ငတိေလးတစ္ေယာက္ ခုတေလာ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေအာ္တုိမုတ္တုပ္ (အလိုအေလ်ာက္) ျပဳတ္ျပဳတ္က် ေနသည္။ ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္မရွိ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕၊ ေလးလံထိုင္းမႈိင္း စသည့္အရာေတြ စုျပံဳၿပီး စိတ္ဓာတ္က အ၀ီစိအထိ စိုက္စိုက္က် ေနသည္။ လဒမႈိင္မႈိင္ၿပီး၊ ေမ်ာက္ငိုင္ငိုင္သည္။ စကၠန္႔မလပ္ အသက္႐ွဴေနရသည္ကို ပင္ပန္းလြန္းသည္ ထင္မိသည္။ ထမင္းစားရမွာ ပ်င္းသည္ကိုအသာထား၊ ေရထေသာက္ရသည္ ကိုပင္ ေညာင္းသည္ထင္လာေတာ့ ခက္ေခ်ၿပီ...။ စိတ္ဓာတ္က်လွ်င္ စားပြဲေပၚမွ ျပဳတ္က်သြားသည့္ ခဲတံေလးလို အသာေလး ျပန္ေကာက္တင္လို႔ ရသည္မဟုတ္။ စိတ္ဓာတ္ဆိုသည့္အရာက ေပကပ္ကပ္ႏိုင္သည္။ သူ႔စိတ္က အျမင့္ေၾကာက္ေရာဂါရွိသည္။ ျမင့္ျမင့္မွာ ထားလို႔မရဘဲ ကေလကေခ်အဆင့္မွာပင္ ေနခ်င္သည္။ အခ်ိန္ဆြဲ (Procrastination) တတ္သည့္ အက်င့္ဆိုးအား ယူပစ္သလိုေပ်ာက္နည္း သံမဏိမူ၀ါဒ (၅) ရပ္အား ေက်ာင္းသားလူငယ္ မအူမလည္ေလးမ်ားဖတ္႐ႈႏိုင္ရန္ ဘာသာျပန္ေပးဦးမွဟူသည့္ ေစတနာႀကီးႏွင့္ သူ Bookmark လုပ္ထားသည့္ ေဆာင္းပါးကေလးကလည္း (၅) လ တိတိရွိေပၿပီ။ တစ္လတစ္ခ်က္ ျပန္လွ်င္ေတာင္မွ ယခုေလာက္ဆို ၿပီးသင့္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္လံုးမွပင္ စ,မေရးရေသး...။ ေၾသာ္... ငါ ပ်င္းတာအေရးမႀကီးဘူး သူတို႔ေလးေတြ ...
လရောင်ဖြန့်ကြက်ထားသော လမ်းထက်က ခြေလှမ်းငယ်များ။