စည္းျပင္က လူ

အေျခအေနက
လူကို ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေရႊ႕ထားတယ္
ဘာျဖစ္လဲ
ငရဲဆိုလည္း အရသာအသစ္
နိဗာန္ဆိုလည္း အေတြ႕အၾကံဳအသစ္ေပါ့။
ပန္႔ခ္ေရာ့ခ္ေတးကို ေလခၽြန္လို႔
နတၳိ၀ါဒီစာတန္းနဲ႔ ေသြးေအးမိတယ္။
လူ႔ဘ၀ဆိုတာ
ေလယာဥ္ေပၚကၾကည့္ေတာ့ ကမၻာေျမျပင္
ကမၻာေျမျပင္ေပၚကၾကည့္ေတာ့ နတ္ဘံုနတ္နန္း
ကိုယ့္ အဓိပၸာယ္က
မူရင္းအတိုင္းပဲ။
တျခားလူေတြ အျမင္လား
လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႔ လ်က္တာေလာက္ေတာ့ ရယ္တာေပါ့
လူၿပိန္းဦးေႏွာက္နဲ႔ေျပာတာေလာက္ေတာ့ ရယ္တာေပါ့။
ပါ၀ါမ်က္မွန္ခ်င္းမတူလို႔
ေလာကအျမင္ခ်င္း မတူတာ
အမွန္က
မႈန္၀ါး၀ါးငနဲေတြခ်ည္းပါပဲ။
အႏုပညာကို
ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ႏႈိက္ယူလို႔မရသလို
ဉာဏ္ပညာဆိုတာ
က်မ္းစာအုပ္ထဲက ထြက္လာတာမွမဟုတ္ဘဲ။
ရယ္ဒီမိတ္ အက်ီ၀တ္လို႔
၀ံပေလြနံ႔ထြက္ေနတဲ့ အေရျပားေတြၾကား
ကိုယ္က
ဂ်င္းန္ပင္ အေဟာင္းနဲ႔ဆိုေပမဲ့
လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ေမြးသူ။
ဘယ္လို တံဆိပ္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ့္ေသြးသားက ၾကြပ္ဆတ္တယ္
ကိုယ့္အရိုးက ရင့္တယ္။
အခုလည္း
ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လို႔
လူ႔ေလာကကို ရယ္သြမ္းေသြးေနပံု
မိန္းမဆန္ဆန္
စကားလံုးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ခ်င္စိတ္ မျဖစ္မိဘူးလား။

ေအာင္ရင္ၿငိမ္း

အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေတာင္းဆိုပါတယ္။ စည္းျပင္ကလူစာအုပ္ကေလး ဖတ္ခ်င္ပါတယ္တဲ့။ တင္ေပးပါတဲ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကို ရိုက္တင္ဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေျခအေနမေပးလို႔ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အခုေတာ့ အေျခအေနေပးတဲ့ စည္းျပင္ကကဗ်ာေလးပဲ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆံုးစာသားေတြကေတာ့...

ငရဲဆိုလည္း အရသာအသစ္
နိဗာန္ဆိုလည္း အေတြ႕အၾကံဳအသစ္ေပါ့။

ေလယာဥ္ေပၚကၾကည့္ေတာ့ ကမၻာေျမျပင္
ကမၻာေျမျပင္ေပၚကၾကည့္ေတာ့ နတ္ဘံုနတ္နန္း
ကိုယ့္ အဓိပၸာယ္က
မူရင္းအတိုင္းပဲ။

ဘယ္လို တံဆိပ္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ့္ေသြးသားက ၾကြပ္ဆတ္တယ္
ကိုယ့္အရိုးက ရင့္တယ္။
အခုလည္း
ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လို႔
လူ႔ေလာကကို ရယ္သြမ္းေသြးေနပံု