ပုတ္သင္ညိဳ
ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာ ေၾကာင္ေတြ၊ ခူေကာင္ေတြ၊ သစ္ရြက္အေျခာက္ေတြ၊ ေဂၚဘီအျဖဴထုပ္ေတြ၊ သစ္ေတာ္သီးေတြနဲ႔ ခ႐ုေတြကို ပန္းခ်ီေရးဖို႔ သင္ယူၾကရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုတ္သင္ညိဳေရးဆြဲနည္းကို သင္ၾကားဖို႔ကိစၥက်ေတာ့ ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားၾကဘူး။ အေၾကာင္းျပခ်က္က ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ေရးဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္တဲ့ကိစၥျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ယူဆခ်က္ထဲမွာ ရွိေလရဲ႕။ ဒီလိုအယူအဆဟာ အမွန္တရားနဲ႔ ေ၀းလြန္းလွသေပါ့။ တကယ္က ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ရဲ႕ပံုကို ေရးဆြဲရတာဟာ အျခားေသာသတၱ၀ါမွန္သမွ်ကို ေရးရတာထက္ လြယ္ကူတယ္။ ပုတ္သင္ညိဳကိုေရးတဲ့အခါ ဖေယာင္းခဲ ဘယ္အေရာင္ကိုသံုးရမလဲဆိုၿပီး ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလိုအပ္ဘူး။ ဘယ္အေရာင္ကိုပဲသံုးသံုး အိုေကသြားမွာပဲ။
ေဟ့.... ဒါကဘာစိတ္ကူးလဲ။ က်ဳပ္က အ၀ါေရာင္ဟာကို မင္းက အျပာေရာင္နဲ႔ ေရးဆြဲထားပါလားလို႔ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ကမ်ား လာၿပီး ျပႆနာရွာတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒီမယ္ ကိုယ့္လူ၊ ဒါ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မေန႔ကပံုကို ေရးထားတာလို႔သာ ျပန္ေျပာပစ္လိုက္။ ဒါမ်ဳိး ျပန္ေျပာလိုက္လို႔ ခင္ဗ်ားမွာ အျပစ္မရွိဘူး။ ဘာအႏၱရာယ္မွလည္း မရွိဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီ ပုတ္သင္ညိဳဟာ မေန႔က သူ႕ရဲ႕အေရာင္ ဘယ္လိုရွိခဲ့သလဲဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိမွာ မဟုတ္လို႔ပဲ။ ဒီအခါ သူက တျခားအေၾကာင္းကို ေျပာင္းေဆြးေႏြးလိမ့္မယ္။
ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ ၀ိရိယနည္းနည္းပိုထည့္ၿပီး ပုတ္သင္ညိဳရဲ႕ပံုတူကို အေစာႀကီး ႀကိဳေရးထားလို႔ေတာင္ရတယ္။ ကဲ ေရွ႕ဆက္ေတြးၾကည့္ရေအာင္လား။ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ဟာ ေလးေထာင့္အကြက္ေတြပါတဲ့ စားပြဲခင္းတစ္ခုေပၚမွာ ထိုင္ေနတယ္ဆိုပါစို႔။ ဒါဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ကလည္း ေလးေထာင့္အကြက္ေတြပါတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳပံုကို ေရး႐ံုပဲ။ ဒါဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ဘက္က ႐ႈံးနိမ့္စရာ တစ္ခုမွ မရွိေတာ့ဘူး။
ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီပံုတူေတြကို က်ဳပ္တို႔ေရးထားေပမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္ေတာ့ ရမယ္မထင္နဲ႔။ ပုတ္သင္ညိဳေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ ပံုတူပန္းခ်ီကားကို ၀ယ္တဲ့ အေလ့အထမရွိဘူး။ ဒါကလည္း အံ့ၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး။ သူတို႔က သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ျပန္မွတ္မိတာမွ မဟုတ္တာ။ ေနာက္ထပ္စိတ္ပ်က္စရာ ကိစၥတစ္ခု က်န္ေသးတယ္။ ပုတ္သင္ညိဳႏွစ္ေကာင္ ဆံုေတြ႕ၾကၿပီဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒီေကာင္ေတြ တစ္ေကာင္ကိုတစ္ေကာင္ အသိအမွတ္ျပဳမယ္ ထင္သလား။ ေ၀းပါေသးရဲ႕။ သူတို႔က အခ်င္းခ်င္း မျမင္တတ္ၾကဘူး။ ပုတ္သင္ညိဳအုပ္စုႀကီး တစ္ခုလံုး တစ္ေနရာရာမွာ အတူရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီေနရာမွာ ဘယ္ပုတ္သင္ညိဳမွ ရွိမေနဘူးဆိုတဲ့အေပါက္မ်ဳိး ခ်ဳိးျပလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပုတ္သင္ညိဳကို ရွားပါးသတၱ၀ါရယ္လို႔ ယူဆခ်င္ၾကတာေနမွာ။ တကယ္ေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳဆိုတာ တျခားသတၱ၀ါေတြနဲ႔ အတူတူပဲ။ ခ႐ု၊ ေၾကာင္၊ ခူေကာင္ေတြနဲ႔အတူ ပန္းခ်ီသင္႐ိုးထဲ ထည့္သြင္းခံရတဲ့ေကာင္ပဲ။ စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုက ပုတ္သင္ညိဳေတြဟာ သူတို႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က အလြန္လွပတဲ့ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္၊ ပန္းေရာင္စတဲ့ အေရာင္ေတြရွိခဲ့ၾကေပမယ့္ ေသၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္ေရာင္တည္းပဲ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ အားလံုးက မထင္မရွား မီးခိုးေရာင္။
(ခ်က္လူမ်ဳိးစာေရးဆရာ မီးေလာ့စ္မာကူရက္၏ မူရင္းအေရးအသားကို ဆရာေမာင္ေဒးဘာသာျပန္ၿပီး ေတဇာမွ သံေ၀ဂစိတ္ကေလးျဖင့္ ေဖာ္ျပေပးပါသည္။)
ရွင္းလင္းခ်က္
ဒီအက္ေဆးမွာ အေလးအနက္ေဖာ္ထုတ္ျပထားတာက လူေတြရဲ႕ နေ၀တိမ္ေတာင္ျဖစ္မႈပါပဲ။ တစ္ခါခါမွာ ျပႆနာတစ္ခုဟာ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ ေျဖရွင္းရတာ လက္ေပါက္ကပ္တတ္တာေပါ့။ အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းေနတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ကို ပန္းခ်ီဆြဲရတာလိုေလ...။ ဒီအခါမွာ အေျဖက ႐ိုး႐ိုးေလးစဥ္းစားပါဆိုတဲ့ ဥပေဒသပါ။ ဘာအေရာင္နဲ႔ပဲဆြဲဆြဲ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းစဥ္းစားၾကဖို႔ အၾကံျပဳခ်က္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ ျပႆနာေျဖရွင္းျခင္းကိစၥမွာ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပဌာန္းထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ ျပန္ပိတ္မိေနတတ္တယ္။ ငါဒီလိုေတာ့ လုပ္လုိ႔မျဖစ္ဘူးလို ဟာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳလိုမ်ဳိး ျပႆနာေတြနဲ႔မ်ား အျပင္မွာ ဆံုခဲ့လို႔ရွိရင္၊ ဘာမွေၾကာက္မေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့။ နာရင္းေလးႏွစ္ခ်က္ေလာက္႐ိုက္ၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္႐ံုပဲ..ဟဲဟဲ။
ၿပီးေတာ့မွ အက္ေဆးဆရာဟာ ပုတ္သင္ညိဳေတြရဲ႕ စ႐ိုက္သဘာ၀နဲ႔ အထီးက်န္ဆန္မႈကိုေရးဖြဲ႕ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သံေ၀ဂရစရာေလးကို လွလွပပေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကေလးဟာ အေရးႀကီးတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။
စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုက ပုတ္သင္ညိဳေတြဟာ သူတို႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က အလြန္လွပတဲ့ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္၊ ပန္းေရာင္စတဲ့ အေရာင္ေတြရွိခဲ့ၾကေပမယ့္ ေသၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္ေရာင္တည္းပဲ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ အားလံုးက မထင္မရွား မီးခိုးေရာင္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေရာ....။ အသက္ရွင္စဥ္အခါက ဂ်င္းပန္နဲ႔ ေအာ္တာရွပ္နဲ႔ လန္းေနလိုက္ၾကတာ။ ေသရင္ဘာက်န္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္စရာပါ။ ေတဇာ့အတြက္ေတာ့ သမိုင္းႀကီးကိုေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္ေသာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာမွာေသခ်ာေနတဲ့အတြက္ သူကိုယ္သူဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ေအာင္ထားခဲ့သလဲဆိုတာနဲ႔ သူနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့တဲ့လူမ်ားကို ဘယ္ေလာက္အက်ဳိးျပဳခဲ့သလဲဆိုတာေလးႏွစ္ခုနဲ႔ပဲ (ဘ၀ရဲ႕တန္ဖိုးကို) ေပတံအျဖစ္ထားၿပီး တိုင္းတာခ်င္ပါတယ္။ ဆင္ဖမ္းမယ္ က်ားဖမ္းမယ္ အဂၤါၿဂိဳဟ္ကို သိမ္းပိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ဳိးေတြ ေတဇာ့မွာ မရွိပါဘူးဗ်ာ။ ပုတ္သင္ညိဳကေလးမ်ားျပေသာတရားကို နာ က်စို႔လား။
ကဗ်ည္းေက်ာက္တိုင္...
တစ္ခုမပိုင္ဘဲ...
ဘယ္ေနရာမွာ ကၽြႏ္ုပ္လဲေလ်ာင္းရမည္...
ေျပာပါေလ...
(အေနာ့္ပါပါ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ဆယ္တန္းကဗ်ာေလးပါဗ်ာ)
ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာ ေၾကာင္ေတြ၊ ခူေကာင္ေတြ၊ သစ္ရြက္အေျခာက္ေတြ၊ ေဂၚဘီအျဖဴထုပ္ေတြ၊ သစ္ေတာ္သီးေတြနဲ႔ ခ႐ုေတြကို ပန္းခ်ီေရးဖို႔ သင္ယူၾကရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုတ္သင္ညိဳေရးဆြဲနည္းကို သင္ၾကားဖို႔ကိစၥက်ေတာ့ ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားၾကဘူး။ အေၾကာင္းျပခ်က္က ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ေရးဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္တဲ့ကိစၥျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ယူဆခ်က္ထဲမွာ ရွိေလရဲ႕။ ဒီလိုအယူအဆဟာ အမွန္တရားနဲ႔ ေ၀းလြန္းလွသေပါ့။ တကယ္က ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ရဲ႕ပံုကို ေရးဆြဲရတာဟာ အျခားေသာသတၱ၀ါမွန္သမွ်ကို ေရးရတာထက္ လြယ္ကူတယ္။ ပုတ္သင္ညိဳကိုေရးတဲ့အခါ ဖေယာင္းခဲ ဘယ္အေရာင္ကိုသံုးရမလဲဆိုၿပီး ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလိုအပ္ဘူး။ ဘယ္အေရာင္ကိုပဲသံုးသံုး အိုေကသြားမွာပဲ။
ေဟ့.... ဒါကဘာစိတ္ကူးလဲ။ က်ဳပ္က အ၀ါေရာင္ဟာကို မင္းက အျပာေရာင္နဲ႔ ေရးဆြဲထားပါလားလို႔ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ကမ်ား လာၿပီး ျပႆနာရွာတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒီမယ္ ကိုယ့္လူ၊ ဒါ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မေန႔ကပံုကို ေရးထားတာလို႔သာ ျပန္ေျပာပစ္လိုက္။ ဒါမ်ဳိး ျပန္ေျပာလိုက္လို႔ ခင္ဗ်ားမွာ အျပစ္မရွိဘူး။ ဘာအႏၱရာယ္မွလည္း မရွိဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီ ပုတ္သင္ညိဳဟာ မေန႔က သူ႕ရဲ႕အေရာင္ ဘယ္လိုရွိခဲ့သလဲဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိမွာ မဟုတ္လို႔ပဲ။ ဒီအခါ သူက တျခားအေၾကာင္းကို ေျပာင္းေဆြးေႏြးလိမ့္မယ္။
ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ ၀ိရိယနည္းနည္းပိုထည့္ၿပီး ပုတ္သင္ညိဳရဲ႕ပံုတူကို အေစာႀကီး ႀကိဳေရးထားလို႔ေတာင္ရတယ္။ ကဲ ေရွ႕ဆက္ေတြးၾကည့္ရေအာင္လား။ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ဟာ ေလးေထာင့္အကြက္ေတြပါတဲ့ စားပြဲခင္းတစ္ခုေပၚမွာ ထိုင္ေနတယ္ဆိုပါစို႔။ ဒါဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ကလည္း ေလးေထာင့္အကြက္ေတြပါတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳပံုကို ေရး႐ံုပဲ။ ဒါဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ဘက္က ႐ႈံးနိမ့္စရာ တစ္ခုမွ မရွိေတာ့ဘူး။
ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီပံုတူေတြကို က်ဳပ္တို႔ေရးထားေပမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္ေတာ့ ရမယ္မထင္နဲ႔။ ပုတ္သင္ညိဳေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ ပံုတူပန္းခ်ီကားကို ၀ယ္တဲ့ အေလ့အထမရွိဘူး။ ဒါကလည္း အံ့ၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး။ သူတို႔က သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ျပန္မွတ္မိတာမွ မဟုတ္တာ။ ေနာက္ထပ္စိတ္ပ်က္စရာ ကိစၥတစ္ခု က်န္ေသးတယ္။ ပုတ္သင္ညိဳႏွစ္ေကာင္ ဆံုေတြ႕ၾကၿပီဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒီေကာင္ေတြ တစ္ေကာင္ကိုတစ္ေကာင္ အသိအမွတ္ျပဳမယ္ ထင္သလား။ ေ၀းပါေသးရဲ႕။ သူတို႔က အခ်င္းခ်င္း မျမင္တတ္ၾကဘူး။ ပုတ္သင္ညိဳအုပ္စုႀကီး တစ္ခုလံုး တစ္ေနရာရာမွာ အတူရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီေနရာမွာ ဘယ္ပုတ္သင္ညိဳမွ ရွိမေနဘူးဆိုတဲ့အေပါက္မ်ဳိး ခ်ဳိးျပလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပုတ္သင္ညိဳကို ရွားပါးသတၱ၀ါရယ္လို႔ ယူဆခ်င္ၾကတာေနမွာ။ တကယ္ေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳဆိုတာ တျခားသတၱ၀ါေတြနဲ႔ အတူတူပဲ။ ခ႐ု၊ ေၾကာင္၊ ခူေကာင္ေတြနဲ႔အတူ ပန္းခ်ီသင္႐ိုးထဲ ထည့္သြင္းခံရတဲ့ေကာင္ပဲ။ စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုက ပုတ္သင္ညိဳေတြဟာ သူတို႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က အလြန္လွပတဲ့ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္၊ ပန္းေရာင္စတဲ့ အေရာင္ေတြရွိခဲ့ၾကေပမယ့္ ေသၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္ေရာင္တည္းပဲ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ အားလံုးက မထင္မရွား မီးခိုးေရာင္။
(ခ်က္လူမ်ဳိးစာေရးဆရာ မီးေလာ့စ္မာကူရက္၏ မူရင္းအေရးအသားကို ဆရာေမာင္ေဒးဘာသာျပန္ၿပီး ေတဇာမွ သံေ၀ဂစိတ္ကေလးျဖင့္ ေဖာ္ျပေပးပါသည္။)
ရွင္းလင္းခ်က္
ဒီအက္ေဆးမွာ အေလးအနက္ေဖာ္ထုတ္ျပထားတာက လူေတြရဲ႕ နေ၀တိမ္ေတာင္ျဖစ္မႈပါပဲ။ တစ္ခါခါမွာ ျပႆနာတစ္ခုဟာ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ ေျဖရွင္းရတာ လက္ေပါက္ကပ္တတ္တာေပါ့။ အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းေနတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ကို ပန္းခ်ီဆြဲရတာလိုေလ...။ ဒီအခါမွာ အေျဖက ႐ိုး႐ိုးေလးစဥ္းစားပါဆိုတဲ့ ဥပေဒသပါ။ ဘာအေရာင္နဲ႔ပဲဆြဲဆြဲ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းစဥ္းစားၾကဖို႔ အၾကံျပဳခ်က္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ ျပႆနာေျဖရွင္းျခင္းကိစၥမွာ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပဌာန္းထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ ျပန္ပိတ္မိေနတတ္တယ္။ ငါဒီလိုေတာ့ လုပ္လုိ႔မျဖစ္ဘူးလို ဟာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳလိုမ်ဳိး ျပႆနာေတြနဲ႔မ်ား အျပင္မွာ ဆံုခဲ့လို႔ရွိရင္၊ ဘာမွေၾကာက္မေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့။ နာရင္းေလးႏွစ္ခ်က္ေလာက္႐ိုက္ၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္႐ံုပဲ..ဟဲဟဲ။
ၿပီးေတာ့မွ အက္ေဆးဆရာဟာ ပုတ္သင္ညိဳေတြရဲ႕ စ႐ိုက္သဘာ၀နဲ႔ အထီးက်န္ဆန္မႈကိုေရးဖြဲ႕ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သံေ၀ဂရစရာေလးကို လွလွပပေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကေလးဟာ အေရးႀကီးတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။
စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုက ပုတ္သင္ညိဳေတြဟာ သူတို႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က အလြန္လွပတဲ့ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္၊ ပန္းေရာင္စတဲ့ အေရာင္ေတြရွိခဲ့ၾကေပမယ့္ ေသၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္ေရာင္တည္းပဲ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ အားလံုးက မထင္မရွား မီးခိုးေရာင္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေရာ....။ အသက္ရွင္စဥ္အခါက ဂ်င္းပန္နဲ႔ ေအာ္တာရွပ္နဲ႔ လန္းေနလိုက္ၾကတာ။ ေသရင္ဘာက်န္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္စရာပါ။ ေတဇာ့အတြက္ေတာ့ သမိုင္းႀကီးကိုေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္ေသာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာမွာေသခ်ာေနတဲ့အတြက္ သူကိုယ္သူဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ေအာင္ထားခဲ့သလဲဆိုတာနဲ႔ သူနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့တဲ့လူမ်ားကို ဘယ္ေလာက္အက်ဳိးျပဳခဲ့သလဲဆိုတာေလးႏွစ္ခုနဲ႔ပဲ (ဘ၀ရဲ႕တန္ဖိုးကို) ေပတံအျဖစ္ထားၿပီး တိုင္းတာခ်င္ပါတယ္။ ဆင္ဖမ္းမယ္ က်ားဖမ္းမယ္ အဂၤါၿဂိဳဟ္ကို သိမ္းပိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ဳိးေတြ ေတဇာ့မွာ မရွိပါဘူးဗ်ာ။ ပုတ္သင္ညိဳကေလးမ်ားျပေသာတရားကို နာ က်စို႔လား။
ကဗ်ည္းေက်ာက္တိုင္...
တစ္ခုမပိုင္ဘဲ...
ဘယ္ေနရာမွာ ကၽြႏ္ုပ္လဲေလ်ာင္းရမည္...
ေျပာပါေလ...
(အေနာ့္ပါပါ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ဆယ္တန္းကဗ်ာေလးပါဗ်ာ)
Comments
Post a Comment