အခ်စ္ႏွင့္ ထိေတြ႕ျခင္း [ ၂ ] (Samsa in Love)

ထိုင္ခံုမွာပဲ အေတာ္ၾကာၾကာ အဆီရစ္ၿပီး သူ ထိုင္ေနမိတယ္။ လက္ေတြကို စားပြဲေပၚတင္ထားရင္း မ်က္လံုးေမွးေမွးေတြဆီကေန ႏွင္းပန္းေတြကို ေငးၾကည့္ေနတယ္။  စားလိုက္တဲ့ အစာေတြ အစာေရမ်ဳိကတဆင့္ အူထဲေရာက္တဲ့အထိ သူ႔အစာေျခစနစ္တစ္ေလွ်ာက္ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ သူကေတာ့ ေႏွးေကြးေလးလံစြာ အသက္ကို ပ်င္းပ်င္းရိရိ ရွဴေနမိတယ္။ ၀မ္းမီးၿငိမ္းသြားတဲ့ အရသာကို ဒီေရတက္လာသလို သူခံစားေနရတယ္။ ေကာ္ဖီအိုးကို လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ေၾကြခြက္ထဲ ေလာင္းထည့္လိုက္တယ္။ ရနံ႔ျပင္းရွရွက သူ႔ကို တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရလာေစတယ္။ ရုတ္တရက္ သတိရလိုက္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး၊ အဆင့္ဆင့္ သတိရသြားပံုမ်ဳိး။ အနာဂတ္တစ္ေနရာဆီကေန ပစၥဳပၸန္ကို ျပန္လည္သတိရေနရသလို ထူးဆန္းတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္မ်ဳိးပဲ။ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ အခ်ိန္ကာလဟာ အစိတ္အပိုင္းႏွစ္ခုအျဖစ္ ကြဲထြက္သြားၿပီး စက္၀ိုင္းပိတ္တစ္ခုအတြင္းမွာ မွတ္ဉာဏ္နဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳတို႔ဟာ တစ္ခုေနာက္တစ္ခုလိုက္ၿပီး လည္ပတ္ေနၾကသလိုပဲ။ ေကာ္ဖီထဲက ႏို႔ႏွစ္အေနေတာ္ေလာက္ ေလာင္းခ်လိုက္ၿပီး လက္ေခ်ာင္းနဲ႔ေမႊလို႔ သူ ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီက ေအးေနၿပီဆိုေပမယ့္ အေႏြးဓာတ္ေငြ႕ေငြ႕ က်န္ေနေသးတယ္။ သူက ေကာ္ဖီကို ပါးစပ္ထဲ ခဏငံုထားလိုက္ၿပီးမွ သတိႀကီးႀကီးထားၿပီး လည္ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စီးဆင္းသြားေအာင္ မ်ဳိခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ စိတ္ေတာ့ တည္ၿငိမ္သြားသားပဲလို႔ သူေတြးလိုက္မိတယ္။

ရုတ္တရက္ဆိုသလို သူ ခ်မ္းလာတယ္။ ဆာေလာင္မႈက ျပင္းထန္လြန္းေနေတာ့ သူ႔ဆီက တျခားအာရံုေတြကို ဖံုးလႊမ္းပစ္ထားခဲ့တာပဲ။ အခု ဗိုက္လည္းကယ္သြားၿပီဆိုေရာ အေရျပားေပၚက နံနက္ခင္းအေအးဓာတ္က သူ႔ကို တဆတ္ဆတ္တုန္လာေစတယ္။ မီးလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ရွိသမွ်အေႏြးေပးစက္ေတြကလည္း တစ္ခုမွ ဖြင့္ထားပံုမရဘူး။ ဒီထက္ပိုဆိုးတာက သူ႔ခႏၵာကိုယ္က လံုး၀ကိုယ္လံုးတီးျဖစ္ေနတာပဲ၊ ေျခေထာက္ေတြမွာေတာင္ ဗလာက်င္းေနတယ္။

၀တ္စရာတစ္ခုခုကို ရွာမွျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ သူ သိလိုက္တယ္။ ဒီတိုင္းဆို သူ အရမ္းခ်မ္းေနမယ္။ ဒါေတြအျပင္ကို အခုလိုအ၀တ္အစားမပါဘဲ ဗလာက်င္းေနတာဟာ တစ္ေယာက္ေယာက္ေရာက္လာရင္ ျပႆနာျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ တံခါးေခါက္သံမ်ား ေပၚလာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ေစာေစာက နံနက္စာစားလုလု မိသားစု ျပန္ေရာက္လာခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒီလိုအေျခအေနမွာသာ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရရင္ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ၾကမလဲဆိုတာ ဘယ္သူသိႏိုင္မွာလဲ။

ဒါေတြအားလံုးကို သူ နားလည္ေနတယ္။ အေျခအေနကိုၾကည့္ၿပီး သံုးသပ္ထားတာမဟုတ္ဘူး၊ ထိုးထြင္းဉာဏ္ေၾကာင့္ အလိုလိုသိေနတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလး သူက သိေနရံုပဲ။ ဒီလိုအသိဉာဏ္မ်ဳိး သူ႔ဆီ ဘယ္လိုေရာက္လာသလဲ ဆမ္ဆာ မသိဘူး။ ခုနတုန္းက သူ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ပတ္ခ်ာလွည့္ေနတဲ့ မွတ္ဉာဏ္ေတြနဲ႔ေတာ့ ဆက္စပ္ေနႏိုင္တယ္။

ထိုင္ခံုက ထလိုက္ၿပီး ခန္းမအေရွ႕ဘက္ဆီကို သူ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔အေျခအေနက ကပ္သီးကပ္သပ္ေတာ့ ျဖစ္ေနတုန္းပဲ၊ ဒါေပမဲ့ အနည္းဆံုးေတာ့ အခုဆို တစ္ခုခုကို ကိုင္ေနစရာမလိုဘဲ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚမွာ သူ လမ္းေလွ်ာက္ေနႏိုင္ၿပီ။ ခန္းမထဲမွာ ထီးတင္တဲ့ စင္တစ္ခုရွိေနၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တုတ္ အေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီမွာ ခ်ိတ္ထားတယ္။ ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သူက အနက္ေရာင္ ၀က္သစ္ခ်သား တုတ္ေကာက္ကို ယူလိုက္တယ္။ တုတ္ေကာက္ရဲ႕ မာေတာင့္ေတာင့္လက္ကိုင္ကို ဆုပ္ကိုင္မိရံုနဲ႔ သူ႔မွာ စိတ္သက္သာရာရၿပီး အားရွိလာသလိုပဲ။ အခုဆို သူ႔မွာ ငွက္ေတြ သူ႔ကို လာတိုက္ခိုက္ခဲ့ရင္ေတာင္ ျပန္လည္ခုခံစရာ လက္နက္တစ္ခုရွိေနၿပီေလ။ ျပတင္းေပါက္ဆီ သြားၿပီး ဇာေပါက္လိုက္ကာရဲ႕ ေပါက္ေနတဲ့ေနရာကေန အျပင္ကို သူေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္မိတယ္။

အိမ္ႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ လမ္းတစ္ခု ရွိေနတယ္။ သိပ္ႀကီးတဲ့ လမ္းေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ လူေတြလည္း အမ်ားႀကီး မရွိပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လူတိုင္းက အ၀တ္အစားအျပည့္အစံုနဲ႔ဆိုတာ သူ မွတ္ထားလိုက္မိတယ္။ အ၀တ္အစားေတြကေတာ့ အေရာင္နဲ႔ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ ေယာက္်ားနဲ႔ မိန္းမ ၀တ္ဆင္ပံုခ်င္း မတူၾကဘူး။ သားရည္ေတာင့္ေတာင့္ ရွဴးဖိနပ္ေတြနဲ႔ ေျခေထာက္ေတြကို ကာကြယ္ထားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေျပာင္လက္ေနေအာင္ တိုက္ထားတဲ့ ဘြတ္ဖိနပ္ေတြကို ေဆာင့္ၾကြားၾကြား၀တ္ထားၾကတယ္။ သူတို႔ ဖိနပ္ေတြ ေက်ာက္ျပားလမ္းေပၚမွာ တရွပ္ရွပ္ျမည္ေနတာကို သူ ၾကားေနရတယ္။ ေယာက္်ားမိန္းမ အျမားအျပားဟာ ဦးထုပ္ေတြ ၀တ္ထားၾကတယ္။ သူတို႔ကိုၾကည့္ရတာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔လမ္းေလွ်ာက္တာနဲ႔ လိင္အဂၤါေတြကို ဖံုးထားရတဲ့ကိစၥအတြက္ ဘာမွ ေခါင္းထဲမွာ မရွိသလိုပဲ။ ခန္းမထဲက ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ႀကီးထဲက သူ႔ပံုရိပ္နဲ႔ အျပင္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူေတြကို ဆမ္ဆာ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မိတယ္။ သူမွန္ထဲမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ငနဲဟာ ေပတိေပစုတ္နဲ႔ အားနည္းခ်ိနဲ႔လွတဲ့ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ပဲ။ သူ႔၀မ္းဗိုက္မွာ ဟင္းရည္ေတြ ေပပြေနတယ္၊ ေပါင္မုန္႔အစအနေတြက သူ႔အဂၤါတစ္၀ိုက္က အေမႊးေတြမွာ ၀ါဂြမ္းစေတြကို ကပ္ၿပီး တြဲလဲခိုေနတယ္။ ေပေရေနတာေတြကို သူ လက္နဲ႔ သပ္ထုတ္လိုက္မိေတာ့တယ္။

ဟုတ္တယ္၊ ငါ့ကိုယ္ခႏၵာကို ဖံုးဖို႔ တစ္ခုခုေတာ့ ငါရွာမွျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ သူ ထပ္ေတြးလိုက္တယ္။

ငွက္ေတြရွိမလားလို႔ သူ အျပင္ကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ျမင္ကြင္းမွာေတာ့ ငွက္ေတြ ရွိမေနဘူး။

ဒီအိမ္ရဲ႕ ေျမညီထပ္မွာ ခန္းမက်ယ္၊ ထမင္းစားခန္း၊ မီးဖိုခန္းနဲ႔ ဧည့္ခန္းေတြ ပါ၀င္တယ္။ သူ စဥ္းစားၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ ဒီအခန္းအမ်ဳိးအစားေတြအားလံုးမွာ တစ္ခုမွ အ၀တ္အစားနဲ႔တူတာတစ္ခုခု ရွိေနမယ္မထင္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း အ၀တ္အစားေတြကို ၀တ္ဖို႔၊ ခၽြတ္ဖို႔ကိစၥဟာ တျခားအခန္းတစ္ခုခုမွာပဲ လုပ္ရမွာျဖစ္ရမယ္လို႔ သူက ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ဒုတိယထပ္က အခန္းတစ္ခုခုထဲမွာ ျဖစ္မလားပဲ။

ေလွကားဆီ ျပန္လာၿပီး ဆမ္ဆာ အေပၚစ တက္လိုက္တယ္။ ေအာက္ဆင္းရတာထက္စာရင္ အေပၚျပန္တက္ရတာက သိပ္ကို လြယ္ေနတာေတြ႕ရလို႔ သူ အံ့ၾသသြားမိတယ္။ လက္ရန္းကို ကိုင္ရင္း ေလွကားဆယ့္ခုနစ္ထစ္ကို အနာအက်င္ အေၾကာက္အရြံ႕မရွိေတာ့ဘဲ ေစာေစာကထက္ အေတာ္ကိုပိုျမန္ေအာင္ သူတက္လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ တက္ေနတုန္းမွာ အသက္ရွဴဖို႔ေတာ့ မၾကာမၾကာ ခဏတျဖဳတ္ေလာက္ နားရတယ္ေပါ့။

ကံၾကမၼာက သူ႔ဘက္မွာ ရွိေနတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ၊ ဒုတိယထပ္က အခန္းေတြအားလံုး တစ္ခန္းမွ ေသာ့ပိတ္ထားတာ မေတြ႕ရဘူး။ တံခါးလက္ကိုင္ကို လွည့္ၿပီး တြန္းလိုက္တာနဲ႔ သူ႔အတြက္ ပြင့္သြားတာခ်ည္းပဲ။ စုစုေပါင္း အခန္းေလးခန္းတိတိ ရွိေနတယ္။ သူႏိုးထလာခဲ့တဲ့၊ ၾကမ္းျပင္ႀကီးသက္သက္ပဲ ရွိတဲ့ ေအးစက္စက္ အခန္းကလြဲရင္ က်န္တဲ့အခန္းေတြအားလံုးကို သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ စနစ္တက် ခင္းက်င္းထားတာခ်ည္းပဲ။ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ခင္းက်င္းထားတဲ့ အိပ္ယာ၊ အ၀တ္ဘီဒို၊ စာေရးစားပြဲ၊ နံရံဒါမွမဟုတ္ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ အေသတပ္ဆင္ထားတဲ့ မီးသီး၊ ၿပီးေတာ့ အခင္းဒါမွမဟုတ္ အႏုအလွအဆင္ေတြနဲ႔ေကာ္ေဇာေတြ အခန္းတိုင္းမွာ ရွိေနတယ္။ စာအုပ္ေတြကို စင္ေပၚမွာ ညီညီညာညာ စီထားၿပီး ေဘာင္ကြပ္ထားတဲ့ ရႈခင္းပံု ေရေဆးပန္းခ်ီကားေတြနဲ႔ နံရံေတြကို အလွဆင္ထားေသးတယ္။ အေရာင္စိုၿပီးေတာက္ပေနတဲ့ ဖန္ပန္းအိုးတစ္လံုးစီလည္း အခန္းတိုင္းမွာ ရွိတယ္။ ျပတင္းေပါက္မွာ သစ္သားျပားေတြကို သံနဲ႔ရိုက္ထားတဲ့ အခန္းမ်ဳိး တစ္ခန္းမွ မပါဘူး။ ဒီျပတင္းေပါက္ေတြမွာေတာ့  ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသလို ေနေရာင္ ေဖာက္ထြင္းသြန္းေလာင္းေနတဲ့ ဇာလိုက္ကာေတြပဲ ရွိေနတယ္။ အိပ္ယာေတြအားလံုးမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ အိပ္စက္ခဲ့တဲ့ လကၡဏာေတြ ရွိေနတယ္။ ေခါင္းအံုးေတြေပၚမွာ အိပ္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းကို သူ ျမင္ေနရတယ္။

အႀကီးဆံုးအခန္းထဲမွာ သူနဲ႔ေတာ္တဲ့ ဂါ၀န္တစ္ခုကို ဆမ္ဆာ ရွာေတြ႕လိုက္တယ္။ ၾကည့္ရတာေတာ့ သူ ၀တ္ၾကည့္လို႔ရမယ့္ပံုပဲ။ တျခားအ၀တ္အစားေတြကိုေတာ့ ဘယ္လို၀တ္ရမယ္ဘာညာ သဲလြန္စတစ္ခုမွ သူ ရွာမေတြ႕ဘူး။ သူ႔အတြက္ေတာ့ အဲဒါေတြအားလံုးဟာ ရႈပ္ေထြးလြန္းေနတယ္၊ ၾကယ္သီးေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္ဟာ အေရွ႕အေနာက္၊ ဘယ္ဟာ အထက္ေအာက္ဆိုတာကိုလည္း သူ မကြဲဘူး။ ဘယ္ဟာကို အျပင္ဘက္ထား၀တ္ရမယ္၊ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက အတြင္းျဖစ္ရမယ္ဆိုတာလည္း မကြဲဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဂါ၀န္ကက်ေတာ့ သူ႔အတြက္ ရိုးရွင္းၿပီး လက္ေတြ႕က်ေနတာေတြ႕ရတယ္၊ အေတာ္ကေလး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိတဲ့ အဆင္တန္ဆာပဲေပါ့။ သူ႔အေရျပားေပၚမွာ ခံစားလို႔ေကာင္းတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ အ၀တ္မ်ဳိးပဲ။ ညွပ္ဖိနပ္တစ္ရံကိုေတာင္ သူက စီးလိုက္မိေသးတယ္။

ကိုယ္တံုးလံုးကိုယ္ခႏၵာအေပၚကို ဂါ၀န္နဲ႔ သူက ဖံုးခ်လိုက္တယ္၊ အေတာ္ေလး အမွားအယြင္းေတြ လုပ္မိၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ခါးစည္းႀကိဳးကို သူ ဆြဲခ်ည္လိုက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ မွန္ထဲမွာ ျပန္ၾကည့္လိုက္တယ္၊ အခုေတာ့ ဂါ၀န္၀တ္ ညွပ္ဖိနပ္စီး လူသားတစ္ေယာက္ေပါ့။ ကိုယ္လံုးတီး လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာထက္ေတာ့ ဒါက ပိုေကာင္းတာ ေသခ်ာပါတယ္။ သူထင္ထားခဲ့သေလာက္ထိေတာ့ သိပ္ေႏြးမသြားပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ အိမ္ထဲမွာ ေနသေရြ႕ေတာ့ သူ႔ကို ဒီဂါ၀န္က အေအးရန္က အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ကာကြယ္ေပးမွာ။ အေကာင္းဆံုးအခ်က္က သူ႔ပါးလွပ္လွပ္အေရးျပားကို ငွက္ဆိုးေတြျမင္ေနရမွာ ပူစရာမလိုေတာ့တဲ့ အခ်က္ပဲ။

အိမ္ႀကီးရဲ႕ အႀကီးဆံုးအခန္းထဲက အႀကီးဆံုးကုတင္ေပၚမွာ ဆမ္ဆာ တစ္ေမွးေမွးေနတုန္းမွာပဲ တံခါးဆီက လူေခၚေခါင္းေလာင္းသံ ျမည္လာတယ္။ ငွက္ေမႊးျခံဳေစာင္ႀကီးေအာက္မွာ ေႏြးေႏြးေလး ေကြးေနရတာဟာ သူ႔အတြက္ ၾကက္ဥတစ္လံုးအထဲမွာ အိပ္ေနရသလိုပဲ ဇိမ္က်လွတယ္။ သူ အိပ္မက္တစ္ခုေတာင္ မက္ေနတာ။ ဘာလဲဆိုတာေတာ့ အတိအက် သူ မမွတ္မိဘူး၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အိပ္မက္ဆိုတာပဲ သိတယ္။ အခုေတာ့ အိမ္တစ္ခုလံုးကို ပဲ့တင္ထပ္ေနတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံက သူ႔ကို ေအးစက္စက္လက္ေတြ႕ဘ၀ဆီကို ျပန္ဆြဲခ်လိုက္တယ္။

အိပ္ယာထဲကေန သူ လူးလဲထ၊ ဂါ၀န္ခါးစည္းႀကိဳးကို ခ်ည္ၿပီးနက္ျပာေရာင္ ညွပ္ဖိနပ္ကို စီးလို႔ သူ႔ အနက္ေရာင္ လမ္းေလွ်ာက္တုတ္ေကာက္ကို ဆြဲယူၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေလွကားလက္ရန္းကို ကိုင္ရင္း တေတာက္ေတာက္ ဆင္းလာလိုက္တယ္။ ပထမအႀကိမ္တုန္းကထက္ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး ဆင္းရတာ လြယ္ကူပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေခ်ာ္က်မယ့္ အႏၱရာယ္ကေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲ။ သတိဆိုတာက ပိုတယ္လို႔မွ မရွိဘဲ။ သူ႔ေျခေထာက္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီး ေလွကားအတိုင္း တစ္လွမ္းခ်င္းစီ သူ ဆင္းလာခဲ့လိုက္တယ္၊ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးေတာ့ ေခါင္းေလာင္းသံက ျမည္ေနဆဲပဲ။ ဒီလိုမ်ဳိးေခါင္းေလာင္းကို တီးတဲ့ဘယ္အေကာင္မဆို စိတ္မရွည္ဆံုးနဲ႔ ေခါင္းအမာဆံုးအေကာင္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

ဘယ္လက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္တုတ္ကို ကိုင္ထားရင္း အိမ္ေရွ႕တံခါးဆီ ဆမ္ဆာ ခ်ဥ္းကပ္လာတယ္။ လက္ကိုင္ဘုကို ညာဘက္ လွည့္ၿပီး သူ ဆြဲယူလိုက္ေတာ့ တံခါးက အတြင္းကို အလိုက္သင့္ပြင့္သြားတယ္။

အျပင္မွာ ေသးေသးသြယ္သြယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ရပ္ေနတယ္။ ေသးတာမွ အရမ္းကို ေသးတယ္။ လူေခၚေခါင္းေလာင္းကို တီးဖို႔ မီတာေတာင္ အံ့ၾသစရာပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ အနီးကပ္တိုးၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီကိစၥက သူမရဲ႕ အရြယ္အစားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သူ သိလိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမ ေက်ာကုန္းက ေသရာပါ ေရွ႕ကိုင္းေနတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေသးေသးေလးလို ျမင္ေနရတာ၊ သူမရဲ႕ အခ်ဳိးအစားက တကယ္ေတာ့ ပံုမွန္အရြယ္အစားပဲ။ ခါးက ေရွ႕ကိုင္းေနေတာ့ ဆံပင္ေတြ သူမ မ်က္ႏွာေပၚ ျပန္႔က်ဲက်မေနေအာင္ သားေရပင္နဲ႔ စည္းထားရတယ္။ ဆံပင္ေတြကေတာ့ သစ္အယ္သီးရင့္ေရာင္နဲ႔ အရမ္းကို ထူထပ္လွပတယ္။ သကၠလပ္အေပၚအက်ႌႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ ေျခမ်က္စိထိဖံုးေနတဲ့ ပြေယာင္းေယာင္းစကပ္ရွည္ႀကီးကို ၀တ္ထားတယ္။ လည္ပင္းမွာေတာ့ ပိုးပ၀ါတစ္ခုကို ပတ္ထားတယ္။ ဦးထုပ္ မပါဘူး။ ဖိနပ္က ႀကိဳးသိုင္းအမ်ဳိးအစားနဲ႔ သူမ အသက္အရြယ္က ႏွစ္ဆယ္စြန္းစြန္းေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ သူမဆီမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္တစ္ခု က်န္ေနေသးတယ္။ မ်က္လံုးႀကီးႀကီး၊ ႏွာေခါင္းေသးေသးနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြက တစ္ဖက္ကို နည္းနည္း ရြဲ႕ေနတာ လျခမ္းပါးပါးေလးတစ္ခုလိုပဲ။ သူမရဲ႕ နက္ေမွာင္တဲ့ မ်က္ခံုးေတြက မ်ဥ္းေျဖာင့္ႏွစ္ခုလို နဖူးျပင္မွာ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ေပၚေနေတာ့ သံသယႀကီးမယ့္ မ်က္ႏွာထားမ်ဳိး။

“ဒါ ဆမ္ဆာစံအိမ္လားရွင့္” လို႔ သူ႔ကို ၾကည့္ဖို႔ ေခါင္းကို ေမာ့ၿပီး အမ်ဳိးသမီးက ေမးလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူမ ကိုယ္ခႏၵာတစ္ခုလံုးက တြန္႔လိမ္သြားတယ္။ ငလ်င္ျပင္းျပင္းလႈပ္တဲ့အခါ ကမၻာေျမႀကီး တြန္႔လိမ္သြားတာနဲ႔ေတာင္ တူတယ္။

ပထမေတာ့ သူ ၾကက္ေသေသသြားတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဣေျႏၵျပန္ဆယ္လိုက္တယ္။ “ဟုတ္ပါတယ္” လို႔  သူ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ သူ႔နာမည္က ဂရီေဂၚဆမ္ဆာျဖစ္ေနမွေတာ့ ဒီေနအိမ္ႀကီးဟာ ဆမ္ဆာစံအိမ္ပဲ ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ေတာ့ အႏၱရာယ္မရွိေလာက္ဘူးေလ။

ဒါနဲ႔ေတာင္ အမ်ဳိးသမီးက သူ႔အေျဖကို ေက်နပ္စရာမေကာင္းဘူးလို႔ ျမင္ပံုရတယ္။ နဖူးမွာ မ်က္ေမွာင္ေလး အနည္းငယ္က်ဳံ႕သြားတယ္။ သူ ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ ေလသံက ဇေ၀ဇ၀ါအရိပ္အေငြ႕ကို သူမ သတိထားမိလိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

“ဒါဆို ဒီအိမ္က တကယ္ပဲ ဆမ္ဆာစံအိမ္ေပါ့” လို႔ သူမက ခပ္စူးစူး ထပ္ေမးတယ္။ အေတြ႕အၾကံဳရင့္က်က္တဲ့ ဂိတ္ေစာင့္တစ္ေယာက္က ေပစုတ္စုတ္၀တ္ထားတဲ့ ဧည့္သည္ကို ေမးခြန္းေတြအထပ္ထပ္ေမးၿပီး ရစ္ေနသလိုပဲ။

“ကၽြန္ေတာ္က ဂရီေဂၚဆမ္ဆာပါ” လို႔ သက္ေတာင့္သက္သာ ေလသံျဖစ္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားရင္း ဆမ္ဆာက ေျပာလိုက္တယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒီအခ်က္ကို သူ႔အေနနဲ႔ ေသခ်ာတယ္။

“ရွင္ေျပာတာ မွန္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကဲ.. အလုပ္စၾကစို႔” လို႔ ေျပာၿပီး သူမေျခေထာက္နားက အ၀တ္အိတ္ကို ငံု႔ယူလိုက္တယ္။ အိတ္က အနက္ေရာင္၊ အေတာ့္ကို ေလးလံပံုရတယ္။ အေပါက္အျပဲေတာ္ေတာ္မ်ားေနလို႔ ပိုင္ရွင္ေတြ တစ္ေလွႀကီးေျပာင္းခဲ့ၿပီးၿပီဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာမလိုဘူး။

ျပန္ေျပာသံကို မေစာင့္ဘဲ သူမက အိမ္ထဲကို ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနဲ႔ ၀င္သြားတယ္။ သူမေနာက္ကေန ဆမ္ဆာက တံခါးကို ပိတ္လိုက္တယ္။ သူမက ေနရာမွာ ရပ္ေနၿပီး ဆမ္ဆာ့ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔ဂါ၀န္နဲ႔ ညွပ္ဖိနပ္ေတြက သူမကို သံသယ၀င္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ ပံုပဲ။

“ကၽြန္မ ရွင့္ကို ႏႈိးလိုက္မိတယ္ထင္တယ္” လို႔ သူမက ေအးစက္စက္ေျပာတယ္။

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနတဲ့ပံုစံအတြက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေတာင္းပန္ရေတာ့မွာပဲ။ ဒီလိုျဖစ္ေနရတာက…” လို႔ သူက စကားဆက္လိုက္တယ္။

“ကဲ ဒီေတာ့..” လို႔ ဆမ္ဆာ့စကားကို အမႈမထားဘဲ ႏႈတ္ခမ္းေတြဆူၿပီး အမ်ဳိးသမီးက ေျပာလိုက္တယ္။

“ကဲ ဒီေတာ့” ဆမ္ဆာ သံေယာင္လိုက္မိသြားတယ္။

“ကဲ ဒီေတာ့ ရွင္တို႔ ျပႆနာျဖစ္ေနတဲ့ ေသာ့က ဘယ္မွာလဲ” လို႔ အမ်ဳိးသမီးက ေျပာတယ္။

“ေသာ့လား”

“ပ်က္သြားတဲ့ ေသာ့ေလ။ အဲဒါကို ျပင္ဖို႔ ရွင္တို႔က ကၽြန္မတို႔ကို ေခၚတာေလ”

“အား..ပ်က္သြားတဲ့ ေသာ့”

ျပန္ေျပာစရာတစ္ခုခုကို ေခါင္းထဲမွာ ဆမ္ဆာ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြေနမိတယ္။ တစ္ခုခုကို အာရံုစိုက္စဥ္းစားဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္တိုင္း အနက္ေရာင္ ျခင္အုပ္လိုက္ႀကီးက သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာျပန္တယ္။

“ေသာ့နဲ႔ပတ္သက္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားမိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ေတာ့ ဒုတိယထပ္က တံခါးတစ္ခုခု ဆီမွာ ျဖစ္မယ္”

အမ်ဳိးသမီးက သူ႔ကို စူးစူး၀ါး၀ါး ၾကည့္တယ္။ “ရွင့္အထင္ ဟုတ္လား။ တံခါးတစ္ခုခု ဟုတ္လား” လို႔ သူ႔မ်က္ႏွာဆီကို တိုးကပ္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ သူမ အသံက ပိုၿပီးေတာင္ ေအးစက္လာတယ္။ မ်က္လံုးတစ္ဖက္က မယံုၾကည္ႏိုင္မႈေၾကာင့္ ေကြးေကာက္ေနတယ္။

သူ႔မ်က္ႏွာ နီရဲေနၿပီဆိုတာ ဆမ္ဆာ ခံစားရတယ္။ ေသာ့နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူ ဘာမွမသိတာဟာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ရွက္ရြံ႕စရာအေကာင္းဆံုး ကိစၥတစ္ခုလို ျဖစ္ေနတယ္။ လည္ေခ်ာင္းကိုရွင္းလိုက္ေပမယ့္ ေျပာစရာစကားလံုး သူ႔ဆီက ထြက္မလာဘူး။

“မစၥတာဆမ္ဆာ၊ ရွင့္မိဘေတြ အထဲမွာရွိလား။ သူတို႔ကို ေမးၾကည့္တာ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္”

“သူတို႔ ကိစၥေလးတစ္ခုနဲ႔ အျပင္ထြက္သြားၾကတယ္ထင္တယ္” လို႔ ဆမ္ဆာ ေျပာလိုက္တယ္။

“ကိစၥေလးတစ္ခု။ ဒီလို ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေ၀ေနခ်ိန္မွာေတာင္ ကိစၥေလးတစ္ခုရွိတယ္၊ ဟုတ္လား” လို႔ သူမက မေက်မနပ္ ေျပာတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ တကယ္မသိတာပါ။ ဒီမနက္ ကၽြန္ေတာ္ႏိုးေတာ့ ဘယ္သူမွ မရွိၾကေတာ့ဘူး”

“ေကာင္းေရာ။ ဒီမနက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒီကိုလာမယ္လို႔ ရွင့္မိဘေတြကို ကၽြန္မတို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာခဲ့တယ္”

“ကၽြန္ေတာ္ အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္”

အမ်ဳိးသမီးက ေနရာမွာပဲ ခဏ ရပ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူမရဲ႕ ေကြးေနတဲ့ မ်က္ခံုးက တျဖည္းျဖည္း ေျပေလ်ာ့လာတယ္။ ဆမ္ဆာ့ဘယ္လက္မွာ ကိုင္ထားတဲ့ အနက္ေရာင္ လမ္းေလွ်ာက္တုတ္ကိုၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။

“ရွင့္ေျခေထာက္ေတြေၾကာင့္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနတာလား ဂရီေဂၚဆမ္ဆာ”

“ဟုတ္ကဲ့။ နည္းနည္းပါ” လို႔ သူက မယုတ္မလြန္ ေျဖလိုက္တယ္။

အမ်ဳိးသမီးဟာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ရုတ္တရက္ႀကီး အေၾကာလိုက္သလို တြန္႔လိမ္သြားျပန္တယ္။ ဒီအျပဳအမူဟာ ဘာကိုဆိုလိုၿပီး ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ရွိသလဲ ဆမ္ဆာ နည္းနည္းေလးမွ မေတြးတတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီရႈပ္ေထြးလွတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကို သူ အလိုလို စိတ္၀င္တစားျဖစ္ေနမိတယ္။

“ကဲပါေလ၊ လုပ္စရာရွိတာေတာ့ လုပ္ရမွာပဲ။ အဲဒီ ဒုတိယထပ္က တံခါးေတြကိုပဲ သြားၾကည့္ၾကတာေပါ့။ ကၽြန္မက တံတားဟိုဘက္ကေန လာခဲ့ရတာ၊ ဒီေနရာကို ေရာက္ဖို႔ ဒီကပ္ဆိုးႀကီးထဲမွာ ၿမိဳ႕ထဲကို ျဖတ္လာရတာ။ အသက္စြန္႔ၿပီး လာခဲ့ရတာလို႔ ေျပာရင္ မပိုဘူး။ ဒီေတာ့၊ အို တကယ္လား၊ အိမ္မွာဘယ္သူမွ မရွိၾကဘူးလား။ ဒါဆိုလည္း ေနာက္မွ ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္၊ လို႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဓိပၸာယ္မွမရွိတာ။ မဟုတ္ဘူးလား”

ဒီကပ္ဆိုးႀကီးတဲ့။ သူမ ဘာအေၾကာင္းေျပာေနသလဲဆိုတာကို ဆမ္ဆာ ဉာဏ္မမီဘူး။ ဘယ္လို ေၾကာက္စရာေတြ ျဖစ္ပ်က္ေနလို႔လဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥကို မေမးဖို႔ သူ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူ ဘာမွမသိတဲ့အေၾကာင္း ဒီထက္ပို ေပၚလြင္သြားမယ့္ကိစၥေတြကို ေရွာင္တာ ပိုေကာင္းတယ္။

ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)
Samsa in Love by Haruki Murakami ကို ဆီေလ်ာ္သလို ျပန္ဆိုသည္။
Ref: The New Yorker