ေနာက္ဆံုးည

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး ရွိခဲ့သည့္ ညက မိုး သဲသဲမဲမဲ ရြာေနခဲ့သည္။ ထိုင္ေနက် ဘံုဆိုင္၏ ထိုင္ေနက် စားပြဲတြင္ မူးေနက် အတိုင္း လြန္လြန္ကဲကဲ မူးေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အနီးအနားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အတိအက် မမွတ္မိသည့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္လည္း ရွိပါ လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္ရွင္ထဲကလို ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ေယာက္တည္းအေပၚ ဗဟိုျပဳၿပီး ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္အား စြဲစြဲမက္မက္ ႐ွဴ႐ႈိက္ေနေသာ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ လူမမာလို ေနာက္ဆံုး အရက္ခြက္မ်ားအား ေလာဘတႀကီး အရသာခံ ေသာက္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား စိတ္မေကာင္းေသာ မ်က္ႏွာထားမ်ားျဖင့္ တိတ္ဆိတ္စြာ ၀ိုင္းၾကည့္ ေနၾကျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သူတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ သူတို႔သည္လည္း ကိုယ္စီကိုယ္ငွ မင္းသား တစ္လက္စီသာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ မနက္ျဖန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အားလံုးကို စြန္႔ခြာ ခ်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မည္ကိုလည္း မသိၾကပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နင့္နင့္နဲနဲ အလြမ္းခံစားခ်က္အား အရက္ျဖင့္ ျမည္းစမ္းရျခင္းသည္ လူ႔ဘ၀၏ လက္မလြတ္သင့္ေသာ ခံစားခ်က္တစ္ရပ္ ျဖစ္သည္ဟု အရက္မေသာက္သည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည့္ အခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

§ § § § § § §

ရန္ကုန္တြင္ ခ်န္ထားခဲ့ရသည့္ အေသးအဖြဲ အရာမ်ား အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါသည္။ ထုိေနရာ ထိုအခ်ိန္က  ထိုအရာမ်ားအေၾကာင္းကို မူးမူး႐ူး႐ူးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေနမိသည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။ အခေၾကးေငြေပးၿပီး ဘ၀ကို အရစ္က် တိုက္စားေနေသာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခု ရွိသည္။ သူ႔ဘ၀၏ အစိတ္အပိုင္း အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ေနသည့္ အေမဆိုေသာ ဆက္သြယ္ခ်က္တစ္ခု သတ္မွတ္ထားေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ရွိသည္။ ဆိုးသြမ္းလူငယ္ဟု ပတ္၀န္းက်င္က သတ္မွတ္ခံထားရသည့္ စိတ္ရင္းေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ ရွိသည္။ Gentleman ဆန္ဆန္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အနည္းအက်ဥ္း ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ႀကိဳက္ခဲ့သည့္ ေကာင္မေလးတခ်ဳိ႕ ရွိသည္။ Jigsaw Puzzle တစ္ခုေပၚမွ ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္လို မိသားစု ပံုရိပ္တစ္ခု ရွိသည္။ ABC ရၿပီး ေဘာလံုးပြဲျပသည့္ စားေသာက္ဆိုင္ အခ်ဳိ႕ ရွိသည္။ မူးသံပါပါျဖင့္ သံၿပိဳင္သီဆိုေနက် တစ္စြန္းတစ္စ သီခ်င္းစာသားမ်ား ရွိသည္။ အ၀ါေရာင္ ပူစီေလး တစ္ေကာင္ ရွိသည္။ ေခါင္းရင္းအႏွံ႔ တြန္႔ေၾကေနေသာ စာအုပ္မ်ား ရွိသည္။ ယုတ္စြအဆံုး ထိုအရာမ်ား အနည္းငယ္စီႏွင့္ ေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ တည္ရွိသည္။

သူဇာေဆးေပါ့လိပ္၏ ခဏခဏမီးေသတတ္ေသာ အေလ့အက်င့္အား ေဒါသထြက္ရန္ ထိုညတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနခဲ့သည္။ ထုတ္တန္းေပၚမွ ႀကိဳးဆြဲခ်ေသေနေသာ ဂစ္မီးျခစ္ဆီ ယိုင္တိုင္တိုင္ေလွ်ာက္သြားၿပီး မီးညႇိရျခင္းကို အလုပ္ႀကီး တစ္ခုလို တေလးတစား လုပ္ေနမိသည္။ မိုးက မတိတ္ေသး၊ တိတ္မည့္အရိပ္အေယာင္လည္း မျပေသး။ အိမ္အျပန္ ေနာက္က်ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းသည္ ပိုမိုခိုင္လံု သြားခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ စြပ္က်ယ္သည္ ရႊဲရႊဲစိုေနသည္။ လက္က်န္အေၾကြးတခ်ဳိ႕ မေပးရေသးသည့္ ေဘာစိ၏ ဗိုက္ရႊဲရႊဲအား စိတ္ထဲမွႀကိတ္၍ အားနာလိုက္သည္။ နံရံတြင္ ကပ္ထားသည့္ အရက္ေၾကာ္ျငာတစ္ခုအတြင္းမွ အနီ၀တ္စံုႏွင့္ မယ္လိုဒီက အရင္အတိုင္း ႀကိဳးစားညွိဳ႕ေနမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုညက ကၽြန္ေတာ္ သတိမထားမိသည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ၀န္းက်င္မွ လူမ်ားႏွင့္ အေျခအေနတို႔မွာ ပံုမွန္အတိုင္းသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ပံုမွန္မဟုတ္သည့္ ခံစားခ်က္တစ္ခု ခံစားေနရသည္။ ဒီညသည္ ေနာက္ဆံုးည ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးမိနစ္၊ ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔တို႔၏ တန္ဖိုးအား ကိုယ္ေလာင္းထားသည့္ ေဘာလံုးပြဲအား ၾကည့္ေနသည့္ ခဏမ်ားမွအပ ကၽြန္ေတာ္ သတိမျပဳမိခဲ့ဘူးလား။ စာေမးပြဲခန္းတြင္း ဦးေႏွာက္ဗလာႏွင့္ ထုိင္ေနရေသာ အခ်ိန္မ်ားမွအပ ကၽြန္ေတာ္ သတိမျပဳမိခဲ့ဘူးလား။ သည္လူမ်ားႏွင့္ သည္ေနရာအား ကၽြန္ေတာ္က စိတ္တြင္းမွ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေနခ်ိန္တြင္ လူသည္မ်ားႏွင့္ သည္ေနရာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရင္အတိုင္း ေပါ့ေပါ့တန္တန္ တုန္႔ျပန္ေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ မနက္ျဖန္အေပၚ မေသခ်ာမႈတြင္ ႀကိဳးမိန္႔က် အက်ဥ္းသား၏ အိပ္မရေသာ ခံစားခ်က္ထက္ အမ်ားႀကီး မကြာျခားလွေၾကာင္း ထိုအခ်ိန္ထိုေနရာက ကၽြန္ေတာ္ သိေနခဲ့သည္။ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ျခင္း မျပဳေသာလူတို႔ႏွင့္ သမား႐ိုးက်ဆန္စြာ ခြဲခြာခဲ့ရေသာ ေနာက္ဆံုးညက ကၽြန္ေတာ့္ရင္တြင္ သမား႐ိုးက်မဟုတ္ေသာ အလြမ္းတစ္ခု တိတ္ဆိတ္စြာ တည္ရွိေနခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးအိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေသာ ညသည္ အရင္ညမ်ားအတိုင္း အေသးစိတ္မမွတ္မိႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ မႈန္၀ါးေနခဲ့သည္။ အတက္အက်မမွန္ေသာ အယ္လ္ကိုေဟာပမာဏႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ မဖြယ္မရာ အသက္႐ွဴသံအား အေမေနာက္ဆံုးၾကားခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ယခုေသာ္ ေနာက္ဆံုးညႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအကြာသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဟိုတုန္းက ညမ်ားအေၾကာင္းကို အလြမ္းမပါဘဲ တစ္စိမ္းဆန္ဆန္ေတြးေခၚလာႏိုင္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ အလံုအေလာက္ ေမာက္မာခဲ့ပါၿပီ။ အရင္လူအခ်ဳိ႕၏ အေလးအနက္ အလြမ္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္က ယခု ေပါ့ေပါ့တန္တန္ တံု႔ျပန္ေနမိသည္။ သားဆိုးတစ္ေယာက္ ဆံုး႐ႈံးသြားေသာ အေမအား အနာဂတ္အသစ္စက္စက္တစ္ခု လက္ေဆာင္ေပးႏိုင္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္တြင္ က်က်န္ခဲ့ေသာ အရာမ်ားထဲတြင္ အရက္ခြက္အခ်ဳိ႕ပါ ပါ၀င္သြားေၾကာင္း ေျပာဖို႔ ေမ့က်န္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔အတူ အရက္ႏွင့္ျမည္းရန္ေကာင္းေသာ အလြမ္းအခ်ဳိ႕လည္း ကၽြန္ေတာ့္အား စြန္႔ခြာသြားခဲ့ပါၿပီ။ ရန္ကုန္တြင္ မိုးသည္းထန္စြာရြာေသာညက စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ႏွင့္ သူဇာ ေဆးေပါ့လိပ္အား မီးညႇိေနခဲ့ေသာ ေရစိုစို အမူးသမားတစ္ဦးမွာ ကၽြန္ေတာ္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဤစာကို ေရးေနေသာသူ မဟုတ္ပါ။ ဤစာကိုေရးေနသူသည္ အတိတ္အား ႐ုပ္ျပတစ္အုပ္လို ၀တ္ေက်တမ္းေက် လွန္ေလွာၾကည့္႐ႈေနသူ တစ္ဦး မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ အမူးသမားတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးေလ၏။

◄ ေတဇာ ► ေဖေဖာ္၀ါရီ (၂၆)