ဘာသာေရးႏွင့္အစိုးရ

ကိုယ္က်င့္တရားကို ဘာသာေရးက အဓိကအေထာက္အကူျပဳေသာ နည္းလမ္းႏွစ္ခုသည္ ဒ႑ာရီႏွင့္ ပညတ္ခ်က္ျဖစ္သည္။ ဒ႑ာရီက သဘာ၀လြန္ယံုၾကည္မႈကိုဖန္တီးသည္။ လူမႈေရးအရ (သို႔မဟုတ္ နတ္ဆရာမ်ားက) လက္ခံႏိုင္ေသာ လူ႔အျပဳအမူအေျပာအဆို အေနအထိုင္ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးသည္ ယင္းသဘာ၀လြန္ယံုၾကည္မႈမွတစ္ဆင့္ အထက္မိုးေကာင္းကင္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရယူသည္။ အရွင္သခင္မ်ားႏွင့္ မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားက လူသားမ်ားအေပၚခ်မွတ္ထားေသာ အထိန္းအကြပ္အခ်ဳပ္အခ်ယ္မ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာ္ညီေထြေနတတ္ေစရန္ အထက္မိုးေကာင္းကင္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္မႈမ်ားအားျဖင့္ လူသားမ်ားအား ေစ့ေဆာ္ေပးသည္။ လူသားသည္ သဘာ၀အားျဖင့္ က်ဳိးႏြံသူ၊ သိမ္ေမြ႕သူ သို႔မဟုတ္ ဖိုမသဘာ၀တြင္သိကၡာရွိသူမဟုတ္ေပ။ အဆံုးတစ္ေန႔တြင္ လူသားတြင္ အဆိုးအေကာင္းခြဲျခားတတ္ေသာ အသိစိတ္ျဖစ္ေပၚေအာင္ အတင္းအက်ပ္လုပ္ခဲ့ေသာ ဤေရွးက်သည့္ေစ့ေဆာ္မႈၿပီးလွ်င္ ဒုတိယအားအေကာင္းဆံုးအရာသည္ နတ္ဘုရားမ်ားကိုေၾကာက္သည့္ အေၾကာက္တရားျဖစ္သည္။ ပစၥည္းဥစၥာပိုင္ဆိုင္မႈဓေလ့ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳသည့္ဓေလ့မ်ားသည္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ဘာသာေရးခြင့္ျပဳခ်က္ေပၚ တည္မီရာ ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈမရွိခဲ့သည့္ေခတ္မ်ားတြင္ရွိခဲ့ေသာ ယင္းဓေလ့၏ တက္ၾကြေသာအားမာန္ (Vigor) မ်ား ဆံုးရႈံးသြားသည္။ သဘာ၀မက်ဆံုးျဖစ္ေသာ္လည္း လူမႈဆက္ဆံေရးယႏၱရားမ်ားအရ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္လာေသာ အစိုးရကိုယ္ႏႈိက္ကပင္လွ်င္ ဘာသာေရးရိုေသကိုင္းရႈိင္းမႈႏွင့္ နတ္ဆရာမ်ား၏ အကူအပံ့ရဖို႔ လိုအပ္ေလ့ရွိသည္။ နပိုလီယံႏွင့္ မူဆိုလီနီတို႔ကဲ့သို႔ လိမၼာပါးနပ္ေသာ တိတၳိ (Heretic) မ်ားကပင္ ဤအေၾကာင္းကို အေစာႀကီးကတည္းကပင္ ေဖာ္ထုတ္ေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ နတ္ဆရာအစိုးရစနစ္ (Theocracy) သို႔သြားလိုမႈသည္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတုိင္းလိုလိုမွာပင္ ျဖစ္တတ္သည့္သေဘာရွိသည္။ ေရွးဦးလူ႔အဖြဲ႕အစည္းမႈ အႀကီးအကဲ၏ၾသဇာအာဏာသည္ ေမွာ္အတတ္ (Sorcery) ၏ အကူအညီျဖင့္ တိုးတက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏အစိုးရပင္လွ်င္ မြန္ျမတ္မႈ (Sanctity) တစ္စံုတစ္ရာရရွိေရးအတြက္ ပီးလ္ဂရင္မ္ ( (Pilgrim) သည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ (၁၆၂၀) ျပည့္ႏွစ္က ပလင္းမသ္ ကိုလိုနီ (Plymouth Colony) ကို ထည္ေထာင္ခဲ့ေသာ အဂၤလိပ္ျပဴ၀ါရီတန္ (Puritan) ဂိုဏ္း၀င္မ်ားကို ေခၚသည္။) တို႔၏ ဘုရားသခင္ထံမႈ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ႏွစ္စဥ္ခံယူရသည္။

(လူ႔ယဥ္ေက်းမႈသမိုင္း အေရွ႕တိုင္းကရေသာအေမြစာအုပ္မွ အခန္းအခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဤစာအုပ္ကို ငွားရမ္းဖတ္ရႈခြင့္ေပးေသာ ကိုေနေစးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေဖာ္ျပလိုပါသည္။)