ဘဲအုပ္ထဲေရာက္ေနရာက ရုပ္ဆိုးတဲ့ဘဲကေလးအျဖစ္သတ္မွတ္ခံရတဲ့ ဘဲငန္းကေလးအေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ပံုျပင္ဆရာ အန္ဒါဆင္ရဲ႕ The Ugly Duckling ပံုျပင္ကို ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘဲအုပ္ေတြထဲမွာ ျပႆနာတက္လာပါတယ္။
အသက္ႀကီးႀကီးဘဲထီးႀကီးကေျပာတယ္။ က်ဳပ္ဟာ ငန္းတစ္ေကာင္ပါလို႔ အျမဲေျပာခဲ့သားပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ကို လ်စ္လ်ဴရႈထားတယ္ေလ။ အထင္အျမင္ေသးၿပီး နားလည္မႈလြဲခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ဳပ္ရဲ႕ငယ္ဘ၀လည္း အခ်ည္းအႏွီးကုန္ဆံုးခဲ့ရတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ငယ္ဘ၀ကို ျပန္ေပးစမ္း။ က်ဳပ္ရဲ႕ ငန္းေမႊးနဲ႔ငန္းေတာင္ေတြကို ျပန္ေပးစမ္း။ က်ဳပ္ရဲ႕ ငန္းဆန္တဲ့ျမင့္ျမတ္မႈနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ျပန္ေပးစမ္း။ ဒါေတြအားလံုးဟာ လယ္သမားႀကီးရဲ႕ အေျမာ္အျမင္နည္းမႈေၾကာင့္ျဖစ္ရတာပဲ။ ေနာက္ထပ္ ဘဲထီးတစ္ေကာင္က၀င္ေျပာတယ္။ ၾကက္ဆင္ေတြက အရည္အခ်င္းရွိသူ မွန္သမွ်ကို သ၀န္တိုတတ္တာခ်ည္းပဲ။ အဲဒီၾကက္ဆင္ေတြေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ အစာေရစာမ၀လင္တာ။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္လည္းက်ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘဲလို႔ အေခၚခံေနရတာ။ ဘဲရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကဘာလဲသိလား။ တရုတ္ေတြက ဘဲေတြရဲ႕ အဓိကစရိုက္က ညံ့ဖ်င္းအသံုးမက်မႈလို႔ေျပာၾကတယ္။ က်ဳပ္တို႔ တကယ္ပဲ ညံ့သလား။ တစ္နဲ႔ႏွစ္ေပါင္းရင္ ဘယ္ေလာက္ရတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္ သိခ်င္မွသိမယ္။ ဒါ က်ဳပ္ရဲ႕အမွားလား။ က်ဳပ္ကို ဘယ္သူက ပညာသင္ေပးလို႔လဲ။ က်ဳပ္ကို ဘယ္သူက တကၠသိုလ္ပို႔ေပးခဲ့လို႔လဲ။
က်ဳပ္ကေတာ့ အခုေတာင္ ငန္းဘ၀ေျပာင္းသြားၿပီလို႔ ယံုတယ္ဗ်ဳိ႕။ ဟုတ္မဟုတ္ ေသခ်ာေအာင္ ေရထဲကအရိပ္ကိုသြားၾကည့္မွပဲ။ ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ အေမႊးေတြေျပာင္ေနတဲ့ဘဲတစ္ေကာင္ဟာ ေရကန္စပ္ကိုသြားၿပီး ငံု႔ၾကည့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်က္သေရရွိတဲ့ငန္းပံုက ေပၚမလာပါဘူး။ ခဏသူ ဦးေႏွာက္စားၿပီး စဥ္းစားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီကိစၥရဲ႕အမွန္တရားကို သူသိသြားၿပီ။ တျခားဘဲေတြကို သူလွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။ ဒီကန္ထဲကေရေတြ တရားသျဖင့္မရွိဘူးေဟ့။ တခ်ဳိ႕ငွက္ေတြကိုက်ေတာ့ ထူးျခားတဲ့အခြင့္အေရးေပးၿပီး က်ဳပ္တို႔ကိုေတာ့ မေပးဘူး။ ၾကည့္ရတာ ငန္းေတြဆီကေန ဖားသားကို တံစိုးလက္ေဆာင္အျဖစ္ ရထားတယ္ထင္ပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ေရေပၚကအရိပ္ေတြ သိပ္လွေနတာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔က်ေတာ့ ၾကည့္ရဆိုးလိုက္တာ။
ကန္ေရေတြကို ဆန္႔က်င္ၾကေဟ့။ လယ္သမားကို ဆန္႔က်င္ၾကေဟ့။ ၾကက္ဆင္ေတြကို ဆန္႔က်င္ၾကေဟ့လို႔ ဘဲေတြက သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ပိုပိုၿပီးလည္း ေဒါသျဖစ္လာၾကတယ္။
လယ္သမားက ဘဲေတြဆီေလွ်ာက္လာၿပီး ေခါင္းေဆာင္ဘဲထီးႀကီးကို ၀ါးလံုးနဲ႔ရိုက္လိုက္တယ္။ ဘဲေတြ ခ်က္ခ်င္းၿငိမ္က်သြားတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ တစ္ခါက အက်ည္းတန္ဘဲကေလးျဖစ္ခဲ့တဲ့ငန္းဟာ ေကာင္းကင္ျပာကိုျဖတ္လို႔ ဘဲေတြေပၚကေန ပ်ံသန္းသြားတယ္။
ေမာင္ေဒး
အသက္ႀကီးႀကီးဘဲထီးႀကီးကေျပာတယ္။ က်ဳပ္ဟာ ငန္းတစ္ေကာင္ပါလို႔ အျမဲေျပာခဲ့သားပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ကို လ်စ္လ်ဴရႈထားတယ္ေလ။ အထင္အျမင္ေသးၿပီး နားလည္မႈလြဲခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ဳပ္ရဲ႕ငယ္ဘ၀လည္း အခ်ည္းအႏွီးကုန္ဆံုးခဲ့ရတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ငယ္ဘ၀ကို ျပန္ေပးစမ္း။ က်ဳပ္ရဲ႕ ငန္းေမႊးနဲ႔ငန္းေတာင္ေတြကို ျပန္ေပးစမ္း။ က်ဳပ္ရဲ႕ ငန္းဆန္တဲ့ျမင့္ျမတ္မႈနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ျပန္ေပးစမ္း။ ဒါေတြအားလံုးဟာ လယ္သမားႀကီးရဲ႕ အေျမာ္အျမင္နည္းမႈေၾကာင့္ျဖစ္ရတာပဲ။ ေနာက္ထပ္ ဘဲထီးတစ္ေကာင္က၀င္ေျပာတယ္။ ၾကက္ဆင္ေတြက အရည္အခ်င္းရွိသူ မွန္သမွ်ကို သ၀န္တိုတတ္တာခ်ည္းပဲ။ အဲဒီၾကက္ဆင္ေတြေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ အစာေရစာမ၀လင္တာ။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္လည္းက်ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘဲလို႔ အေခၚခံေနရတာ။ ဘဲရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကဘာလဲသိလား။ တရုတ္ေတြက ဘဲေတြရဲ႕ အဓိကစရိုက္က ညံ့ဖ်င္းအသံုးမက်မႈလို႔ေျပာၾကတယ္။ က်ဳပ္တို႔ တကယ္ပဲ ညံ့သလား။ တစ္နဲ႔ႏွစ္ေပါင္းရင္ ဘယ္ေလာက္ရတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္ သိခ်င္မွသိမယ္။ ဒါ က်ဳပ္ရဲ႕အမွားလား။ က်ဳပ္ကို ဘယ္သူက ပညာသင္ေပးလို႔လဲ။ က်ဳပ္ကို ဘယ္သူက တကၠသိုလ္ပို႔ေပးခဲ့လို႔လဲ။
က်ဳပ္ကေတာ့ အခုေတာင္ ငန္းဘ၀ေျပာင္းသြားၿပီလို႔ ယံုတယ္ဗ်ဳိ႕။ ဟုတ္မဟုတ္ ေသခ်ာေအာင္ ေရထဲကအရိပ္ကိုသြားၾကည့္မွပဲ။ ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ အေမႊးေတြေျပာင္ေနတဲ့ဘဲတစ္ေကာင္ဟာ ေရကန္စပ္ကိုသြားၿပီး ငံု႔ၾကည့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်က္သေရရွိတဲ့ငန္းပံုက ေပၚမလာပါဘူး။ ခဏသူ ဦးေႏွာက္စားၿပီး စဥ္းစားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီကိစၥရဲ႕အမွန္တရားကို သူသိသြားၿပီ။ တျခားဘဲေတြကို သူလွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။ ဒီကန္ထဲကေရေတြ တရားသျဖင့္မရွိဘူးေဟ့။ တခ်ဳိ႕ငွက္ေတြကိုက်ေတာ့ ထူးျခားတဲ့အခြင့္အေရးေပးၿပီး က်ဳပ္တို႔ကိုေတာ့ မေပးဘူး။ ၾကည့္ရတာ ငန္းေတြဆီကေန ဖားသားကို တံစိုးလက္ေဆာင္အျဖစ္ ရထားတယ္ထင္ပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ေရေပၚကအရိပ္ေတြ သိပ္လွေနတာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔က်ေတာ့ ၾကည့္ရဆိုးလိုက္တာ။
ကန္ေရေတြကို ဆန္႔က်င္ၾကေဟ့။ လယ္သမားကို ဆန္႔က်င္ၾကေဟ့။ ၾကက္ဆင္ေတြကို ဆန္႔က်င္ၾကေဟ့လို႔ ဘဲေတြက သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ပိုပိုၿပီးလည္း ေဒါသျဖစ္လာၾကတယ္။
လယ္သမားက ဘဲေတြဆီေလွ်ာက္လာၿပီး ေခါင္းေဆာင္ဘဲထီးႀကီးကို ၀ါးလံုးနဲ႔ရိုက္လိုက္တယ္။ ဘဲေတြ ခ်က္ခ်င္းၿငိမ္က်သြားတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ တစ္ခါက အက်ည္းတန္ဘဲကေလးျဖစ္ခဲ့တဲ့ငန္းဟာ ေကာင္းကင္ျပာကိုျဖတ္လို႔ ဘဲေတြေပၚကေန ပ်ံသန္းသြားတယ္။
ေမာင္ေဒး
Comments
Post a Comment