အကိုင္းထက္က ေက်းငွက္ကေလးေတြ တီတီတာတာ ျမည္တယ္
ၾကယ္ပြင့္ျဖဴျဖဴေလးေတြကို ေျမျပင္အႏွံက်ဲခ်ထားတယ္
သူ႔အနားကို ေရာက္လာတဲ့လူေတြ ေပ်ာ္မွာပဲ
သူ႔သက္တမ္းကို မခန္႔မွန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး
သူ႔ၾကည့္ရတာ ရွင္သန္မႈအေပၚ ၿငီးေငြ႕ပံုမေပၚဘူး
သူ႔ၾကည့္ရတာ ရွင္သန္မႈအေပၚ စိတ္လႈပ္ရွားပံုမရဘူး
အခုလို မမွိတ္မသုန္ေနထိုင္ဖို႔ သူဘယ္လိုစိတ္ကူးရခဲ့သလဲ
သူ႔ႀကီးျပင္းမႈဟာ မ်က္ျမင္သက္ေသမရွိေလာက္ေအာင္ သိုသိပ္လြန္းတယ္
သူဟာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ တျဖည္းျဖည္း ထိုးထြက္ေနခဲ့တယ္
သူ႔အျမစ္ေတြကို လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ ေက်ာက္ဆူးခ်ထားခဲ့တယ္
အခုလည္းၾကည့္ သူမလႈပ္မယွက္ ရပ္ေနတယ္
ေလတိုက္သလို အကိုင္းအခက္ေတြကို ယိမ္းထိုးလိုက္ဖို႔လည္း ၀န္ေလးမွာမဟုတ္ဘူး
သူ႔ရပ္တည္ခ်က္ကို ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ေရႊ႕မေပးဘူးဆိုတာကိုလည္း ထုတ္ေဖၚမေျပာဘူး
သူ႔အေၾကာင္းကို ဘာတစ္ခုမွ တိတိပပ မသိၾကရဘူး
သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာႏိုင္တာတစ္ခုပဲ
သူရပ္ေနတဲ့ေနရာဟာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတုန္းက
ခေရေစ့တြင္းက်ခဲ့တာေလး တစ္ခုပဲ။
ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)
ခေရေစ့တြင္းက်ခဲ့တာေလးတခုပဲ :-)
ReplyDelete