When it’s my moment in the sun
Oh, how beautiful I’ll be
But in a normal sort of way
Like I am you and you are me
Clem Snide, “Moment in the Sun”
သူ႔အေဖ ဆံုးသြားသည္။ အေဖ့ကို သူအားကိုးသည္။ အေဖသည္ သူ၏ ေရေသာက္ျမစ္ႀကီး တစ္ခု ျဖစ္သည္။ သူ၏အရင္းႏွီးဆံုး ေသြးသားေတာ္စပ္သူမွာ သူ႔အေဖျဖစ္သည္။ ျပည္သူပိုင္မ်ား သိမ္းၿပီးေနာက္ ရက္ပိုင္းအတြင္း သူ႔အေဖ ဆံုးသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ စက္႐ံု၊ အိမ္ယာစသည္မ်ား အားလံုး သိမ္းသြားသျဖင့္ သူ႔တြင္ ေနစရာမရွိ။ သူ႔အေဖကို ညီတစ္ေယာက္လို သေဘာထားေသာ လူႀကီးက ငါတို႔နဲ႔လာေနဟု ေခၚသည္။ ေနစရာမရွိေတာ့သျဖင့္ သူသြား၍ ေနလိုက္သည္။ ထိုအခါတြင္ ထိုလူႀကီး၏သားႏွင့္ သူေတြ႕ရသိရေတာ့သည္။ သူသာ ယေန႔တိုင္ရွိေနေသး၍ ျပန္လည္စဥ္းစားၾကည့္မည္ဆိုေသာ္၊ ထိုသို႔ေတြ႕ခဲ့ သိခဲ့ရျခင္းသည္ သူ၏ ပထမဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုးအမွားတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ဟု ေတြးေကာင္းေတြးမည္ ထင္သည္။
သူ႔အေဖကို ခင္ေသာလူႀကီးက သူ႔ကို သူ႔သားကဲ့သို႔ပင္ သေဘာထားသည္။ စား၀တ္ေနေရးမပူနဲ႔ဟု ဆိုသည္။ ဘြဲ႕ရၿပီး လုိခ်င္သည့္အလုပ္ ရွာေပးမည္။ သို႔မဟုတ္ သူ႔လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ လုပ္ခ်င္ေသာ္ အလုပ္ေပးမည္။ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္လွ်င္ သူ႔သားအျဖစ္သေဘာထားကာ သူကိုယ္တိုင္လိုက္ေတာင္းရမ္းေပးကာ ထိမ္းျမားေပးမည္။ ဘာမွ်မပူနဲ႔ဟူေသာ စကားကို မၾကာမၾကာေျပာေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ပူေနမိသည္။ ပူေနမိသည္မွာ သူ႔တြင္ ဘာမွမရွိေသာေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ဘာမွမရွိေသာေၾကာင့္ ဘာပူစရာရွိသလဲဟုဆိုေသာ္၊ ဘာမွမရွိေသာေၾကာင့္ပင္ ပူစရာျဖစ္ေနသည္ဟူ၍သာ သူ႔အေနျဖင့္ ေျပာရေပေတာ့မည္။ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီးကသာ မပူနဲ႔ဟု ေျပာေလ့ရွိေသာ္လည္း သူ႔သားကမူ ဘာမွမေျပာ။ ပူခ်င္ပူ၊ ဒါေပတဲ့ သိပ္ေတာ့ထူးမွာမဟုတ္ဘူးဟု ဆိုသည္။ အစပိုင္းတြင္ သူ႔ကို စကားေျပာရမွာပင္ ေၾကာက္ေနမိခဲ့သည္။ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီးက ဒါ အန္ကယ့္လ္သားပဲ။ ဘြဲ႕လြန္တက္ေနတာ။ စာေရးတယ္။ စာဖတ္တယ္။ သစ္ပင္ေအာက္က ခံုတန္းလ်ားမွာ ထိုင္တယ္။ တစ္ခါတေလ သူ႔အခန္းတံခါးကိုပိတ္ၿပီး အရက္ေသာက္ေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းမွာ လိုအပ္တာရွိရင္ သူ႔ကိုေျပာမေနနဲ႔။ အန္ကယ္အိမ္မွာမရွိရင္ အိမ္ကလူတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုသာေျပာဟု ေျပာၿပီး၊ သူ႔ကို မိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူ ဘာျပန္ေျပာမွန္း မသိခဲ့။
သူတို႔သားအဖလိုမဟုတ္။ သူ႔အေဖရွိစဥ္က သူ႔ကို အျမဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနတတ္သည္။ သူ႔အတြက္ အစစစီမံထားသည္။ ဘြဲ႕ရလွ်င္ အိမ္ေထာင္ျပဳရန္အတြက္ပင္ မင္းႀကီးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ သူ႔ကို ျမန္းထားသည္။ သူတို႔ခ်င္း ခ်စ္ေနၾကသည္။ သူ႔အေဖဆံုးၿပီး၍ ကိစၥအ၀၀ ၿပီးသြားေသာအခါ၊ သူ႔ကို မညြတ္ေတာ့။ေကာင္မေလးကသာမဟုတ္။ ေကာင္မေလး အေဖအေမမ်ားကလည္း မသိမသာ သူ႔ကို ပထုတ္လာၾကသည္။ ထိုအခါ သူ႔တြင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေ၀ဒနာ ေပၚလာသည္။ ရင္ကြဲတယ္ဆိုတာ ဒါပဲလားဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေတြ႕ၾကည့္မိသည္။ သူ႔တြင္ တုိင္ပင္စရာဆို၍ အစ္ကိုဟု သူကေခၚေသာ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏သားသာ ရွိသည္။ တစ္ညေနခင္းတြင္ သစ္ပင္ေအာက္က ခံုးတန္းလ်ားတြင္ထုိင္ေနေသာ ထိုလူႀကီး၏သားကို သူ ေျပာျပမိသည္။ အစတြင္ေသာ္ သူက ဘာမွျပန္မေျပာ။ သူေျပာခ်င္မ်ားေျပာၿပီး၍ အေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ ဘာမွမေျပာေသး။ သူ႔ကို ခင္ဗ်ား ဂ႐ုစိုက္ၿပီးနားေထာင္ၾကည့္စမ္းဟု ေျပာသည္။ ဘာနားေထာင္ရမည္ကို မသိ။ အေတာ္ၾကာမွ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အသံကို နားေထာင္ၾကည့္စမ္းဟု ထပ္ေျပာသည္။ တိတ္ဆိတ္တဲ့အသံဟာ ဘယ္လိုေနသလဲဟု သူ တစ္ခါကမွ မစဥ္းစားမိ။ ဘာသံမွမၾကားရ။ ဘာမွမရွိေသာအသံကို မည္သို႔ နားေထာင္ၾကည့္ရမလဲဟု သူ႔ဘာသာ အၾကာႀကီး ေတြးေနမိသည္။ အေတာ္ၾကာမွ ဘာမွမရွိျခင္းရဲ႕ရွိေနျခင္းကို သိဖို႔လိုတယ္ဟုေျပာသည္။ သူ႔အဖို႔မွာမူ ဘာမွမရွိျခင္းသည္ ဘာမွမရွိျခင္းသာျဖစ္သည္။ သိစရာဟု တစ္ခါကမွ မေတြးမိ။
ေမွာင္ရီပ်ဳိးလာခ်ိန္ေရာက္မွ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏ သားက ေ၀ဒနာရွိတာ ေကာင္းတယ္ဟု ဆိုသည္။ သူ႔အဖို႔ နားလည္ရန္ခက္သလို၊ သည္းခံေနရန္လည္း အေတာ္ခက္သြားသည္။ ဘယ္လိုလုပ္ေကာင္းႏိုင္ပါ့မလဲ အစ္ကိုရယ္ဟု သြယ္၀ိုက္ကာ ဆန္႔က်င္စကားဆိုလိုက္မိသည္။ ထိုအခါတြင္မွ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီး၏သားက သူ႔ကို အရွည္ႀကီးရွင္းျပသည္။ ခင္ဗ်ားမွာ မရွိတာကို ခံစားႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြးမ်ဳိး မရွိဘူး။ မရွိတာကို ဂုဏ္ရည္တစ္ခုရယ္လို႔ ခင္ဗ်ား နားမလည္ေသးဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ရွိတာနဲ႔ မရွိတာကို မကြဲျပားေတာ့ဘူး။ အခု ခင္ဗ်ားကထင္ေနတဲ့ ေ၀ဒနာဆိုတာကလည္း ရွိမွမရွိဘဲ။ ခင္ဗ်ားကသာ ရွိတယ္လို႔ ထင္ေနတာ။ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက တစ္ခုခုကို ခင္ဗ်ားက ေရြးထုတ္ၿပီး ခင္ဗ်ားရဲ႕စံတစ္ခုခုနဲ႔ တိုင္းထြာတာပဲ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားအဖို႔ ၀မ္းနည္းစရာျဖစ္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဘာသာ လုပ္ေနတာေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီ ၀မ္းနည္းစရာဆိုတာႀကီးက ရွိမေနဘူး။ ဒါေပတဲ့၊ ခင္ဗ်ားက အဲဒါကို ခံစားမိလိုက္တာ ေကာင္းတယ္။ ခံစားလိုက္မိလို႔လည္း ခင္ဗ်ားဟာ တကယ့္ကိုရွိေနတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္လာေတာ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားသာ မခံစားမိဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူကခံစားတယ္ဆိုတာကို ခင္ဗ်ား ပီပီျပင္ျပင္ သိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေ၀ဒနာရွိတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ။ ခံစားလိုက္ရတာ တစ္ခုခုရွိတဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွိေနမႈဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕သိမႈအထဲမွာ ခိုင္မာလာတာပဲ။ တကယ္မရွိတာတစ္ခုကို တကယ္ရွိေနတာ တစ္ခုခုက အသိအမွတ္ျပဳလိုက္တာပဲ။
သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏သား ေျပာသည္မ်ားကို သူတကယ္နားလည္သလား၊ နားလည္သလိုလုိနဲ႔ နားမလည္ဘူးလားဆိုသည္ကို သူ မသိ။ တစ္ခုသာ သတိထားလိုက္မိသည္။ သူရွိေနသည္ဆိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုယ္သူ တစ္ခါကမွ် မစဥ္းစားမိ။ သူ အသက္ရွင္ေနခဲ့သမွ်ေသာ ကာလတစ္ခုလံုးတြင္ သူသည္ သူ႔အေဖေပၚတြင္ အရာရာ ပံုအပ္ထားသည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူ႔အေဖက အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းတက္ဆို၍သာ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္း တက္ခဲ့ရသည္။ သူ႔တြင္ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္လိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ သူ ယူဖို႔ မိန္းမဆိုသည္ကိုပင္ သူ႔အေဖက စီမံေပးခဲ့သည္။ သူ႔အေဖကိုလည္း ယခုလို ႐ုတ္ခ်ည္းေသသြားလိမ့္မည္ဟု ေတြးမွ်ပင္ မၾကည့္ဖူးဘူး။ သူတို႔ ဥစၥာပစၥည္းအ၀၀လည္း ခုလို ရက္ပိုင္းအတြင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မည္ဟု သူက ေတြးမွ်ပင္ မၾကည့္ဖူးဘူး။ ခုမွပင္ သူ႔အျမင္ထဲ အေတြးထဲတြင္ သူ၏ ရွိေနျခင္းပံုရိပ္ေပၚလာသည္။ ထို ရွိေနျခင္းမွာ ပံုရိပ္သက္သက္မဟုတ္။ တကယ္ျဖစ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ တကယ္ျဖစ္ေနျခင္း၊ တကယ္ရွိေနျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ရသည္ဆိုျခင္းကို သူ႔ဘာသာ ေတြးၾကည့္မိသည္။ အေျဖမထြက္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ သူ၏လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း သူ၏ပတ္၀န္းက်င္အတြင္း ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ၊ ယခုမွသာ သူသည္ ေသသြားေသာသူ႔အေဖႏွင့္ သူ၏အၾကား မည္သုိ႔ကြာျခားေနပါသည္လဲဟု ေတြးၾကည့္မိသည္။ ထိုအခါ အသက္ရွိျခင္းႏွင့္မရွိျခင္း ကြာျခားသည္မွလြဲ၍၊ ေပ်ာက္ဆံုးေနျခင္းမွာ အတူတူပင္ဟု သိရွိလာရေတာ့သည္။
ထိုေန႔ညက သူအိပ္၍မေပ်ာ္။ ဘ၀ဆိုသည္မွာ ျဖစ္စဥ္အတြင္းမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားပဲဟု သူေတြးလာလိုက္မိသည္။ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီးတို႔ သားအဖအၾကားတြင္ တြယ္တာမႈမ်ားမရွိၾကဘူးလားဟူ၍လည္း ေတြးၾကည့္လိုက္မိသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီးတို႔ သားအဖအၾကားတြင္ တြယ္တာျခင္း၊ ခင္တြယ္ျခင္း စသည္မ်ားထက္ နားလည္မႈရွိျခင္းကို သူ ရိပ္စားမိလာသည္။ လူႏွင့္ လူတို႔၏အၾကားမွ ဆက္ဆံေရးမွာ နားလည္မႈသာလိုပါကလားဟု သူျမင္လာမိသည္။ သူ၏အေျခအေနမွာ ဘာနားလည္မႈမွမရွိေသာ အေျခအေနတစ္ရပ္သာျဖစ္သည္။ သူက အရာရာအေပၚ နားလည္မႈမရွိခဲ့သကဲ့သို႔ အရာရာကလည္း သူ႔အေပၚ နားလည္ေနၾကသည္ မဟုတ္။ သူ႔အေဖသည္ပင္ သူ႔ကို နားမလည္။ ခုေတာ့ သူလည္း သူ႔အေဖအေပၚ နားမလည္ႏိုင္ေတာ့။ အေဖ့ကို သူ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္၍ အလံုးစံု ပံုအပ္လိုက္မိခဲ့တာလဲ။ သူ႔အေဖကေရာ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္၍ စီမံေပးခ်င္တာလဲ။ အေဖကိုယ္တိုင္ သူ႔ကိုယ္သူပိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ သူပိုင္တယ္ထင္တာေတြကိုလည္း မပိုင္ေတာ့ဘူး။ ခုဆို သူ႔မွာ အေဖဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ အေဖမရွိေတာ့ဆိုတာပါအျပင္ အေဖဆိုတာပါ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခုပဲ ရွိေနေတာ့တယ္။ မရွိဘူးဆိုတာပဲ ရွိေနေတာ့တယ္ဟု သူ ေတြးလာမိေတာ့သည္။ မိုးလင္းလွ်င္ အစ္ကို႔ကိုေမးဦးမွပဲဟု ေတြးေနရင္း သူ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။
အစ္ကိုႏွင့္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား နန္းသီတာတြင္သား၍ ဘီယာေသာက္ၾကသည္။ အစ္ကိုက ၾကာသပေတးေန႔ညမ်ားတြင္ ဘီယာသြားေသာက္ေလ့ရွိသည္။ ထိုေန႔ညကေတာ့ သူ႔ကို ပ်င္းရင္လိုက္ခဲ့ပါလားဟု ေခၚသည္။ ပ်င္းေသာေၾကာင့္မဟုတ္ေသာ္လည္း သူလိုက္သြားမိသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ဘီယာတစ္လံုးစီေသာက္ၿပီးေသာအခါ၊ အစ္ကိုက `မင္းႀကီးသမီးနဲ႔ မင္းကိစၥကို ေဖေဖက သူ၀င္ေျပာဆိုေပးေစခ်င္သလားလို႔ ငါ့ကိုေမးတယ္´ ဟု စကားစသည္။ ယခင္ကဆိုလွ်င္ ဘယ္သူက၀င္လုပ္ေပးေပး ေကာင္းသည္ဟု သူျမင္သည္။ ယခုေသာ္ ေခါင္းခါျပလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုက ဘာမွထပ္မေျပာဘဲ ေခါင္းညိတ္၍ ျပံဳးျပေနသည္။ ၿပီးေတာ့မွ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို လက္ညွိဳးေထာင္ျပလိုက္သည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးက အစ္ကို႔ေရွ႕တြင္ ၀ီစကီတစ္ပက္ႏွင့္ ဘီယာတစ္လံုး ခ်ေပးလိုက္သည္။ သူ႔ကို ယူဦးမလားဟု အစ္ကိုကေမးေသာအခါ ေခါင္းခါျပလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုကမူ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ၀ီစကီတစ္ပက္ကိုေသာက္ကာ ဘီယာေအးေအးကေလးႏွင့္ အသာေမွ်ာေနသည္။ အစ္ကိုရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ဘာျဖစ္လို႔ အခုလိုလူျဖစ္ေနၾကတာလဲဟု ေမးလိုက္ရင္း မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ပ်ံေနေသာ ပိုးေကာင္ကေလးမ်ားကို ေငးၾကည့္လိုက္မိသည္။ အစ္ကိုက ဘာမွမေျပာေသးဘဲ အေတာ္ၾကာေအာင္ ၿငိမ္ေနသည္။ ၿပီးမွ၊ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ ကံေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ထာ၀ရဘုရားေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိုက္ဆိုင္မႈေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္လို႔ လက္ခံခ်င္သလိုလက္ခံႏိုင္ေပတဲ့ ျဖစ္ေနတယ္၊ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မျငင္းဆိုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ရွိေနတဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းဆိုတာ ေပၚေပါက္လာရတာပဲဟု အစ္ကိုက ေျပာျပသည္။
သူ႔ကိုယ္သူ အိပ္မက္ထဲမွ လန္႔ႏိုးလာသလို ျဖစ္သြားမိသည္။ အစ္ကိုေျပာေသာ စကားမ်ားမွာ အရင္ကလိုပင္ နားလည္ရန္ခက္ေနသည္။ ဘယ္လို…၊ ဘယ္လို…ဟု စီစဥ္မထားဘဲ သူပါးစပ္ထဲမွ ထြက္သြားသည္။ အစ္ကိုက ျပံဳး၍သာေနသည္။ မင္းေဖေဖရွိေသးသလားလို႔ သူ႔ကို ေမးသည္။ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ သူခ်က္ခ်င္း ေျဖလုိက္သည္။ မရွိေတာ့တာဟာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားစရာ မရွိေတာ့ဘူးဟု အစ္ကိုကသူ႔ကိုေျပာျပရင္း မဟုတ္ဘူးလားလို႔ သူ႔ကိုေမးသည္။ သူ ဘာေျဖရမွန္းမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ နားမလည္ဘူးအစ္ကိုဟု ျပန္ေျပာလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုက စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကိုလွမ္းၾကည့္ရင္း သူ႔ကို လက္ညွဳိးထိုးျပလိုက္သည္။ ေကာင္ကေလးက ဘာမွ်သူ႔ကိုမေမးေတာ့ဘဲ ဘီယာတစ္လံုး ခ်ေပးလိုက္သည္။ သူက ဘီယာခြက္ကိုယူ၍ တစ္ငံုငံုေနစဥ္မွာပင္ အစ္ကိုကေျပာသည္။ ခုဆို တို႔ႏွစ္ေယာက္သားဟာ အိမ္မွာ မရွိၾကဘူး။ ဒီေတာ့ တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အိမ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနတာပဲေပါ့။ ဒီမွာ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရွိေနတယ္။ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီမွာရွိေနလို႔ အိမ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကတာေပါ့။ တို႔သာ အစကတည္းက အိမ္မွာ ရွိမေနခဲ့ဘူးဆိုရင္၊ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေပ်ာက္ဆံုးေနမလဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ခုတစ္ႀကိမ္တြင္မူ သူက ခပ္လြယ္လြယ္ပင္ အစ္ကို႔ကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိသည္။ အစ္ကို စကားေျပာသည္ကိုနားလိုက္ရင္း စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို လက္ညွဳိးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပလိုက္ျပန္သည္။ မၾကာမီ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးက အစ္ကို႔အတြက္ ၀ီစကီတစ္ပက္ႏွင့္ ဘီယာတစ္လံုး ယူလာေပးသည္။
အစ္ကို႔မွာ ပူပင္ေသာကမရွိသူဟု ေခၚရမည္။ သို႔မဟုတ္ ပူပင္ေသာကမရွိေအာင္ ေနႏိုင္သူဟု ေခၚေကာင္းေခၚရမည္။ အစ္ကိုသာမဟုတ္။ အစ္ကို႔အေဖ၊ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီးလည္း အစ္ကို႔လိုပင္။ သူတို႔တြင္ ပိုက္ဆံရွိသျဖင့္ မေၾကာင့္မၾကေနႏိုင္ၾကသည္လား ေတြးၾကည့္မိဖူးသည္။ မဟုတ္။ အစ္ကိုတို႔သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ကိုယ္စီျဖင့္ ေန႔စဥ္ဘ၀အတြင္း လိုက္ပါရွင္သန္ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံရွိလွ်င္ စိတ္ခ်မ္းသာမည္ဟုထင္ေသာ သူ႔အေဖကို သတိရလိုက္မိသည္။ အေဖ့တြင္ ေသာကမ်ဳိးစံုျဖင့္အသက္ရွင္ေနခဲ့သည္။ ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ေနရသည္မွာ အေဖ့ဘ၀၏ ေန႔စဥ္ေသာကမ်ားအနက္မွ တစ္ခုျဖစ္သည္။ အေမဆံုးကတည္းက အေဖတြင္ ကာမဂုဏ္ခံစားရင္း ဘ၀ကိုအပန္းေျဖသည္ဆိုျခင္းမ်ဳိးပင္ ရွိပံုမေပၚ။ အလုပ္ကိစၥ၊ အလုပ္သမားမ်ားကိစၥ။ … စသည္မ်ားႏွင့္ သူ႔ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ပင္ အေဖကပူပန္ေပးေနရရွာသည္။ ပိုက္ဆံဆိုသည္မွာ ဘ၀ရပ္တည္ေနရန္ အေၾကာင့္အၾကမဲ့ေနႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းတစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ေသာကမရွိဘဲေနတတ္ရန္ လမ္းျပေပးႏိုင္သည္မဟုတ္။ အေဖ့ကိုသတိရမိတိုင္း အစ္ကိုတို႔သားအဖကို သူ႔အေနျဖင့္ ေလးစားလာမိသည္။ အစ္ကိုတို႔သားအဖမွာ ပိုက္ဆံရွိေသာေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းသာေနသူမ်ား မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာလာသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အစ္ကိုတို႔သားအဖ၏ ပံု႐ုပ္မ်ား ၾကည္လင္လာသည္။ သူတို႔သည္ ရွိျခင္းႏွင့္မရွိျခင္းကို နားလည္သူမ်ား၊ သေဘာေပါက္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ အားလံုး အသင့္ျပင္ထားၿပီးသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ပစ္ခ်ခံထားရေသာ ဘ၀၏ျဖစ္ရွိေနျခင္းကို လက္ခံထားၿပီးသူမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။
သူက အစ္ကို႔ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ အစ္ကိုသည္ ျမစ္တစ္ဘက္ကမ္းမွ မီးေရာင္ပ်ပ်ေလးမ်ားကို ၾကည့္ေနပံုရသည္။ သူက စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို ဘီယာတစ္လံုး ထပ္မွာလိုက္သည္။ ဘီယာပုလင္း တစ္၀က္ခန္႔ကုန္သြားေသာအခါ အစ္ကိုက စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္သည္။ ဘ၀ဆိုတာ ဒါပဲ။ သူ႔နားထဲတြင္ ဘ၀ဆိုတာဒါပဲဟူေသာ အသံမ်ား ပဲ့တင္ထပ္လာသည္။ အစ္ကိုက ေနာက္ထပ္ ဘာမွမေျပာဘဲ ျမစ္၏တစ္ဘက္ကမ္းကိုသာ ၾကည့္ေနျပန္သည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးမွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ရပ္ရင္း ေတြေ၀ေနပံုရသည္။ မွန္တယ္၊ ဘ၀ဆိုတာဒါပဲဆိုေသာ အခ်က္ကို ဆန္႔က်င္ျငင္းဆုိျခင္းမရွိဘဲ သူလက္ခံလိုက္မိသည္။ ဒါပဲဟူေသာ အခ်က္သည္ စကားလံုးအျဖစ္မွ သိမႈအတြင္း အေနအထားမ်ား ေျပာင္းလဲသြားသည္။ သိမႈသည္ တကယ့္ဘ၀ႏွင့္ အိပ္မက္အတြင္း မည္ေရြ႕မည္မွ်ကြာျခားမႈရွိသည္ကို သူမေျပာႏိုင္။ ေျပာႏိုင္ရန္လည္း လိုအပ္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ဖန္ခြက္ထဲမွ ဘီယာလက္က်န္ကိုေသာက္လိုက္ၿပီးေနာက္ ထိုင္ရာမွထလိုက္ၿပီး အစ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္မေနနဲ႔ေတာ့အစ္ကုိ။ အစ္ကို ျပန္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ျပန္ေတာ့ဟု ေျပာလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုကသူ႔ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ၿပီး ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းမွ မီးေရာင္ေလးမ်ားကိုသာ ၾကည့္ေနသည္။
သူသည္ ဆိပ္ခံေဘာေပၚတြင္ ငါးမွ်ားေနသူမ်ားကို ေလွ်ာက္၍ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ မိုးခ်ဳပ္လွၿပီျဖစ္၍ သမၺာန္ဆိပ္တြင္ သမၺာန္တစ္စင္းသာ ရွိေတာ့သည္။ သမၺာန္ေပၚတက္ရန္ ႏြံထဲတြင္ ခဲလံုးကေလးမ်ား ခ်ထားသည္။ သူသည္ ခဲလံုးကေလးမ်ားအေပၚတြင္ ဂ႐ုတစိုက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီး၊ သမၺာန္အနားေရာက္ေသာ္ သမၺာန္ေပၚသို႔မတက္ေတာ့ဘဲ စီးထားေသာဖိနပ္ကို ေက်ာက္တံုးကေလးအေပၚတြင္ ခၽြတ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။ ထန္းပလက္ဦးထုပ္ေဆာင္းရင္း ငိုက္မ်ဥ္းေနေသာ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေနသည္။ သူက ႏြံထဲသို႔ ဆင္းေလွ်ာက္လိုက္သည္။ ခါးလယ္အထိ ေရေရာက္လာေသာအခါ ၀တ္ထားေသာအက်ီကိုခၽြတ္ၿပီး ေရထဲသို႔ပင္ ပစ္လိုက္သည္။ သမၺာန္သမားက ေဟ့လူ၊ ေဟ့လူဟု လွမ္းေခၚလိုက္သံ ၾကားလိုက္ရမိသည္။ သူ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ေရာက္သြားေသာ အခါတြင္မူ သမၺာန္သမားသည္ ထိုင္ရာမွထလာၿပီး သူခၽြတ္ထားခဲ့ေသာဖိနပ္ကို သူ႔ေျခေထာက္ႏွင့္ေတာ္မေတာ္ စမ္း၍ ၀တ္ၾကည့္ေနသည္။ သူကမူ ေရကူးေနရင္း အစ္ကိုရွိရာဘက္သို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ အစ္ကိုႏွင့္ စားပြဲထုိးေကာင္ကေလးတို႔က သူ႔ကို အားေပးသည့္သေဘာျဖင့္ လက္ကို ေ၀ွ႔ယမ္းျပေနၾကသည္ဟု သူျမင္မိသည္။ သူသည္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ကမ္းႏွင့္ေ၀းခဲ့ၿပီး၊ မၾကာမီ လက္ပမ္းက်လာသည္။ သူ႔အျမင္မ်ားမွာ မႈန္၀ါးလာသည္။ အိပ္မက္ဆိုးအတြင္းမွ ႏိုးထရန္ အားယူေနရသလို ျဖစ္လာသည္။
အကယ္၍ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တစ္ခါခါတြင္ အစ္ကိုဟုသူကေခၚသည့္ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏သားကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔အေၾကာင္းေမးေလေသာ္၊ အစ္ကိုက ခု၊ ဒီမွာ သူမရွိဘူးဟု ေျပာမည္မွာ ေသခ်ာသည္။
◄ ျမင့္သန္း ►
ဆရာျမင့္သန္း၏ ၀တၳဳတိုအား ျပန္လည္တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
Oh, how beautiful I’ll be
But in a normal sort of way
Like I am you and you are me
Clem Snide, “Moment in the Sun”
သူ႔အေဖ ဆံုးသြားသည္။ အေဖ့ကို သူအားကိုးသည္။ အေဖသည္ သူ၏ ေရေသာက္ျမစ္ႀကီး တစ္ခု ျဖစ္သည္။ သူ၏အရင္းႏွီးဆံုး ေသြးသားေတာ္စပ္သူမွာ သူ႔အေဖျဖစ္သည္။ ျပည္သူပိုင္မ်ား သိမ္းၿပီးေနာက္ ရက္ပိုင္းအတြင္း သူ႔အေဖ ဆံုးသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ စက္႐ံု၊ အိမ္ယာစသည္မ်ား အားလံုး သိမ္းသြားသျဖင့္ သူ႔တြင္ ေနစရာမရွိ။ သူ႔အေဖကို ညီတစ္ေယာက္လို သေဘာထားေသာ လူႀကီးက ငါတို႔နဲ႔လာေနဟု ေခၚသည္။ ေနစရာမရွိေတာ့သျဖင့္ သူသြား၍ ေနလိုက္သည္။ ထိုအခါတြင္ ထိုလူႀကီး၏သားႏွင့္ သူေတြ႕ရသိရေတာ့သည္။ သူသာ ယေန႔တိုင္ရွိေနေသး၍ ျပန္လည္စဥ္းစားၾကည့္မည္ဆိုေသာ္၊ ထိုသို႔ေတြ႕ခဲ့ သိခဲ့ရျခင္းသည္ သူ၏ ပထမဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုးအမွားတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ဟု ေတြးေကာင္းေတြးမည္ ထင္သည္။သူ႔အေဖကို ခင္ေသာလူႀကီးက သူ႔ကို သူ႔သားကဲ့သို႔ပင္ သေဘာထားသည္။ စား၀တ္ေနေရးမပူနဲ႔ဟု ဆိုသည္။ ဘြဲ႕ရၿပီး လုိခ်င္သည့္အလုပ္ ရွာေပးမည္။ သို႔မဟုတ္ သူ႔လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ လုပ္ခ်င္ေသာ္ အလုပ္ေပးမည္။ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္လွ်င္ သူ႔သားအျဖစ္သေဘာထားကာ သူကိုယ္တိုင္လိုက္ေတာင္းရမ္းေပးကာ ထိမ္းျမားေပးမည္။ ဘာမွ်မပူနဲ႔ဟူေသာ စကားကို မၾကာမၾကာေျပာေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ပူေနမိသည္။ ပူေနမိသည္မွာ သူ႔တြင္ ဘာမွမရွိေသာေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ဘာမွမရွိေသာေၾကာင့္ ဘာပူစရာရွိသလဲဟုဆိုေသာ္၊ ဘာမွမရွိေသာေၾကာင့္ပင္ ပူစရာျဖစ္ေနသည္ဟူ၍သာ သူ႔အေနျဖင့္ ေျပာရေပေတာ့မည္။ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီးကသာ မပူနဲ႔ဟု ေျပာေလ့ရွိေသာ္လည္း သူ႔သားကမူ ဘာမွမေျပာ။ ပူခ်င္ပူ၊ ဒါေပတဲ့ သိပ္ေတာ့ထူးမွာမဟုတ္ဘူးဟု ဆိုသည္။ အစပိုင္းတြင္ သူ႔ကို စကားေျပာရမွာပင္ ေၾကာက္ေနမိခဲ့သည္။ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီးက ဒါ အန္ကယ့္လ္သားပဲ။ ဘြဲ႕လြန္တက္ေနတာ။ စာေရးတယ္။ စာဖတ္တယ္။ သစ္ပင္ေအာက္က ခံုတန္းလ်ားမွာ ထိုင္တယ္။ တစ္ခါတေလ သူ႔အခန္းတံခါးကိုပိတ္ၿပီး အရက္ေသာက္ေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းမွာ လိုအပ္တာရွိရင္ သူ႔ကိုေျပာမေနနဲ႔။ အန္ကယ္အိမ္မွာမရွိရင္ အိမ္ကလူတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုသာေျပာဟု ေျပာၿပီး၊ သူ႔ကို မိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူ ဘာျပန္ေျပာမွန္း မသိခဲ့။
သူတို႔သားအဖလိုမဟုတ္။ သူ႔အေဖရွိစဥ္က သူ႔ကို အျမဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနတတ္သည္။ သူ႔အတြက္ အစစစီမံထားသည္။ ဘြဲ႕ရလွ်င္ အိမ္ေထာင္ျပဳရန္အတြက္ပင္ မင္းႀကီးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ သူ႔ကို ျမန္းထားသည္။ သူတို႔ခ်င္း ခ်စ္ေနၾကသည္။ သူ႔အေဖဆံုးၿပီး၍ ကိစၥအ၀၀ ၿပီးသြားေသာအခါ၊ သူ႔ကို မညြတ္ေတာ့။ေကာင္မေလးကသာမဟုတ္။ ေကာင္မေလး အေဖအေမမ်ားကလည္း မသိမသာ သူ႔ကို ပထုတ္လာၾကသည္။ ထိုအခါ သူ႔တြင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေ၀ဒနာ ေပၚလာသည္။ ရင္ကြဲတယ္ဆိုတာ ဒါပဲလားဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေတြ႕ၾကည့္မိသည္။ သူ႔တြင္ တုိင္ပင္စရာဆို၍ အစ္ကိုဟု သူကေခၚေသာ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏သားသာ ရွိသည္။ တစ္ညေနခင္းတြင္ သစ္ပင္ေအာက္က ခံုးတန္းလ်ားတြင္ထုိင္ေနေသာ ထိုလူႀကီး၏သားကို သူ ေျပာျပမိသည္။ အစတြင္ေသာ္ သူက ဘာမွျပန္မေျပာ။ သူေျပာခ်င္မ်ားေျပာၿပီး၍ အေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ ဘာမွမေျပာေသး။ သူ႔ကို ခင္ဗ်ား ဂ႐ုစိုက္ၿပီးနားေထာင္ၾကည့္စမ္းဟု ေျပာသည္။ ဘာနားေထာင္ရမည္ကို မသိ။ အေတာ္ၾကာမွ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အသံကို နားေထာင္ၾကည့္စမ္းဟု ထပ္ေျပာသည္။ တိတ္ဆိတ္တဲ့အသံဟာ ဘယ္လိုေနသလဲဟု သူ တစ္ခါကမွ မစဥ္းစားမိ။ ဘာသံမွမၾကားရ။ ဘာမွမရွိေသာအသံကို မည္သို႔ နားေထာင္ၾကည့္ရမလဲဟု သူ႔ဘာသာ အၾကာႀကီး ေတြးေနမိသည္။ အေတာ္ၾကာမွ ဘာမွမရွိျခင္းရဲ႕ရွိေနျခင္းကို သိဖို႔လိုတယ္ဟုေျပာသည္။ သူ႔အဖို႔မွာမူ ဘာမွမရွိျခင္းသည္ ဘာမွမရွိျခင္းသာျဖစ္သည္။ သိစရာဟု တစ္ခါကမွ မေတြးမိ။
ေမွာင္ရီပ်ဳိးလာခ်ိန္ေရာက္မွ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏ သားက ေ၀ဒနာရွိတာ ေကာင္းတယ္ဟု ဆိုသည္။ သူ႔အဖို႔ နားလည္ရန္ခက္သလို၊ သည္းခံေနရန္လည္း အေတာ္ခက္သြားသည္။ ဘယ္လိုလုပ္ေကာင္းႏိုင္ပါ့မလဲ အစ္ကိုရယ္ဟု သြယ္၀ိုက္ကာ ဆန္႔က်င္စကားဆိုလိုက္မိသည္။ ထိုအခါတြင္မွ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီး၏သားက သူ႔ကို အရွည္ႀကီးရွင္းျပသည္။ ခင္ဗ်ားမွာ မရွိတာကို ခံစားႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြးမ်ဳိး မရွိဘူး။ မရွိတာကို ဂုဏ္ရည္တစ္ခုရယ္လို႔ ခင္ဗ်ား နားမလည္ေသးဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ရွိတာနဲ႔ မရွိတာကို မကြဲျပားေတာ့ဘူး။ အခု ခင္ဗ်ားကထင္ေနတဲ့ ေ၀ဒနာဆိုတာကလည္း ရွိမွမရွိဘဲ။ ခင္ဗ်ားကသာ ရွိတယ္လို႔ ထင္ေနတာ။ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက တစ္ခုခုကို ခင္ဗ်ားက ေရြးထုတ္ၿပီး ခင္ဗ်ားရဲ႕စံတစ္ခုခုနဲ႔ တိုင္းထြာတာပဲ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားအဖို႔ ၀မ္းနည္းစရာျဖစ္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဘာသာ လုပ္ေနတာေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီ ၀မ္းနည္းစရာဆိုတာႀကီးက ရွိမေနဘူး။ ဒါေပတဲ့၊ ခင္ဗ်ားက အဲဒါကို ခံစားမိလိုက္တာ ေကာင္းတယ္။ ခံစားလိုက္မိလို႔လည္း ခင္ဗ်ားဟာ တကယ့္ကိုရွိေနတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္လာေတာ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားသာ မခံစားမိဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူကခံစားတယ္ဆိုတာကို ခင္ဗ်ား ပီပီျပင္ျပင္ သိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေ၀ဒနာရွိတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ။ ခံစားလိုက္ရတာ တစ္ခုခုရွိတဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွိေနမႈဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕သိမႈအထဲမွာ ခိုင္မာလာတာပဲ။ တကယ္မရွိတာတစ္ခုကို တကယ္ရွိေနတာ တစ္ခုခုက အသိအမွတ္ျပဳလိုက္တာပဲ။
သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏သား ေျပာသည္မ်ားကို သူတကယ္နားလည္သလား၊ နားလည္သလိုလုိနဲ႔ နားမလည္ဘူးလားဆိုသည္ကို သူ မသိ။ တစ္ခုသာ သတိထားလိုက္မိသည္။ သူရွိေနသည္ဆိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုယ္သူ တစ္ခါကမွ် မစဥ္းစားမိ။ သူ အသက္ရွင္ေနခဲ့သမွ်ေသာ ကာလတစ္ခုလံုးတြင္ သူသည္ သူ႔အေဖေပၚတြင္ အရာရာ ပံုအပ္ထားသည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူ႔အေဖက အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းတက္ဆို၍သာ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္း တက္ခဲ့ရသည္။ သူ႔တြင္ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္လိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ သူ ယူဖို႔ မိန္းမဆိုသည္ကိုပင္ သူ႔အေဖက စီမံေပးခဲ့သည္။ သူ႔အေဖကိုလည္း ယခုလို ႐ုတ္ခ်ည္းေသသြားလိမ့္မည္ဟု ေတြးမွ်ပင္ မၾကည့္ဖူးဘူး။ သူတို႔ ဥစၥာပစၥည္းအ၀၀လည္း ခုလို ရက္ပိုင္းအတြင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မည္ဟု သူက ေတြးမွ်ပင္ မၾကည့္ဖူးဘူး။ ခုမွပင္ သူ႔အျမင္ထဲ အေတြးထဲတြင္ သူ၏ ရွိေနျခင္းပံုရိပ္ေပၚလာသည္။ ထို ရွိေနျခင္းမွာ ပံုရိပ္သက္သက္မဟုတ္။ တကယ္ျဖစ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ တကယ္ျဖစ္ေနျခင္း၊ တကယ္ရွိေနျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ရသည္ဆိုျခင္းကို သူ႔ဘာသာ ေတြးၾကည့္မိသည္။ အေျဖမထြက္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ သူ၏လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း သူ၏ပတ္၀န္းက်င္အတြင္း ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ၊ ယခုမွသာ သူသည္ ေသသြားေသာသူ႔အေဖႏွင့္ သူ၏အၾကား မည္သုိ႔ကြာျခားေနပါသည္လဲဟု ေတြးၾကည့္မိသည္။ ထိုအခါ အသက္ရွိျခင္းႏွင့္မရွိျခင္း ကြာျခားသည္မွလြဲ၍၊ ေပ်ာက္ဆံုးေနျခင္းမွာ အတူတူပင္ဟု သိရွိလာရေတာ့သည္။
ထိုေန႔ညက သူအိပ္၍မေပ်ာ္။ ဘ၀ဆိုသည္မွာ ျဖစ္စဥ္အတြင္းမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားပဲဟု သူေတြးလာလိုက္မိသည္။ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာ လူႀကီးတို႔ သားအဖအၾကားတြင္ တြယ္တာမႈမ်ားမရွိၾကဘူးလားဟူ၍လည္း ေတြးၾကည့္လိုက္မိသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီးတို႔ သားအဖအၾကားတြင္ တြယ္တာျခင္း၊ ခင္တြယ္ျခင္း စသည္မ်ားထက္ နားလည္မႈရွိျခင္းကို သူ ရိပ္စားမိလာသည္။ လူႏွင့္ လူတို႔၏အၾကားမွ ဆက္ဆံေရးမွာ နားလည္မႈသာလိုပါကလားဟု သူျမင္လာမိသည္။ သူ၏အေျခအေနမွာ ဘာနားလည္မႈမွမရွိေသာ အေျခအေနတစ္ရပ္သာျဖစ္သည္။ သူက အရာရာအေပၚ နားလည္မႈမရွိခဲ့သကဲ့သို႔ အရာရာကလည္း သူ႔အေပၚ နားလည္ေနၾကသည္ မဟုတ္။ သူ႔အေဖသည္ပင္ သူ႔ကို နားမလည္။ ခုေတာ့ သူလည္း သူ႔အေဖအေပၚ နားမလည္ႏိုင္ေတာ့။ အေဖ့ကို သူ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္၍ အလံုးစံု ပံုအပ္လိုက္မိခဲ့တာလဲ။ သူ႔အေဖကေရာ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္၍ စီမံေပးခ်င္တာလဲ။ အေဖကိုယ္တိုင္ သူ႔ကိုယ္သူပိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ သူပိုင္တယ္ထင္တာေတြကိုလည္း မပိုင္ေတာ့ဘူး။ ခုဆို သူ႔မွာ အေဖဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ အေဖမရွိေတာ့ဆိုတာပါအျပင္ အေဖဆိုတာပါ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခုပဲ ရွိေနေတာ့တယ္။ မရွိဘူးဆိုတာပဲ ရွိေနေတာ့တယ္ဟု သူ ေတြးလာမိေတာ့သည္။ မိုးလင္းလွ်င္ အစ္ကို႔ကိုေမးဦးမွပဲဟု ေတြးေနရင္း သူ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။
အစ္ကိုႏွင့္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား နန္းသီတာတြင္သား၍ ဘီယာေသာက္ၾကသည္။ အစ္ကိုက ၾကာသပေတးေန႔ညမ်ားတြင္ ဘီယာသြားေသာက္ေလ့ရွိသည္။ ထိုေန႔ညကေတာ့ သူ႔ကို ပ်င္းရင္လိုက္ခဲ့ပါလားဟု ေခၚသည္။ ပ်င္းေသာေၾကာင့္မဟုတ္ေသာ္လည္း သူလိုက္သြားမိသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား ဘီယာတစ္လံုးစီေသာက္ၿပီးေသာအခါ၊ အစ္ကိုက `မင္းႀကီးသမီးနဲ႔ မင္းကိစၥကို ေဖေဖက သူ၀င္ေျပာဆိုေပးေစခ်င္သလားလို႔ ငါ့ကိုေမးတယ္´ ဟု စကားစသည္။ ယခင္ကဆိုလွ်င္ ဘယ္သူက၀င္လုပ္ေပးေပး ေကာင္းသည္ဟု သူျမင္သည္။ ယခုေသာ္ ေခါင္းခါျပလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုက ဘာမွထပ္မေျပာဘဲ ေခါင္းညိတ္၍ ျပံဳးျပေနသည္။ ၿပီးေတာ့မွ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို လက္ညွိဳးေထာင္ျပလိုက္သည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးက အစ္ကို႔ေရွ႕တြင္ ၀ီစကီတစ္ပက္ႏွင့္ ဘီယာတစ္လံုး ခ်ေပးလိုက္သည္။ သူ႔ကို ယူဦးမလားဟု အစ္ကိုကေမးေသာအခါ ေခါင္းခါျပလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုကမူ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ၀ီစကီတစ္ပက္ကိုေသာက္ကာ ဘီယာေအးေအးကေလးႏွင့္ အသာေမွ်ာေနသည္။ အစ္ကိုရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ဘာျဖစ္လို႔ အခုလိုလူျဖစ္ေနၾကတာလဲဟု ေမးလိုက္ရင္း မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ပ်ံေနေသာ ပိုးေကာင္ကေလးမ်ားကို ေငးၾကည့္လိုက္မိသည္။ အစ္ကိုက ဘာမွမေျပာေသးဘဲ အေတာ္ၾကာေအာင္ ၿငိမ္ေနသည္။ ၿပီးမွ၊ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ ကံေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ထာ၀ရဘုရားေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိုက္ဆိုင္မႈေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္လို႔ လက္ခံခ်င္သလိုလက္ခံႏိုင္ေပတဲ့ ျဖစ္ေနတယ္၊ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မျငင္းဆိုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ရွိေနတဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းဆိုတာ ေပၚေပါက္လာရတာပဲဟု အစ္ကိုက ေျပာျပသည္။
သူ႔ကိုယ္သူ အိပ္မက္ထဲမွ လန္႔ႏိုးလာသလို ျဖစ္သြားမိသည္။ အစ္ကိုေျပာေသာ စကားမ်ားမွာ အရင္ကလိုပင္ နားလည္ရန္ခက္ေနသည္။ ဘယ္လို…၊ ဘယ္လို…ဟု စီစဥ္မထားဘဲ သူပါးစပ္ထဲမွ ထြက္သြားသည္။ အစ္ကိုက ျပံဳး၍သာေနသည္။ မင္းေဖေဖရွိေသးသလားလို႔ သူ႔ကို ေမးသည္။ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ သူခ်က္ခ်င္း ေျဖလုိက္သည္။ မရွိေတာ့တာဟာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားစရာ မရွိေတာ့ဘူးဟု အစ္ကိုကသူ႔ကိုေျပာျပရင္း မဟုတ္ဘူးလားလို႔ သူ႔ကိုေမးသည္။ သူ ဘာေျဖရမွန္းမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ နားမလည္ဘူးအစ္ကိုဟု ျပန္ေျပာလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုက စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကိုလွမ္းၾကည့္ရင္း သူ႔ကို လက္ညွဳိးထိုးျပလိုက္သည္။ ေကာင္ကေလးက ဘာမွ်သူ႔ကိုမေမးေတာ့ဘဲ ဘီယာတစ္လံုး ခ်ေပးလိုက္သည္။ သူက ဘီယာခြက္ကိုယူ၍ တစ္ငံုငံုေနစဥ္မွာပင္ အစ္ကိုကေျပာသည္။ ခုဆို တို႔ႏွစ္ေယာက္သားဟာ အိမ္မွာ မရွိၾကဘူး။ ဒီေတာ့ တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အိမ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနတာပဲေပါ့။ ဒီမွာ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရွိေနတယ္။ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီမွာရွိေနလို႔ အိမ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကတာေပါ့။ တို႔သာ အစကတည္းက အိမ္မွာ ရွိမေနခဲ့ဘူးဆိုရင္၊ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေပ်ာက္ဆံုးေနမလဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ခုတစ္ႀကိမ္တြင္မူ သူက ခပ္လြယ္လြယ္ပင္ အစ္ကို႔ကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိသည္။ အစ္ကို စကားေျပာသည္ကိုနားလိုက္ရင္း စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို လက္ညွဳိးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပလိုက္ျပန္သည္။ မၾကာမီ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးက အစ္ကို႔အတြက္ ၀ီစကီတစ္ပက္ႏွင့္ ဘီယာတစ္လံုး ယူလာေပးသည္။
အစ္ကို႔မွာ ပူပင္ေသာကမရွိသူဟု ေခၚရမည္။ သို႔မဟုတ္ ပူပင္ေသာကမရွိေအာင္ ေနႏိုင္သူဟု ေခၚေကာင္းေခၚရမည္။ အစ္ကိုသာမဟုတ္။ အစ္ကို႔အေဖ၊ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီးလည္း အစ္ကို႔လိုပင္။ သူတို႔တြင္ ပိုက္ဆံရွိသျဖင့္ မေၾကာင့္မၾကေနႏိုင္ၾကသည္လား ေတြးၾကည့္မိဖူးသည္။ မဟုတ္။ အစ္ကိုတို႔သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ကိုယ္စီျဖင့္ ေန႔စဥ္ဘ၀အတြင္း လိုက္ပါရွင္သန္ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံရွိလွ်င္ စိတ္ခ်မ္းသာမည္ဟုထင္ေသာ သူ႔အေဖကို သတိရလိုက္မိသည္။ အေဖ့တြင္ ေသာကမ်ဳိးစံုျဖင့္အသက္ရွင္ေနခဲ့သည္။ ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ေနရသည္မွာ အေဖ့ဘ၀၏ ေန႔စဥ္ေသာကမ်ားအနက္မွ တစ္ခုျဖစ္သည္။ အေမဆံုးကတည္းက အေဖတြင္ ကာမဂုဏ္ခံစားရင္း ဘ၀ကိုအပန္းေျဖသည္ဆိုျခင္းမ်ဳိးပင္ ရွိပံုမေပၚ။ အလုပ္ကိစၥ၊ အလုပ္သမားမ်ားကိစၥ။ … စသည္မ်ားႏွင့္ သူ႔ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ပင္ အေဖကပူပန္ေပးေနရရွာသည္။ ပိုက္ဆံဆိုသည္မွာ ဘ၀ရပ္တည္ေနရန္ အေၾကာင့္အၾကမဲ့ေနႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းတစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ေသာကမရွိဘဲေနတတ္ရန္ လမ္းျပေပးႏိုင္သည္မဟုတ္။ အေဖ့ကိုသတိရမိတိုင္း အစ္ကိုတို႔သားအဖကို သူ႔အေနျဖင့္ ေလးစားလာမိသည္။ အစ္ကိုတို႔သားအဖမွာ ပိုက္ဆံရွိေသာေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းသာေနသူမ်ား မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာလာသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အစ္ကိုတို႔သားအဖ၏ ပံု႐ုပ္မ်ား ၾကည္လင္လာသည္။ သူတို႔သည္ ရွိျခင္းႏွင့္မရွိျခင္းကို နားလည္သူမ်ား၊ သေဘာေပါက္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ အားလံုး အသင့္ျပင္ထားၿပီးသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ပစ္ခ်ခံထားရေသာ ဘ၀၏ျဖစ္ရွိေနျခင္းကို လက္ခံထားၿပီးသူမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။
သူက အစ္ကို႔ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ အစ္ကိုသည္ ျမစ္တစ္ဘက္ကမ္းမွ မီးေရာင္ပ်ပ်ေလးမ်ားကို ၾကည့္ေနပံုရသည္။ သူက စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို ဘီယာတစ္လံုး ထပ္မွာလိုက္သည္။ ဘီယာပုလင္း တစ္၀က္ခန္႔ကုန္သြားေသာအခါ အစ္ကိုက စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္သည္။ ဘ၀ဆိုတာ ဒါပဲ။ သူ႔နားထဲတြင္ ဘ၀ဆိုတာဒါပဲဟူေသာ အသံမ်ား ပဲ့တင္ထပ္လာသည္။ အစ္ကိုက ေနာက္ထပ္ ဘာမွမေျပာဘဲ ျမစ္၏တစ္ဘက္ကမ္းကိုသာ ၾကည့္ေနျပန္သည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးမွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ရပ္ရင္း ေတြေ၀ေနပံုရသည္။ မွန္တယ္၊ ဘ၀ဆိုတာဒါပဲဆိုေသာ အခ်က္ကို ဆန္႔က်င္ျငင္းဆုိျခင္းမရွိဘဲ သူလက္ခံလိုက္မိသည္။ ဒါပဲဟူေသာ အခ်က္သည္ စကားလံုးအျဖစ္မွ သိမႈအတြင္း အေနအထားမ်ား ေျပာင္းလဲသြားသည္။ သိမႈသည္ တကယ့္ဘ၀ႏွင့္ အိပ္မက္အတြင္း မည္ေရြ႕မည္မွ်ကြာျခားမႈရွိသည္ကို သူမေျပာႏိုင္။ ေျပာႏိုင္ရန္လည္း လိုအပ္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ဖန္ခြက္ထဲမွ ဘီယာလက္က်န္ကိုေသာက္လိုက္ၿပီးေနာက္ ထိုင္ရာမွထလိုက္ၿပီး အစ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္မေနနဲ႔ေတာ့အစ္ကုိ။ အစ္ကို ျပန္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ျပန္ေတာ့ဟု ေျပာလိုက္မိသည္။ အစ္ကိုကသူ႔ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ၿပီး ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းမွ မီးေရာင္ေလးမ်ားကိုသာ ၾကည့္ေနသည္။
သူသည္ ဆိပ္ခံေဘာေပၚတြင္ ငါးမွ်ားေနသူမ်ားကို ေလွ်ာက္၍ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ မိုးခ်ဳပ္လွၿပီျဖစ္၍ သမၺာန္ဆိပ္တြင္ သမၺာန္တစ္စင္းသာ ရွိေတာ့သည္။ သမၺာန္ေပၚတက္ရန္ ႏြံထဲတြင္ ခဲလံုးကေလးမ်ား ခ်ထားသည္။ သူသည္ ခဲလံုးကေလးမ်ားအေပၚတြင္ ဂ႐ုတစိုက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီး၊ သမၺာန္အနားေရာက္ေသာ္ သမၺာန္ေပၚသို႔မတက္ေတာ့ဘဲ စီးထားေသာဖိနပ္ကို ေက်ာက္တံုးကေလးအေပၚတြင္ ခၽြတ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။ ထန္းပလက္ဦးထုပ္ေဆာင္းရင္း ငိုက္မ်ဥ္းေနေသာ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေနသည္။ သူက ႏြံထဲသို႔ ဆင္းေလွ်ာက္လိုက္သည္။ ခါးလယ္အထိ ေရေရာက္လာေသာအခါ ၀တ္ထားေသာအက်ီကိုခၽြတ္ၿပီး ေရထဲသို႔ပင္ ပစ္လိုက္သည္။ သမၺာန္သမားက ေဟ့လူ၊ ေဟ့လူဟု လွမ္းေခၚလိုက္သံ ၾကားလိုက္ရမိသည္။ သူ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ေရာက္သြားေသာ အခါတြင္မူ သမၺာန္သမားသည္ ထိုင္ရာမွထလာၿပီး သူခၽြတ္ထားခဲ့ေသာဖိနပ္ကို သူ႔ေျခေထာက္ႏွင့္ေတာ္မေတာ္ စမ္း၍ ၀တ္ၾကည့္ေနသည္။ သူကမူ ေရကူးေနရင္း အစ္ကိုရွိရာဘက္သို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ အစ္ကိုႏွင့္ စားပြဲထုိးေကာင္ကေလးတို႔က သူ႔ကို အားေပးသည့္သေဘာျဖင့္ လက္ကို ေ၀ွ႔ယမ္းျပေနၾကသည္ဟု သူျမင္မိသည္။ သူသည္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ကမ္းႏွင့္ေ၀းခဲ့ၿပီး၊ မၾကာမီ လက္ပမ္းက်လာသည္။ သူ႔အျမင္မ်ားမွာ မႈန္၀ါးလာသည္။ အိပ္မက္ဆိုးအတြင္းမွ ႏိုးထရန္ အားယူေနရသလို ျဖစ္လာသည္။
အကယ္၍ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တစ္ခါခါတြင္ အစ္ကိုဟုသူကေခၚသည့္ သူ႔အေဖကိုခင္ေသာလူႀကီး၏သားကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔အေၾကာင္းေမးေလေသာ္၊ အစ္ကိုက ခု၊ ဒီမွာ သူမရွိဘူးဟု ေျပာမည္မွာ ေသခ်ာသည္။
◄ ျမင့္သန္း ►
ဆရာျမင့္သန္း၏ ၀တၳဳတိုအား ျပန္လည္တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
Comments
Post a Comment