လရောင်လမ်း

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မယ္ဆိုတဲ့ေန႔မတိုင္မီ တစ္ပတ္အလိုကတည္းက ၿပိဳင္ပြဲမွာ အႏိုင္ရမယ့္သူတစ္ဦးဦးကို ႀကိဳတင္ရွာေဖြေနဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အနားရႏိုင္ေအာင္ပါ။ ဒီလိုဆိုရင္ ဒိုင္လူႀကီးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္လို လက္ေထာက္ေတြပါ ခရစၥမတ္အႀကိဳေန႔မွာ မိသားစုနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ေနႏိုင္တယ္ေလ။ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကားပတ္စီးၿပီး မတိမ္းမယိမ္းလွပတဲ့၊ အေကာင္းဆံုးၿပိဳင္ပြဲ၀င္အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ကို အခ်ိန္ကပ္ကာမွ ႀကိဳးစားေရြးထုတ္ေနရမယ့္ အစားေပါ့။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္စရာဆိုလို႔ ဆုေပးေန႔က်ရင္ ဂရစ္ဘြန္ရဲ႕ ျခံ၀န္းဆီ ေမာင္းသြားရံုပဲ ရွိေတာ့တယ္၊ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ဆူညံသံေတြၾကားမွာ မ်က္လံုးကန္းနားကြဲခံမယ္၊ ၀မ္းသာအားရလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆုရစာခၽြန္လႊာေလး သူ႔လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္မယ္၊ ၿပီးတာနဲ႔ ခရစၥမတ္သစ္ပင္တိ၊ ပစၥည္းေလးေတြခ်ိတ္၊ ဘီယာေသာက္ၿပီးႏွပ္ေနဖို႔ အိမ္ကို အခ်ိန္မီျပန္ေျပးလာရံုပဲ။ ခရစၥမတ္ဆိုတဲ့အေတြးေလးနဲ႔ ဟကၠမန္ရဲ႕ ဂမူးရွဴးထိုးဉာဥ္နည္းနည္းအနည္ထိုင္ၿပီး စိတ္ေကာင္း၀င္ေနခ်ိန္မွာ သူဟာ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းမြန္သူႀကီးရယ္လို႔ မဟုတ္မဟတ္ပါးစပ္သတင္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္႔ႏွံ႔ေနတယ္။ ဟကၠမန္ကေတာ့ အားလပ္ရက္ပီပီ ေနပါတယ္။ ဘယ္သတင္းေထာက္မွ သတိမထားမိ...

တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုၾကား ေရွာင္လႊဲႏိုင္ၾကစတမ္းသာဆိုရင္ ဖွရက္ဟကၠမန္နဲ႔ ခရစၥမတ္ေန႔ရက္တို႔ဟာ ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။ သူက လူပ်ဳိသိုးႀကီး၊ ၿမိဳ႕ေတာ္စာတည္းမွဴး၊ ၿပီးေတာ့ သတင္းစာဂုရုႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သတင္းေထာက္ေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔အတြက္ သံုးႏွစ္တာၾကာေအာင္ ဆင္းရဲတႀကီး အလုပ္လုပ္ေပးခဲ့ရသူေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ နီးစပ္ေအာင္ ေျပာၾကည့္ရရင္၊ သူနဲ႔ ခရစၥမတ္ေန႔ရဲ႕ ၀ိညဥ္အၾကားမွာ တူညီတာဆိုလို႔ ယာေတာထဲကေၾကာင္စုန္းႀကီးနဲ႔ ငွက္ၾကည့္ေဗဒအဖြဲ႕အစည္းတို႔ၾကားက တူညီမႈလိုပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက ယာေတာထဲက ေၾကာင္စုန္းႀကီးနဲ႔ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တူပါတယ္။ သူက တကိုယ္ေတာ္သမား၊ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္ ေမွာက္မွားေက်နပ္ေနသူ၊ ၿပီးေတာ့ ငပ်င္းႀကီး။ ေနာက္ သူ႔ၾသဇာနဲ႔ ဇ၀နဉာဏ္တို႔ကလည္း ေၾကာင္လက္သည္းေတြလို လွ်င္ျမန္စူးရွလိုက္ပါဘိ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အတြက္ အလုပ္လုပ္တုန္းကေတာ့ သူ႔အသက္က ေလးဆယ္တန္းထဲမွာေပါ့။ ခရစၥမတ္အေပၚမွာတင္ ဘယ္ကလိမ့္မလဲ၊ အစိုးရ၊ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀၊ စီးပြားေရး၊ မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒ စတာေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ား နာမည္တပ္ႏိုင္သမွ် အျခားအေရးပါတဲ့ ထံုးတမ္းဓေလ့ေတြအေပၚမွာပါ သူကေတာ့ ေလးစားမႈေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ပံုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးသမွ် သူတေရးတယူ ညႊန္းေ...

Current ငယ္ငယ္က ေရးဆြဲဖူးတဲ့ မိုးဖြဲေလးေတြတိုင္း ေဆြေစာင္းေနတတ္ျမဲ အဲဒီလို ကိုယ္ကလည္း မျမင္ႏိုင္တာေတြရဲ႕ တည္ရွိမႈကိုမွ ထင္ရွားျပခ်င္ဆဲ Defense Mechanism II သူ႔ ေရွ႕မွာ လက္သီးကိုပဲ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားမိတယ္ ငါရွက္တယ္ ငါ့လက္သည္းၾကားက ေခ်းေတြအတြက္ ငါရွက္တယ္ Trap မီးပ်က္သြားတယ္ ပုပ္ေနတဲ့ ၾကက္ဥေတြ က်ကြဲသံ ၾကားရတယ္ ဓာတ္ေလွကားႀကီးတစ္ခုမွန္း ငါသိလိုက္ရတယ္ Silence တစ္ခုခုေျပာပါ ငါ့ေျခေထာက္ေပၚ ပုရြက္ဆိတ္အနီေတြ အျပြတ္လိုက္တက္ေနၿပီလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေျပာတဲ့အခါ ငါအရမ္းေက်းဇူးတင္မွာ Trauma II ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ဝါးခနဲ ေအာ္ငိုသံ ၾကားရၿပီး ေလရွဴသြင္းဖို႔ခဏ အသံတိတ္သြားတယ္ ဒါေပမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ဒုတိယငိုသံ ဆက္လိုက္မလာေတာ့ဘူး ဘယ္လို ေျခာက္ျခားဖြယ္ တိတ္ဆိတ္မႈပါလဲ ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) Image: unurthed.com

ခပ္ရိုးရိုးပဲ ၀န္ခံရမယ္ဆိုရင္ေတာ့၊ ေနာင္ႀကီးေရ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အျမဲတမ္းျပည့္လွ်မ္းခဲ့တဲ့ သူပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ငါ၊ ငါ၊ ငါ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ပဲ့တင္ထပ္ၿပီး အဲဒီအသံကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာသမွ်စကားသံတိုင္းမွာ ၾကားႏိုင္ခဲ့တာေပါ့။ ၀င့္၀ါတာေလးတစ္ခုခုမပါဘဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စကားမေျပာတတ္ခဲ့သလိုပါပဲ၊ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္စိုးတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အစိုးရစိတ္နဲ႔အတူ၀င့္၀ါဖို႔ဆို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘယ္တုန္းကမွ မေနာင့္ေႏွးခဲ့ဘူး။ အျမဲတမ္းပဲလြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ၾသဇာအာဏာျပည့္၀စြာ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္သန္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ယံုၾကည္လက္ခံထားတဲ့ ထူးျခားေပၚလြင္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္မွတစ္ပါး တျခားေသာလူေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွ သက္ဆိုင္မႈမရွိဘူးလို႔ ရိုးရိုးသားသား ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ေနာင္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလိုေပါ့၊ ဘယ္သူ႔ထက္မဆို ကိုယ္ကပိုၿပီး ဉာဏ္ရည္ထက္ျမက္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲယူဆခဲ့တာပဲ၊ ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲ။ ပိုၿပီး ကၽြမ္းက်င္တဲ့၊ ပိုၿပီးလက္ေျဖာင့္တဲ့၊ ၿပိဳင္ဘက္ကင္း ကားေမာင္းကၽြမ္းတဲ့၊ ပ်ဳိတိုင္းႀကိဳက္ရတဲ့ လူအျဖစ္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယူဆခဲ့တာပါ။ ကိုယ္...

အ၀ါေရာင္ေရႊဟာ အဓိပၸာယ္မဲ့ သင္ယူေလ့လာျခင္းကမွ ပုလဲရတနာထက္ သာတယ္ ထက္ျမက္မႈမရွိတဲ့ မိန္းမ ခပ္တံုးတံုး ကေလးေတြကလြဲလို႔ ဘာမွခ်န္မထားခဲ့ ရွင္ ဆာေလာင္တဲ့အခါ ေရႊကို ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုး လိုက္ေရာင္းႏိုင္သားပဲ ရွင္ ေခ်ာင္ပိတ္မိတဲ့အခါ ျမည္းကို ေရာင္းစားေပါ့ ဒီေလာက္ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ရွင္ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲ ေသေနတဲ့ ဆံပင္ေတြ အေခါင္းလြတ္တစ္ခုထဲ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ၾကာပန္း။ ပန္းႏုေရာင္၊ ေရမႊားကေလးေတြသီးလို႔ လွေနရဲ႕ ၾကာပန္း။ ေသဆံုးသြားတဲ့ အေမ့ရဲ႕ မိုးေပၚေထာင္ထြက္ လက္ဖ၀ါး ၾကာပန္း။ ေျခခြက္ရိုးက်ဳိးေနတဲ့ ေျခဖ၀ါး ၾကာပန္း။ ပလံုစီၿငိမ္သက္သြားတဲ့ ေရပြက္ေလးတစ္ခုမွ် ေတးဆိုညည္းတြား လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ငါ စဥ္းစားဆဲ ဟိုအေ၀း အေနာက္ဒါဖွာမွာ ေကာင္ကေလးေတြ ေသလုဆဲဆဲ ေတးဆိုညည္းတြား လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ငါ စဥ္းစားဆဲ ဟိုအေ၀း အေနာက္ဒါဖွာမွာ ေကာင္ကေလးေတြ ေသလုဆဲဆဲ ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) Marilyn Chin ၏ from Two Inch Fables ကို ဆီေလ်ာ္သလို။

ပညာေရးအေဆာက္အအံုရဲ႕ ေလးစားအပ္တဲ့ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အတိတ္က ေမ်ာက္အျဖစ္နဲ႔ ျဖစ္-ရွိခဲ့ရတဲ့ အေနအထားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာေရးဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုမွာ ခုလို အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္ တင္ခိုင္းတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂုဏ္ျပဳရာ ေရာက္ပါတယ္။ လူႀကီးမင္းတို႔ စီမံထားတဲ့အတိုင္း ေတာင္းဆိုခ်က္တစ္ရပ္အေပၚ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အလံုးစံုမလိုက္ေလ်ာႏိုင္တဲ့အတြက္ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ ခုဆို ေမ်ာက္ဘ၀နဲ႔ ကင္းကြာလာတာ ငါးႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ျပကၡဒိန္အရေတာ့ သိပ္မၾကာလွေသးပါဘူး။ သို႔ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသလို ပံုမွန္ျဖတ္သန္းခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ရွည္ၾကာလွပါတယ္။ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အတြင္းမွာျဖင့္ လူေတာ္ေတြလူေကာင္းေတြ၊ အၾကံဉာဏ္ေတြ၊ ခ်ီးက်ဴးသံ ၾသဘာသံေတြ၊ တီး၀ိုင္းႀကီးရဲ႕ တီးမႈတ္သံေတြနဲ႔ အတူပါ။ သို႔ေပတဲ့ ပံုေပၚေအာင္ေျပာရရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ေလွာင္အိမ္ထဲကဆိုေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေပါ့။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မ်ဳိးရိုးဇာတိ၊ ငယ္စဥ္ဘ၀အျဖစ္အပ်က္ စတာတုိ႔အေပၚမွာသာ လိုလိုလားလားနဲ႔ မွီတင္းေနခဲ့ရင္ ဒီေအာင္ျမင္မႈေတြ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပုဂၢလိကခံစားခ်က္ေတြကို အလံုးစံုျငင္းဆိုလိုက္ျခင္းက အဓိကပါ။ လြတ္လပ္တဲ့ေမ်ာက္တစ္...

"ေဟ့ေရာင္ ရစ္ခ်က္ပါကာ ကုလားေလးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေလကြာ ဘာလို႔ အဲဒီေတာအုပ္ႀကီးကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲ မင္း ျပန္လာခဲ့၊ အခု ခဏေလာက္ ျပန္လာခဲ့ ဒယီးဒယိုင္ ျဖစ္ေနလည္း ျပန္လာခဲ့၊ မရဘူး ျပန္လာခဲ့ ကုလားေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မင္းလွ်ာၾကမ္းၾကမ္းႀကီးနဲ႔ လွ်က္ခဲ့ နားလည္မႈတစ္ခု ထားခဲ့ေလကြာ ဘာလဲ မင္းက မင္းေရနစ္တုန္းက ဘယ္သူ ကယ္ခဲ့တာလဲ မင္းေရဆာတုန္းက ဘယ္သူ အသက္ဆက္ေပးခဲ့လဲ၊ သူပဲေလ သားေရခ်ည္းပဲ က်န္ၿပီး ေသမလိုျဖစ္ခဲ့တဲ့ေကာင္က အခုမွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ငါးႀကီးလည္း စားခဲ့ရရဲ႕သားနဲ႔ ဟိုမွာ ကုလားေလး အခု အားနည္းေနရွာၿပီ လာကယ္သူ မရွိရင္ ခဏေန သူေသၿပီ သြား အခု မင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို လွ်ာနဲ႔ သြားလွ်က္စမ္း မင္း ႏႈတ္ခမ္းေမႊးၾကမ္းၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ပြတ္သပ္ေခ်ာ့ျမွဴစမ္း မင္းလမ္း မင္းမသြားခင္ နားလည္မႈ တစ္ခုခု ထားခဲ့စမ္း ဘာလဲကြ၊ မင္းက သူက မင္းကို သူ႔ သူငယ္ခ်င္းႀကီးလို႔ ထင္ေနတာ သူက မင္းကို ခင္ေနတာ၊ သံေယာဇဥ္ရွိတာ ပင္လယ္ျပင္အက်ယ္ႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး နီးသြားတာ သူ မင္းကို ကၽြန္းေပၚမွာ ခ်န္မထားခဲ့ဘူးေလကြာ ဘာလဲ သူက မင္းကို ဖမ္းထားမယ္ ထင္လို႔လား တိရစ ၦာန္ရံုထဲ ထားမယ္ ထင္လို႔လား ဘာမွ မသိတဲ့ ရစ္ခ်က္ပါကာ သူက မင္း၊ သားရဲႀကီ...