁၀ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္ အေဖ့ဆီမွ ရရွိပါသည္။ စာအုပ္က က်န္သည့္ ေန႔မ်ားအတြက္ တစ္ရက္ကို တစ္မ်က္ႏွာခန္႔ ပါရွိၿပီး တနဂၤေႏြေန႔မ်ား အတြက္မူ ေရးမွတ္စရာ ေနရာေသးေသးေလးသာ ပါသည္။ အေဖက တနဂၤေႏြေန႔တြင္ပါ တစ္မ်က္ႏွာ အျပည့္ပါသည့္ စာအုပ္မ်ဳိးမွ လိုခ်င္သည္ ဆို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အသစ္တစ္အုပ္ ထပ္၀ယ္လုိက္သည္။ တနဂၤေႏြေန႔မ်ားတြင္ အိပ္ေနတတ္သူမ်ားအတြက္ သီးသန္႔ ဒိုင္ယာရီက ကၽြန္ေတာ့္ဆီသို႔ အလိုအေလ်ာက္ ေရာက္လာေတာ့သည္။ ယခုေတာ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္ ပိုင္ဆိုင္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဒီထဲတြင္ ဘာေရးရမည္နည္း။ ဒိုင္ယာရီဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း။ ဒိုင္ယာရီႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့မိသည့္ အပိုင္းအစတခ်ဳိ႕အား အနည္းငယ္မွ် တူးဆြၾကည့္မိပါသည္။

ငယ္စဥ္က “အန္နာဖရန္႔ခ္၏ ဒိုင္ယာရီ” (The Diary of Anne Frank) ဘာသာျပန္စာအုပ္ကုိ (ေမွာင္ထဲက မွတ္တမ္းဟု ထင္သည္။ အေသအခ်ာမမွတ္မိ) ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ စာအုပ္ထဲက ေကာင္မေလးႏွင့္ သက္တူရြယ္တူေလာက္ျဖစ္၍ သူ႔လို ေရးခ်င္လာသည္။ သည္ေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲတြင္ ေရးခ်င္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေရးသည္။ စာအုပ္ကိုလည္း နာမည္ေပးသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကာၾကာမခံခဲ့။ ေရးတလွည့္ မေရးတလွည့္ႏွင့္ပင္ ေျခာက္လခန္႔ၾကာေသာ္ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့။ အန္နာဖရန္႔ခ္က နာဇီေခတ္တြင္ ပုန္းေအာင္းေနရေသာ ဂ်ဴးမေလးျဖစ္သည္။ သူက ထပ္ခုိးထဲတြင္ ပုန္းေနရသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သူ႔မွာ အပ်င္းေျဖ လုပ္ကိုင္စရာ သည္စာအုပ္ေလးသာရွိသည္။ ေမ်ာက္႐ႈံးေအာင္ေဆာ့ေနသည့္ ျမန္မာျပည္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က သူ႔လိုမ်ဳိး လိုက္ေရးဖို႔က လက္ေတြ႕တြင္ မလြယ္ပါ။ သည္ေတာ့ ကေလးဘ၀ ဒိုင္ယာရီ ေရးသားျခင္းမွာ ယာယီထေသာအ႐ူးေရာဂါမ်ားစြာထဲမွ တစ္ခုအျဖစ္သာ  မၾကာခင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့ ပါေတာ့သည္။

§ § § § § § §

ဒိုင္ယာရီဟူသည္မွာ ပုဂိၢဳလ္ေရးသက္သက္မွ်သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆို၍ရႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုပုဂိၢဳလ္ေရးသည္ပင္ သက္ဆိုင္ရာ ေခတ္စနစ္ကို ကိုယ္စားျပဳ သ႐ုပ္ေဖာ္ေနသည္။ ပြင့္လင္း႐ိုးသားမႈသည္ ဒိုင္ယာရီအေရးအသားတြင္ အျခားအေရးအသားမ်ားအားလံုးထက္ ပိုမိုအားေကာင္းသည္။ မိမိခံစားခ်က္ကို မိမိဘာသာ စာမ်က္ႏွာေပၚသို႔ ေဖာ္ထုတ္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ အဆင္တန္ဆာ၊ လူ အထင္ႀကီးစရာမ်ားကို ၾကြားလံုးထုတ္လိမ့္မည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ “ကၽြန္ေတာ္သည္ ပ်ဳိတိုင္းႀကိဳက္သည့္ ႏွင္းဆီခိုင္ ျဖစ္ပါသည္” ဟူေသာ အေရးအသားမ်ဳိး မည္သူမွ်မေရးေလာက္ဟုေတာ့ ယူဆပါသည္။ အရွိကို အရွိအတိုင္း၊ အမွားကို အမွားအတိုင္း ေပထက္အကၡရာ တင္ရျခင္းသည္ တကယ္ေတာ့ ရင္ဖိုစိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ေကာင္းပါသည္။ မိမိမွလြဲ၍ မည္သူၾကည့္ရန္မွ် မဟုတ္သည့္ စာသားမ်ားသည္ ျဖဴေဖြးသန္႔စင္စြာ လူသားဆန္ေန ပါလိမ့္မည္။ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္တြင္ “႐ိုးသားမႈ” သည္ အဖိုးတန္သည့္အရာဟုဆိုလွ်င္ ဒိုင္ယာရီ အေရးအသားမ်ားသည္လည္း ႐ိုးသားမႈစံႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ရာတြင္ တန္ဖိုးရွိသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဥပမာတစ္ခု ေပးရလွ်င္ အခြင့္ရွိခဲ့ပါက ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က 'My English Teacher' ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေရးသားခဲ့သည့္ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္စထက္စာလွ်င္ ဒိုင္ယာရီထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေရးခဲ့သည့္ အစီအစဥ္မက် စာသားအခ်ဳိ႕ကိုသာ ယခုအခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ဖတ္ခ်င္မိပါသည္။ အဂၤလိပ္စာဆရာမက စစ္ေဆးအမွတ္ေပးမည့္ 'My English Teacher' အက္ေဆးအား ေရးသားရာတြင္ ႐ိုးသားမႈဒီဂရီ မည္မွ်ပါရွိမည္နည္း။ အသင္အျပေကာင္းျခင္း၊ ေစတနာေကာင္းျခင္းဆိုသည့္ အခ်က္မ်ားထက္ပို၍ သဘာ၀ဆန္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနျဖင့္ ထည့္သြင္းေရးတတ္၊ ေရးရဲ၊ ေရးရန္ေတြးေခၚ ဖူးခဲ့ပါသလား။ ျပည္သူမ်ားဖတ္ရန္ အစိုးရရာဇသံသတင္းစာတြင္ အစိုးရက ျပည္သူတို႔အားသိေစခ်င္သည့္ အခ်က္မ်ားသာ ပါမည္မွာ သဘာ၀ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုမွတဆင့္ ကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ ၀န္ထမ္းအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့စဥ္တြင္ ဒိုင္ယာရီဆန္ဆန္ ေရးသားရျခင္းႏွင့္ ျပန္လည္ ၾကံဳႀကိဳက္ခဲ့ပါသည္။ ဒိုင္ယာရီ စင္စစ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ မွတ္စုစာအုပ္ထဲတြင္ To Do List မ်ား ေရးရျခင္းႏွင့္ ေပးစရာရစရာအေၾကြး၊ ယေန႔ေပါက္ကြဲႏိုင္သည့္ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးမ်ား၊ သူေဌးႀကိဳက္သည့္ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္၏ ဖုန္းနံပါတ္ စသည္ျဖင့္ တိုလီမုတ္စမ်ားကိုသာ အမ်ားအားျဖင့္ မွတ္သားရပါသည္။ ၎တို႔သည္ ဒိုင္ယာရီမဟုတ္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ဒိုင္ယာရီဆန္ဆန္ ရက္စြဲအစဥ္ (Chronologically) အတိုင္း ေရးရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ လခစားအလုပ္တစ္ခု လုပ္ေနစဥ္တြင္ ပုဂၢိဳလ္ေရးႏွင့္ လုပ္ငန္းကိစၥသည္လည္း သိပ္မကြဲျပားခ်င္ေတာ့။ အလုပ္သည္ဘ၀ ဘ၀သည္အလုပ္သာ ျဖစ္ေနေလၿပီ။ ကိုယ္ေရးဒိုင္ယာရီ ေရးမည္ဆိုလွ်င္လည္း အဆိုပါအလုပ္ကိစၥမ်ားသာ ေရွ႕တန္းေရာက္ေနမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ အေရးအသားမ်ဳိးတြင္ေသာ္ ခံစားခ်က္မ်ားထက္ အခ်က္အလက္ကိုသာ အသံုး၀င္မႈသက္သက္အတြက္ ေရးမွတ္ရျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ တာ၀န္အရလုပ္ရျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လို ေမ့တတ္ေသာလူအတြက္လည္း အသံုးက်ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမွတ္စုေရးျခင္း အလုပ္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စနစ္တက်ႏွင့္ စြဲစြဲျမဲျမဲ မလုပ္ခဲ့ပါ။

ဒိုင္ယာရီဆန္သည့္ ေနာက္ထပ္ အေရးအသား တစ္မ်ဳိးမွာ ယခုလုပ္ေနသည့္ Blog ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤသည္လည္း ရက္စြဲအစဥ္ (Chronologically) အတိုင္း ေရးသားရျခင္း ေၾကာင့္သာ ဒိုင္ယာရီဆန္သည္ဟု ဆိုရသည္၊ စင္စစ္ ဒိုင္ယာရီ မဟုတ္ပါ။ အျမည္းစား ဘီယာေသာက္ အလုပ္မ်ားထက္ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးမ်ားကို ေလွ်ာက္ေရးထားျခင္းမ်ားသာ အဓိက ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတစ္ေယာက္အတြက္ သာမကေတာ့ဘဲ အမ်ားသူငါပါ ဖတ္ႏိုင္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ဒိုင္ယာရီထက္စာလွ်င္ ႐ိုးသားမႈဒီဂရီ အနည္းငယ္ ေလွ်ာ့ႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အရိုးသားဆံုး ေရးသားႏိုင္ခဲ့သည္ဟုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာႏိုင္ပါသည္။ မိမိ၏ အေရးအသားအတြက္ တစ္စံုတစ္ခု အာမခံခိုင္းသည္ဆိုခဲ့လွ်င္ ထုိတစ္စံုတစ္ခုမွာ ရိုးသားမႈသာျဖစ္ပါမည္။ ေစတနာ၊ ေမတၱာႏွင့္ တိုင္းက်ဳိးျပည္ျပဳစိတ္ဓာတ္ စသည့္အရာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ေၾကြးေၾကာ္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ဤသည္တို႔မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ဒိုင္ယာရီႏွင့္ပတ္ခဲ့ဖူးေသာ ဒိုင္ယာရီအခ်ဳိ႕သာ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ မွင္မစြက္ရေသးသည့္ ၂၀၁၀ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္ ရွိေနပါၿပီ။ ယေန႔အထိဆိုလွ်င္ စာမ်က္ႏွာ (၅) မ်က္ႏွာခန္႔ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခု ေရးမွ ျဖစ္ပါေတာ့မည္။ အန္နာဖရန္႔ခ္ကို အားက်စိတ္ျဖင့္ တီဗီဂိမ္းမကစားရသည့္ နာက်ည္းခ်က္ကို ေရးခ်ခဲ့သည့္ ငယ္စဥ္ဘ၀ စိတ္အေျခအေနမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ မရွိေတာ့ပါ။ သူေဌးႀကိဳက္တတ္သည့္ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္သို႔လည္း ဖုန္းဆက္ရန္ မလိုေတာ့ပါ။ ၂၀၁၀ ၏ လက္က်န္ရက္ေပါင္း (၃၆၀) ခန္႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးစရာ ဒိုင္ယာရီမွာ ႀကိယာသံုးလံုးျဖင့္သာ လံုေလာက္ပါသည္။ Reading, Writing, Thinking ဟူသည့္ စကားလံုးမ်ား လက္ေရးလွေရးထားသလို ျပည့္ႏွက္ေနသည့္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္သည္ သမိုင္းတန္ဖိုး ကင္းမဲ့ေနမည္မွာ အေသအခ်ာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အဆိုပါ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကို တန္ဖိုးျဖတ္မည့္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ်လည္း ျမင္ေတြ႕ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

◄ ေတဇာ ► ဇန္န၀ါရီ (၆) ၂၀၁၀