လရောင်လမ်း

ကြန္ဒိုထဲက ထြက္လို႔ လမ္းမေပၚ စေလွ်ာက္လိုက္ခ်င္းခ်င္းပဲ ရင္ထဲ ဟာခနဲျဖစ္သြားတယ္။ ဘာလို႔ ငါက တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနရတာလဲဆိုတဲ့ အေတြးမွာ ကာလအတန္ၾကာ တိမ္ျမွဳပ္ေနတဲ့ ရင္ထဲက အထီးက်န္မႈဟာ ဘယ္ဆီကမွန္းမသိ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ျပန္ေပၚလာတယ္။ ရထားလမ္းေပၚမွာ ေတြေ၀မိန္းေမာ ထိုင္ေနမိတဲ့လူတစ္ေယာက္ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္က်ယ္ေလာင္လာတဲ့ ရထားခုတ္သံကို ရုတ္တရက္ သတိျပဳမိလိုက္သလိုမ်ဳိး၊ အသည္းငယ္ခ်င္စရာ ထိတ္လန္႔မႈမ်ဳိးေပါ့။ ခုန အေပၚထပ္၀ရန္တာျမင့္ျမင့္ကေန ဒီလမ္းေပၚမွာ သြားလာေနတဲ့ လူေတြကို ငါ ငံု႔ၾကည့္ေနသလို အခုငါ့ကို ငံု႔ၾကည့္ေနသူ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိမလား။ မရွိဖို႔ မ်ားတယ္လို႔ ေတြးမိလိုက္ေတာ့ ပိုၿပီးတုန္လႈပ္သြားတယ္။ ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြကို ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ေနတုန္းပဲ အခုလို လမ္းေလွ်ာက္ေလ့ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို သတိရလာတယ္။ သူ အခုဘယ္မွာလဲ သူလည္း အခုခ်ိန္ ငါ့လို တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ေနမလား။ ေလွ်ာက္ေနတယ္ဆိုရင္ သူလည္း အထီးက်န္ေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘာေတြကို ေတြးေနမလဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဖုန္းေခၚၿပီး အေၾကာင္းအရင္းကို အေရးတႀကီး ရွင္းျပလိုက္မိတယ္။ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အခု လမ္းေတာ့ေလွ်ာက္မေနဘူး၊ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲတဲ့။ ေစ်း၀ယ္စင္တာႀကီး...

စာ ေရးခ်င္လာတယ္။ ဒါဆို တစ္ခုခုရိုက္ႏွိပ္ဖို႔ လိုၿပီ။ အလ်ဥ္းသင့္တာ တစ္ခုခု ခ်ေရးပစ္လိုက္မယ္။ မျဖစ္ဘူးလား၊ ျဖစ္တယ္။ ကဲ.. ညဟာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနတယ္၊ တကယ္ တကယ္။ တစ္လက္စတည္း ျပန္လည္သံုးသပ္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီ၀ါက်ဟာ ဘာကိုမွ ဆိုလိုရာ မေရာက္ဘူး။ ဘာကိုမွ ဆိုလိုရာမေရာက္လို႔လည္း သိပ္ေတာ့ အေရးမႀကီးျပန္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ၀ါက်ေတြဟာ ဖတ္႐ႈဖို႔ သက္သက္ထက္ပို အသံုးက်တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ သိပ္အေရးမႀကီးလွေတာ့ဘူး။ ဖတ္ပစ္လိုက္ဖို႔သာ လိုတယ္။ ကဲ ညဟာ လက္ဖ်ားေပၚမွာတင္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္သြားၿပီ။ အေမွာင္အေၾကာင္း နည္းနည္းဆက္ေျပာဖို႔ လိုလာၿပီ။  တကယ္ေတာ့ အေမွာင္ဟာ စၾက၀ဠာထဲမွာ ပံုမွန္အေျခအေနပဲ။ ေနကေလးအခ်ဳိ႕၊ ပိုၿပီးအတိအက်ဆိုရရင္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာအခ်ဳိ႕၊ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လင္းလက္ေနတတ္တာက လြဲလို႔ ပံုမွန္အေျခအေနပဲ။ အတိအက်ဆိုလိုက္မွ ပိုကြာသြားတာမ်ဳိးက ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာမွမေျပာတာက ပိုၿပီး အခ်က္အလက္ဆန္တယ္၊ ဆန္ခ်င္မွလည္းဆန္မယ္။ တကယ္ဆို ၾကယ္အေရအတြက္ဟာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာထက္ အမ်ားႀကီး မ်ားေနဆဲပဲ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေလ၊ အေမွာင္ကေတာ့ အတိုင္းအဆမရွိ က်ယ္ျပန္႔နက္႐ႈိင္းတယ္။ အတိုင္းအဆမရွိ ေမွာင္မဲေနတဲ့ အာကာျပ...