လရောင်လမ်း

သံုးဆယ့္ခုနစ္ဆီက အီးေမးလ္ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြအတြက္ မိတ္ဆံုထမင္းစားပြဲလုပ္မယ္လို႔တဲ့။ သံုးဆယ့္ခုနစ္ဆိုတာ လူလိုသူလို၊ နာမည္တပ္ေခၚရရင္ေတာ့ ေဘာဂဗလပဲ။ ေဘာဂဗလဆိုေတာ့လည္း ခ်မ္းသာတယ္။ ခ်မ္းသာလို႔ ေဘာဂဗလလို႔ ေခၚတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သူ႔ကုိ ဗာလႀကီးလို႔ပဲေခၚတယ္။ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဗာလနံႀကီးလို႔ေတာင္ ေခၚၾကတယ္။ နိယာမေက်ာင္းေတာ္မွာေတာ့ နာမည္မေခၚရလို႔ ေက်ာင္း၀င္းအျပင္ေရာက္ကာမွ ေခၚၾကတာ။ ေက်ာင္းထဲမွာ နံပါတ္တပ္ေခၚရတယ္။ ပညာရွာဖို႔လာတဲ့လူမွန္သမွ် အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြးတဲ့သေဘာပဲ။ အမ်ဳိးဘာသာ မခြဲျခမ္းတဲ့သေဘာပဲ။ ေက်ာင္းသားတိုင္းဟာ နံပါတ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ။ သူ႔နံပါတ္က သံုးဆယ့္ခုနစ္။ သံုးနဲ႔ခုနစ္ေပါင္းရင္ တစ္ဆယ္ရလို႔ သူ႔ကို "ဘူ" လို႔ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းအၾကားမွာ ေခၚၾကတယ္။ ဘူဆိုေတာ့လည္း သူက သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ မႀကိဳက္လည္း သိပ္မတတ္ႏိုင္ဘူး။ နံပါတ္ရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတိုင္းမွာ အဲဒီလို မဟုတ္ကဟုတ္က နာမည္ေတြရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းထြက္ေတြအခ်င္းခ်င္း ခုထိ နံပါတ္ေတြကိုပဲသံုးၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေခၚၾကေျပာၾကေလ့ရွိတယ္။ ေဘာဂဗလက နိယာမေက်ာင္းေတာ္မွာ ဘြဲ႕လြန္ပညာဆက္ၿပီးသင္ခြင့္မရဘူး။ ဒီေကာင္က ခပ္ထူထူရယ္။ ခပ္ထူထူဆို...

ပညာေရးအေဆာက္အအံုရဲ႕ ေလးစားအပ္တဲ့ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အတိတ္က ေမ်ာက္အျဖစ္နဲ႔ ျဖစ္-ရွိခဲ့ရတဲ့ အေနအထားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာေရးဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုမွာ ခုလို အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္ တင္ခိုင္းတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂုဏ္ျပဳရာ ေရာက္ပါတယ္။ လူႀကီးမင္းတို႔ စီမံထားတဲ့အတိုင္း ေတာင္းဆိုခ်က္တစ္ရပ္အေပၚ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အလံုးစံုမလိုက္ေလ်ာႏိုင္တဲ့အတြက္ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ ခုဆို ေမ်ာက္ဘ၀နဲ႔ ကင္းကြာလာတာ ငါးႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ျပကၡဒိန္အရေတာ့ သိပ္မၾကာလွေသးပါဘူး။ သို႔ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသလို ပံုမွန္ျဖတ္သန္းခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ရွည္ၾကာလွပါတယ္။ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အတြင္းမွာျဖင့္ လူေတာ္ေတြလူေကာင္းေတြ၊ အၾကံဉာဏ္ေတြ၊ ခ်ီးက်ဴးသံ ၾသဘာသံေတြ၊ တီး၀ိုင္းႀကီးရဲ႕ တီးမႈတ္သံေတြနဲ႔ အတူပါ။ သို႔ေပတဲ့ ပံုေပၚေအာင္ေျပာရရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ေလွာင္အိမ္ထဲကဆိုေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေပါ့။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မ်ဳိးရိုးဇာတိ၊ ငယ္စဥ္ဘ၀အျဖစ္အပ်က္ စတာတုိ႔အေပၚမွာသာ လိုလိုလားလားနဲ႔ မွီတင္းေနခဲ့ရင္ ဒီေအာင္ျမင္မႈေတြ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပုဂၢလိကခံစားခ်က္ေတြကို အလံုးစံုျငင္းဆိုလိုက္ျခင္းက အဓိကပါ။ လြတ္လပ္တဲ့ေမ်ာက္တစ္...

A man will be imprisoned in a room with a door that's unlocked and opens inwards; as long as it does not occur to him to pull rather than to push it. ~Ludwig Wittgenstein တတိယေန႔၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပံဳးတတ္လာၾကပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ထဲကမပါေပတဲ့ စိတ္ထဲကပါသလို ျပံဳးရမယ္ဟူေသာ အပိုင္းျဖစ္သည္။ သင္တန္းဆရာကမူ အေတာ္ပင္ စိတ္ပ်က္ေနပံုရသည္။ ဒီအပိုင္းမွာတင္ တစ္ေနၾကၿပီထင္တယ္၊ ဆရာတို႔ ၾကည့္လုပ္ၾကပါဦးဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ တည္ၾကည္ျခင္း၏ ပရ၀ုဏ္အတြင္း၌ ႏွစ္ကာလအေတာ္ၾကာေအာင္ လွည့္ပတ္သြားလာေနထိုင္ခဲ့သည္ျဖစ္ရာ ျပံဳးျခင္းမ်ားမွာ လံုးလံုးခ်ည္း ပေပ်ာက္သြားခဲ့သည္မဟုတ္။ ရုပ္ကိုသိေသာ္လည္း နာမည္ဖမ္းရသည့္သူႏွင့္ တူေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ အေရွ႕ဘက္နားဆီက လူတစ္ေယာက္ကမူ အားလံုးေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေတြျဖစ္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုအေနအထားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပံဳးတတ္လာၾကမွာပါဗ်ာဟု ဆိုသည္။ သင္တန္းဆရာကမူ လက္ပိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးကို ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျမင္ပံုမရ။ သူ႔မ်က္စိေရွ႕တြင္ ရွိရွိသမွ်တို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ေနပံုရသည္။ သို႔ရာတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာမွာ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတ...

ေတာင္ေစာင္းကၾကည့္လိုက္ရင္ ျမစ္ေၾကာင္းကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းကိုျမင္ေနရတာ ႏွစ္ခ်င့္ေနၿပီ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရိုးအီေလာက္ၿပီ။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ရိုးသြားလို႔မျဖစ္ဘူး။ ရိုးသြားလည္း ဒါပဲၾကည့္ရမွာ။ ဒါပဲ ျမင္ေနရတာ။ ေနာက္ဖက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေတာင္ရိုး။ ေတာင္ရိုးဆိုေတာ့လည္း ေတာင္ရိုးပဲ။ ဒီထက္ မပိုဘူး။ ဒီေတာ့ ျမစ္ကို အဓိကထားျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းကို တစ္ေန႔သံုးႀကိမ္ေလာက္ အျမဲတမ္း ျမင္ေနရတယ္။ မိုးလင္းလို႔ အိပ္ယာကထ၊ သြားတိုက္ ပလုတ္က်င္းၿပီးတာနဲ႔ ေတာင္ေစာင္းကို ေဇာင္းတင္ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီ၀ရံတာေပၚကေန ပလုတ္က်င္းတာကို ပစ္ကနဲ ေထြးထုတ္တာက တစ္ႀကိမ္။ ေန႔ခင္းစာစားေတာ့ ၀ရံတာေပၚမွာ ထိုင္းစားရင္း မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ေျပးမလြတ္လို႔ ျမင္ေနရတာ တစ္ႀကိမ္၊ ေန႔ခင္းစာစားေတာ့ ၀ရံတာေပၚမွာထိုင္စားရင္း မ်က္စိေရွ႕မွာ ေျပးမလြတ္လို႔ ျမင္ေနရတာက တစ္ႀကိမ္။ ညဘက္မအိပ္ခင္ ခပ္ေထြေထြနဲ႔ ၀ါးပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚထိုင္၊ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ၀ရံတာလက္တန္းေပၚတင္လိုက္ရင္ ဒီျမင္ကြင္းက ေျပးမလြတ္ျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ႀကိဳက္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ႀကိဳက္ ဒီျမင္ကြင္းကေတာ့ ျမင္ေနရမွာပဲ။ ဒါကိုမ်ား သူ႔ဆီလာသြားတဲ့ ငတိေတြထဲက တစ္ေကာင္က ေျပာေသးတယ္။ ဖသာေထာ္ ခင္ဗ်ားအင္မတန္ ...

ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္ဖို႔ ကဗ်ာေနာက္က ကဗ်ာ The Poem behind the poem ကို သိဖို႔လိုလိမ့္မယ္ (အမွာ။ အလ်င္က မဂၢဇင္းတခ်ဳိ႕မွာ ကဗ်ာကိုဘာသာျပန္တဲ့ကိစၥဆိုၿပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာက မ်ဳိးတူစုတစ္ခုတည္းေအာက္မွာျဖစ္ေနလို႔ ဒီနာမည္ပဲ ထပ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။) ကဗ်ာကိုဘာသာျပန္တဲ့အလုပ္ကို စနစ္တက် ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳလုပ္ေနတဲ့ ပညာရွင္ေတြရွိပါတယ္။ ဒီပညာရွင္ေတြရဲ႕ အယူအဆကို အထိုက္အေလ်ာက္ထည့္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီလို စဥ္းစားၾကည့္ဖို႔လိုရတာက ကဗ်ာကိုဘာသာျပန္တာပဲ ဘာခက္တာမွတ္လို႔၊ အဘိဓာန္တစ္အုပ္နဲ႔ အပ်င္းေျပဘာသာျပန္လို႔ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္ထားတဲ့လူေတြ ယံုမွတ္မွားသေလာက္ မလြယ္ဘူးဆိုတာကေလး ေပၚလြင္ေစခ်င္လို႔ပါ။ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္းက လူငယ္ကဗ်ာေရးသမားတစ္ေယာက္က ေျပာျပတယ္။ အဂၤလိပ္စာသင္သူတစ္ေယာက္က အဂၤလိပ္ကဗ်ာေတြကို စာလံုးတစ္လံုးခ်င္းအနက္ေဖာ္, ျပန္စီ၊ Paraphrase လုပ္ၿပီး အနက္ေဖာ္ရတယ္လို႔ ေရးဖူးသတဲ့။ ဘယ္သူေရးတယ္ဆိုတာကေတာ့ သူလည္း မမွတ္မိေတာ့လို႔ အေသအခ်ာ မသိလိုက္ရဘူး။ အဂၤလိပ္စာ ေရးတတ္ဖတ္တတ္ေအာင္ သင္တဲ့ေနရာမွာ Paraphrase ဟာ သိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ ကဗ်ာလို အေရးအသားတစ္ရပ္နဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ စာေပပစၥည္းတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးမွာ ကနဦး/အ...

အဲလ္ဖရက္ တဲင္နစ္ဆင္ Alfred Tennyson (၁၈၀၉-၉၂) ဟာ ၁၈၈၉ ခုႏွစ္၊ သူ႔အသက္ ရွစ္ဆယ္အရြယ္မွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲလ္ဖရက္ တဲင္နစ္ဆင္ Alfred Tennyson (၁၈၀၉-၉၂) ဟာ ၁၈၈၉ ခုႏွစ္၊ သူ႔အသက္ ရွစ္ဆယ္အရြယ္မွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကို ေရးခ်င္ေနတာကေတာ့ ၾကာၿပီ။ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ ေရးၿပီးေတာ့ သူ႔သား ဟဲလယ္(မ)ကို ျပတယ္။ အဲဒီကဗ်ာကို သူ႔ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ေတြ ထုတ္ေ၀တိုင္း ေနာက္ဆံုးကဗ်ာအျဖစ္ ေဖာ္ျပေပးဖို႔လည္း မွာထားခဲ့တယ္။ ဟဲလယ္(မ)ကေတာ့ ဒီကဗ်ာဟာ သူ႔အေဖရဲ႕ ကဗ်ာဆရာအျဖစ္ ျဖစ္ရွိေနခဲ့ရျခင္းအေၾကာင္းပဲလို႔ ဆိုတယ္။

“ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခ်က္ခုန္လိုက္တိုင္းလည္း မေန႔ကနဲ႔ကြာ၊ မေန႔ကလို မနာေတာ့ၿပီ…” ~ စိုင္းခမ္းလိတ္၊ အခ်စ္အတြက္တစ္ဖန္ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီ အကုန္လံုး ေဖြးေဖြးျဖဴေနတာပဲ။ နံရံ၊ အိပ္ယာခင္း၊ ေခါင္းအံုးစြပ္ေတြ အားလံုးက အျဖဴေရာင္ဆိုေတာ့ အခန္းတစ္ခုလံုး ေဖြးေနတယ္။ လင္းလက္ေနသလိုပဲ။ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ မိုးလင္းေနၿပီလားမသိဘူး။ မိုးလင္းရင္ အလင္းေရာင္ရလာလို႔ အေမွာင္ေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္။ အခန္းထဲမွာေတာ့ သိပ္ထူးမွာမဟုတ္ဘူး။ ေမွာင္သြားမွာစိုးလို႔ အခန္းထဲမွာ အျမဲတမ္း မီးဖြင့္ထားတယ္။ အျမဲတမ္း အလင္းေရာင္ရွိေနတယ္။ မၾကာခင္ပဲ သူနာျပဳကိုခ်စ္စိန္ ေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဆရာႀကီး ေနထုိင္ေကာင္းရဲ႕မဟုတ္လားလို႔ေျပာၿပီး ျပတင္းေပါက္က အခန္းစည္း ဖယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ ျပတင္းေပါက္ကိုဖြင့္တယ္။ ဟုတ္တယ္၊ အျပင္ဘက္မွာလည္း လင္းထိန္ေနၿပီ။ ေလေအးကေလး၊ တိုး၀င္လာတယ္။ မနက္ခင္းေလလို႔ ေခၚခ်င္ေခၚၾကလိမ့္မယ္။ ေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ေနရင္း ေလတိုးခံရရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ၊ ညဘက္မွာတိုးလာတဲ့ ေလေျပေလးနဲ႔ ဘာကြာသလဲ စဥ္းစားၾကည့္ေနမိတယ္။ ကိုခ်စ္စိန္က မနက္စာလည္းယူလာတယ္။ မနက္စာဗန္းထဲကို စားပြဲကေလးမွာခ်လိုက္ၿပီး ျပင္ေနတယ္။ မနက္စာစားရင္း ေသာက္ရမယ့္ေဆးေတြကို ပလတ္စတစ္ခြက္ကေလးထဲမ...

သန္းခတစ္ေယာက္ ရွိရွိမရွိရွိ ေလာကႀကီးကေတာ့ သိပ္ထူးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပတဲ့လည္း သင္းကို ဆန္ကုန္ေျမေလးလို႔ေတာ့လည္း မေခၚေလာက္ဘူး။ အဲသလိုေခၚမယ္ဆို ေခၚစရာလူေတြက အပံုခ်ည္းပဲ။ ေလာကႀကီးက သင္းရွိေနလို႔ သိပ္မထူးသလို သင္းကလည္း ေလာကႀကီးရွိေနတာ သူ႔အတြက္ ဘာမွမထူးဘူးလို႔ ထင္တာ။ သူထင္ရာသူေလွ်ာက္လုပ္ေနတဲ့ လူမ်ဳိး။ ေမာင္ဆင္က သူ႔ကို ေခၚပံုသာၾကည့္ “ဆယ့္တစ္လက္မသန္းခ” တဲ့။ ဒီကိစၥေတာ့ မေတာ္မတည့္ေတြ ေလွ်ာက္မေတြးၾကခင္ ခုကတည္းက ရွင္းထားစမ္းပါရေစ။ ဒီေကာင္က လက္သမားေနာက္လိုက္၊ ပန္းရံေနာက္လိုက္လုပ္တယ္။ အလုပ္အကိုင္ကလည္း ေတာ္ပါတယ္။ သို႔ေပတဲ့ သူအေတြးေပါက္တဲ့အခါ ထင္ရာလုပ္တဲ့လူမ်ဳိး။ တစ္ေန႔ေတာ့ စာသင္တိုက္ႀကီးက ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕စံေက်ာင္း အေပၚထပ္ ဆင္ဂလယ္(ဆင္ကပ္လယ္)က လက္ရန္းတန္းေတြ ျပဳျပင္တယ္။ ဒီေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း သက္ကယ္ေသာင္ေမာင္ဆင္က ဦးစီးရတာေပါ့။ ေနာက္လိုက္က သန္းခရယ္၊ အဲဒီတုန္းက ေမာင္ဆင္က ေအာင္မဂၤလာေက်ာင္း ဆြမ္းစားေဆာင္လည္း ျပင္ေနရေတာ့ ႏွစ္ဖက္ခြ လုပ္ေနရရွာတယ္။ အဲဒီမွာက ေသာင္းစိန္တို႔လူသိုက္ရွိတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ေက်ာင္းက လက္ရန္းေတြလဲတယ္ဆိုေပတဲ့ တစ္ခ်ီတည္း မိေခ်ာင္းတံုးေတြလည္း လဲလိုက္ရေတာ့တာကိုး။ အဲဒါေတြလဲၿပီးတယ္ဆိုရင္ပဲ အမွန္မွ...

(ဒီ၀တၳဳရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ျဖစ္တဲ့ `ဘယ္ခရီးမွ သိပ္မေ၀းဘူး၊ ဘယ္စြန္႔လႊတ္မႈမွ သိပ္မႀကီးမားဘူး´ ဆိုတာက တ႐ုတ္ဒႆနိကေဗဒပညာရွင္ႀကီး မင္းစီးယပ္ (ဘီစီ ၃၇၂-၂၈၉) ရဲ႕ အဆံုးအမေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ကြန္ျဖဴးရွပ္(စ)ရဲ႕ အေရးအသားထဲမွာ ပါတဲ့ အခ်က္တစ္ခုကို ေလာင္ရွီးက ယူထားတာပဲ။ မင္းစီးယပ္က တ႐ုတ္ဧကရာဇ္ ဟြီနဲ႔ လာေတြ႕တဲ့အခါ တ႐ုတ္ဧကရာဇ္မင္းျမတ္က `ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ အခုလို မိုင္ေပါင္းေသာင္းခ်ီလာရတာျဖစ္ေပတဲ့ မေ၀းလွပါဘူးလို႔ ေျပာၿပီး၊ ခင္ဗ်ားေျပာမယ့္အေၾကာင္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ အက်ဳိးရွိတာေတြပါမယ္လို႔ က်ဳပ္ကေတာ့ ယူဆတယ္´ လို႔ မိန္႔ၾကားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်က္ကိုယူလို႔ ေလာင္ရွီးက သူ႔ဇာတ္ေကာင္ ၀ါန္ကို ေမြးထုတ္ျပလိုက္တာပဲ။ ၀ါန္ကေတာ့ မင္းစီးယပ္လိုမဟုတ္ဘူး၊ သူ႔ကိစၥကလြဲလို႔ ဘာမွ သိပ္အေရးႀကီးတယ္လို႔ မထင္ဘူး။ ဖတ္တဲ့သူေတြ သတိထားမိၾကပါလိမ့္မယ္။) ဂ်ပန္ေတြလက္ထဲ ရွန္ဟိုင္း ဂူအန္[*] က်သြားၿပီဆိုတဲ့ သတင္းလည္းၾကားကေရာ မိန္းမယူဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ ၀ါန္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိတယ္။ ဒါေပတဲ့ ဘယ္မွာသြားၿပီး မဂၤလာပြဲကို လုပ္ရမွာတုန္း။ တီယန္ဂ်င္မွာေရာ၊ ေပပင္းမွာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဂ်ပန္တပ္ေတြ အဲဒီကို ေရာက္လာႏိုင္သမို႔ အတိတ္ေကာင္း နိမိတ္ေကာင္း ယူ...

VLADIMAR :    Well? Shall we go? ESTRAGON :    Yes, let's go.     [They do not move]         Beckett; Waiting for Godot (1955) တစ္ေန႔ေတာ့ ေပက်င္းကေန က်ဳဖူကို သြားဦးမွပဲလို႔ စိတ္ကူးရတယ္။ က်ဳဖူက ရွန္တုန္ျပည္နယ္ထဲမွာ၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္(စ)လို႔ အဂၤလိပ္ေတြက ေခၚတဲ့ ဆရာႀကီးေကာင္း (ေကာင္းဇ)ရဲ႕ အရပ္။ သူ႔ေက်ာင္း၊ သူ႔အိမ္၊ သူလမ္းေလွ်ာက္ေလ့ရွိတဲ့ (သူ႔) သစ္ေတာ၊ သူ႔မိသားစုသခ်ဳႋင္း အကုန္ရွိတယ္။ ၿမိဳ႕အေနနဲ႔ကေတာ့ သိပ္အႀကီးႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သာသာေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။ အရင္ကလည္း ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပန္သြားခ်င္ေနတယ္။ ျပန္သြားခ်င္ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ ေပက်င္းမွာ အခ်ိန္အားေနတာရယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ ရထား စီးခ်င္တာရယ္ ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အျမန္႔အျမန္ရထား စီးရတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သေဘာက်တယ္။ ေလယာဥ္ထက္ေတာင္ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္တယ္။ အရင္ဆံုး `အျမန္႔အျမန္ရထား´ ဆိုတာကေလးကို ရွင္းဦးမယ္။

သို႔.. ေက်ာ္ေစာမင္း မွ.. ျမင့္သန္း အေၾကာင္းအရာ။      ။ ႐ွဴ႐ွဴးပန္းခြက္ ကိစၥ။ ေက်ာ္ေစာမင္းခင္ဗ်ား။ ရန္ကုန္မွာအခ်ိန္မရသျဖင့္ စကားၾကာၾကာမေျပာလိုက္ရပါ။ ေျပာခ်င္တာကလည္း ခပ္မ်ားမ်ားပဲ။ အဓိကတစ္ခ်က္ကေတာ့ ဒူေရွာ(န)ရဲ႕ ႐ွဴ႐ွဴးပန္းခြက္ ကိစၥပဲ။ ဟိုးတစ္ခါက အီးေမး(လ)မွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးလိုက္သလိုပဲ။ ေက်ာ္ေစာမင္းေရးတဲ့အခ်က္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ အေတာ့္ကိုသေဘာက်တယ္။ ခု မေန႔တစ္ေန႔က မတ္လထုတ္ခ်င္းတြင္းရေတာ့ ၾကည့္ျမင္တိုင္စစ္တမ္းမွာ ဒူေရွာ(န) (Marcel Duchamp) အိမ္သာခြက္အေၾကာင္း ထပ္ပါလာတာ ေတြ႕ရျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာ္ေစာမင္းဆီ စာတစ္ေစာင္လွမ္းေရးမိတယ္။ ဇနီးက စာၾကမ္းကိုဖတ္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ေလးျဖစ္ေအာင္ ကိုတာ့ဆီပို႔လိုက္ပါလား ဆိုတာနဲ႔ပဲ ခ်င္းတြင္းအတြက္ ပို႔ျဖစ္သြားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဒူေရွာ(န) (ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဆရာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ျမန္မာက ဒိုင္း၊ အဂၤလိပ္က Bang လို႔ အသံထြက္တယ္ဆိုတဲ့မူကိုယူၿပီး ႀကိဳက္သလို အသံထြက္ၾကစို႔ရယ္။ ဒူေရွာ(န)ကို ကိုဒူးေခ်ာင္လို႔ မေခၚရင္ၿပီးတာပဲ) ရဲ႕ ႐ွဴ႐ွဴးပန္းခြက္အေၾကာင္း ေရးခ်င္တာၾကာၿပီ။ မေရးရဲဘူး၊ ေရးရင္၀ိုင္းတြယ္ၾကမွာ။ အဲဒီလိုေျပာရတာ အေၾကာင္းရွိတယ္။ ရန္ကုန္မွာ...

“It takes a lot of time to be a genius, you have to sit around so much doing nothing, really doing nothing.” ~Gertrude Stein, Everybody’s Autobiography (1973) ၿပီးခဲ့တဲ့ ခုႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္နာရီဟာ ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ အခ်ိန္ေတြ၊ နာရီေတြ၊ ရက္ေတြ၊ ေနရာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိဘူး။ လူရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္က တစ္ဆယ့္ရွစ္လက္မပတ္လည္ဟာ မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းေျပာင္းသြားတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ပတ္လည္က တစ္ဆယ့္ရွစ္လက္မဟာ သူ႔ပိုင္နက္ပဲ။ ဒါေပတဲ့ အဲဒီပိုင္နာဟာ တစ္ခါတေလ ရွာမရေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနရျခင္းအတြင္းမွ ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အျပစ္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္။

သူ႔မွာ ဘာမွ ပူစရာမရွိဘူး။ သူ႔အတြက္ ျပတင္းေပါက္တစ္ခု ရွိေနတယ္။ ျပတင္းေပါက္ဟာ သူ႔ဘ၀ပဲ။ သူေနတဲ့အိမ္ႀကီးကို `ဂႏၳ၀င္စံအိမ္´ လို႔ ေခၚတယ္။ `ဂႏၳ၀င္´ ဆိုတာ အေတြးသက္သက္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္လို သေဘာထားသလား မသိဘူး။ ဘာလို႔ အဲဒီလိုေခၚသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့၊ ဒီအိမ္ႀကီးကို ေဆာက္ခဲ့တဲ့သူ ဘိုးေအႀကီးကို သြားေမးမွပဲ။ သူ႔ဘိုးေအႀကီး ေသတာက ၾကာၿပီ။ အိမ္ႀကီးေဆာက္ထားတဲ့ ျခံ၀င္းေထာင့္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ဆက္ေနတဲ့ ေျမေပၚမွာ သခ်ဳႋင္းကေလးရွိတယ္။ သခ်ဳႋင္းဆိုတာက အသက္ရွိတဲ့လူေတြနဲ႔၊ အသက္မရွိေတာ့တဲ့လူေတြ ဆံုတဲ့ ရပ္၀န္းပဲ။ အသက္ရွိေနေသးတဲ့လူေတြအၾကားက အသက္မရွိေတာ့တဲ့လူေတြ ေနတဲ့ေနရာ။ `ဂႏၳ၀င္´ လို စိတ္ကူးၾကည့္စရာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဘိုးေအႀကီးဂူ အဲဒီမွာ ရွိတယ္လို႔ေျပာတယ္။ သူ႔အေမ၊ သူ႔အေဖ ဂူေတြလည္း အဲဒီမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကတာပဲ။ အဲဒီသခ်ဳႋင္းကေလးက သူတို႔မိသားစု သခ်ဳႋင္းကေလးလို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္။ အေဖရွိတုန္းက အဲဒီဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ေလ့ရွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ တစ္ခါတေလ သူ႔အေဖဂူေပၚမွာထိုင္ရင္း သူအေဖကို စကားေျပာသတဲ့။ ဘာေတြေျပာမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ဘာေၾကာင့္ေျပာသလဲဆိုေတာ့၊ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့လူက အရင္ေသသြားတဲ့လူကို သြားၿပီးစကားေျပာစတမ္းလို႔ ကတိက၀တ္ရွိခဲ့ၾကလို႔တဲ့။ အေဖက ...

လမ္း၏ ရွိျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ လမ္း၏ အတိုင္းအတာ၊ အကြာအေ၀းႏွင့္ အေကာင္းအဆိုးသည္လည္းေကာင္း၊ ခရီးသြားျခင္းကို အဆံုးအျဖတ္ မေပးႏိုင္။ လမ္းမရွိသည့္တိုင္၊ လမ္းဆံုးသြားသည့္တိုင္၊ ခရီးသြားတြင္ သြားစရာခရီး ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ လူသည္ ခရီးသြားျဖစ္၍ ေလာကသည္ လမ္းျဖစ္၏။ `ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ မြန္ဂိုတို႔၏ ေရွးစကား´ အျပင္ဖက္ကိုၾကည့္ရင္း အေဖ့ကို သတိရမိတယ္။ အေဖက ခရီးသြားရတာ ႀကိဳက္တယ္။ အျပင္ဖက္မွာ သစ္ပင္ေတြ ရိပ္ခနဲရိပ္ခနဲ ျဖတ္သြားေနတယ္။ တစ္ခါတေလ လယ္ကြင္းစိုက္ခင္းေတြ ေတြ႕ရတယ္။ အိမ္ေတြ၊ ဂိုေဒါင္ေတြ ေတြ႕ရတယ္။ ကြင္းေခါင္ေခါင္ထဲ ထံုးေစတီ ေသးေသးကေလး တစ္ဆူႏွစ္ဆူလည္း ေတြ႕ရတတ္တယ္။ ၿမိဳ႕ေတြရြာေတြ ျဖတ္ရင္ လူေတြကားေတြ ေတြ႕ရတတ္တယ္။ ခုလို အပူအပင္မရွိ ခရီးသြားႏိုင္တာမ်ဳိးဆိုရင္ အေဖသိပ္ေပ်ာ္မွာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ခရီးအေတာ္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကဆို ေျမာင္းတကာအထြက္၊ ငျဖဴေလးတံတားဆီေတာင္ ေတာင္႐ိုးဆီက ကြန္ျမဴနစ္ေတြဆင္းလာၿပီး ဗံုးလာခြဲေလ့ရွိလို႔ ခရီးသြားရတာ စိတ္မခ်ရဘူး။ ကားရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္ မ်က္ေစ့တစ္ဆံုးက လမ္းကိုလွမ္းၾကည့္ရင္း အရင္က ဒီေနရာမွာ ဒီလည္းမရွိဘူးထင္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာ...

ဘာမွလုပ္စရာ မရွိဘူး။ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းေတာ့ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ့လည္း ပ်င္းဖို႔က ပိုေကာင္းလာတယ္။ တစ္ခုခုလုပ္ခ်င္ေပတဲ့လည္း လုပ္စရာက မရွိဘူး။ မသာအိမ္ ဖဲ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ေလာေလာဆယ္ အသိအကၽြမ္းထဲက ေသတာ မရွိေသးဘူး။ ဖဲမ႐ိုက္ရေတာင္ အလကားခ်ထားတဲ့ ကြာေစ့ ၀ါးေနလို႔ရတယ္။ ကြာေစ့မဟုတ္ေတာင္ ေနၾကာေစ့ျဖစ္ျဖစ္ ၀ါးေနရရင္လည္း မဆိုးဘူး။ ဒါေပတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြက က်န္းမာေရး ေကာင္းေနၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဟိုေကာင့္ကို သတိရလိုက္မိတယ္။

ေဆး႐ံုကိုလာတဲ့လူေတြမွာ အေၾကာင္းရွိတယ္။ အနည္းဆံုး တစ္ခုေတာ့ ရွိၾကတာခ်ည္းပဲ။ အပ်င္းေျပ ဘယ္သူမွ မလာဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ ကုသေပးဖို႔လာတယ္။ လူမမာက ကုသခံဖို႔ လာတယ္။ သူနာျပဳေတြက ကုသမႈကို အေထာက္ကူျပဳဖို႔၊ သူတို႔ႏိုင္တာ လုပ္ေပးဖို႔။ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္သမားက သန္႔ရွင္းေပးဖို႔။ က်န္းမာေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ ေဆး႐ံုထဲ ၀င္လာရင္ေတာင္ သူ႔မွာ လူမမာေမးစရာ အေၾကာင္းရွိတယ္။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ စာမဖတ္တတ္လို႔၊ ေဆး႐ံုလို႔ ေရးထားတာကို မသိလို႔၊ မွားၿပီး၀င္လာတဲ့လူပဲ ျဖစ္မယ္။ 

ဟိုေကာင္က တို႔သြားနားေထာင္ရေအာင္ ဆိုတာနဲ႔ပဲ ဆရာႀကီးဦးေရႊေရာင္ရဲ႕ ေဟာေျပာပြဲဆီကို လိုက္လာမိတာ။ ဆရာႀကီးဦးေရႊေရာင္က နာမည္ကသာ ေရႊေရာင္ေတာက္ေပတဲ့ လူကေတာ့ မြဲညစ္ညစ္ရယ္။ အသားအေရာင္တင္ မြဲတာမဟုတ္ဘူး၊ ေငြေရးေၾကးေရးအရလည္း မေတာင့္တင္းေတာ့ လူပါမြဲတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ ဒါေပတဲ့ သူ႔မွာ ပီအိပ္(ခ်)ဒီေတြ အပံုႀကီး။ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအသိအမွတ္ျပဳ ဘြဲ႕ထူးဂုဏ္ထူးေတြ အပံုႀကီး။ အသိပညာဆိုတာကိုသာ တင္းေတာင္းနဲ႔ထည့္ တိုင္းတာလို႔ရရင္ ဆရာႀကီးဦးေရႊေရာင္မွာရွိတဲ့ အသိပညာေတြ တိုင္းတာၾကည့္ဖို႔ တင္းေတာင္းရက္ခိုင္းမယ္ဆိုရင္ ရက္တဲ့လူခမ်ာ အလ်င္မီေအာင္ ရက္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အသိပညာဆိုတာကလည္း ပိုက္ဆံလို ထုတ္သံုးလို႔ရတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေတာ့လည္း ဆရာႀကီးမြဲတယ္ဆို မြဲေပ်ာ္တာပဲ။ ဆရာႀကီးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးနဲ႔ မြဲေနတာ။

အရပ္ထဲေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အစံုၾကားရတယ္။ မၾကားခ်င္လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ အရပ္မွာဆိုတာက အရပ္သတင္းပဲရွိတယ္။ ၿမိဳ႕က ကားၾကံဳနဲ႔ပါလာတတ္တဲ့ သတင္းစာမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ စာခ်ဘုန္းႀကီးကဖတ္ၿပီး သူဖတ္ရသမွ်ကို အဖိတ္ေန႔၊ ဥပုသ္ေန႔လူစည္စည္မွာ ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ေမ်ာက္ကေလးတစ္ေကာင္ကို အာကာသထဲ ဒံုးပ်ံနဲ႔လႊတ္တယ္ဆိုတာကို ဘုန္းႀကီးက ျပန္ေျပာျပေတာ့ ဘယ္သူမွမယံုဘူး။ မယံုဆို ဒံုးပ်ံဆိုတာနဲ႔ ဘုန္းႀကီးပ်ံမွာတိုက္တဲ့ ဒံုးေလာက္ ျမင္ဖူးတဲ့လူေတြအဖို႔ မ်က္ေစ့ထဲမွာ ထင္ရာျမင္ရာျမင္ၿပီး အေတြးစၿပီး ေခ်ာ္ေတာ့တာပဲ။ အာကာသပြင့္ေအာင္ င႐ုတ္ေကာင္းေကာင္းေထာင္းၿပီး ၾသဇာရြက္နဲ႔နယ္ေကၽြးရတယ္လို႔ တစ္သက္လံုးလက္ခံထားတဲ့ ဓာတ္ဆရာဦးမွန္တို႔ အေတြးထဲမွာေတာ့ အာကာသဆိုတာ သြားလို႔ရတဲ့ေနရာ မဟုတ္ဘူး။ နားမလည္လို႔ ေျပာၾကတာ။ ရတယ္ဆိုဦးေတာ့ ျမင့္မိုရ္ေတာင္က ခံေနဦးမွာဆိုပဲ။ ခုေခတ္လူေတြမ်ား မိုက္ပါ့လို႔ပဲ ျမင္တယ္။

ဘာစိတ္ကူးရလို႔ရယ္ေတာ့ မသိဘူး။ ေက်ာင္းမွာ စာသင္သားေတြ၊ စာခ်ေတြ ပါးေနတုန္း ဆြမ္းစားေဆာင္ဖက္ ေရနံေလးဘာေလး ျပန္သုတ္ထားၿပီး၊ ကုဋီအသစ္၊ အိမ္သာအသစ္၊ အပိုတစ္လံုး၊ ႏွစ္လံုးေလာက္ေဆာက္ထားရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးက မိန္႔တယ္။ ေကာင္းပါသဘုရာ့လို႔ လက္အုပ္ကေလး အသာခ်ီရင္း တိုက္အုပ္ကေတာ့ ေျဖ႐ံုပဲ။ ဆရာသမားဆီက၊ လူႀကီးဆီက ထြက္လာတဲ့အၾကံဆိုတာကို မေကာင္းဘူးလို႔ေျပာလို႔ ဘယ္ျဖစ္မွာတုန္း။ အၾကံေကာင္းဉာဏ္ေကာင္း စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္း ဆိုတာမ်ဳိးကလည္း လူႀကီးသူမေတြဆီကမွ အထြက္မ်ားတာမဟုတ္လား။ အဓိကကေတာ့ လူႀကီးသူမေတြဆီမွာ စဥ္းစားစရာအခ်ိန္ေတြ ပိုေနလို႔ပဲျဖစ္မယ္။ အခ်ိန္ပိုလို႔တင္ေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ တျခား ထူးထူးေထြေထြ ေတြးေနစရာမွ မရွိဘဲကိုး။ ထူးထူးေထြေထြ ေတြးစရာ မရွိမွလည္း ေတြးစရာဆိုတာက ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ေပၚလာႏိုင္တာ။ ထမင္းဆာေနရင္၊ ႐ွဴ႐ွဴေပါက္ခ်င္ရင္၊ ယုတ္စြအဆံုး ေယာကၡမကို ေၾကာက္ေနရင္ေတာင္ အေတြးေကာင္းေကာင္း စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္း ဘယ္ေပၚႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း တိုက္အုပ္နဲ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးတို႔ ကြာၾကတာ။ တိုက္အုပ္အေနနဲ႔ကေတာ့ စိတ္ကူးေကာင္္းေကာင္းရဖို႔ အခ်ိန္လည္းမရွိဘူး။ ရစရာအေၾကာင္းလည္း မရွိဘူး။ တင္ပါ့ဘုရားလို႔ ႏႈတ္က အာမခံလိုက္မိ...

ဖုန္းဆက္တုန္းက ဟိုေကာင္ကေျပာတယ္။ မင္းလာရင္ ဟိုဘက္ကမ္းဆီ ေလွေလွာ္သြားရေအာင္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုေရာက္တာနဲ႔ ၀ီစကီထိုင္ေသာက္ၾကရင္း ဟိုေကာင့္ကိုေမးတယ္။ မင္းဘယ္ေတာ့သြားခ်င္သလဲလို႔။ ဒီေတာ့ သူက ငါေလွစပ္ခိုင္းထားသတဲ့။ ရတာနဲ႔ သြားမယ္။ က်စ္လံုးလည္း လိုက္မယ္တဲ့။ ဘာလို႔သူက လိုက္ခ်င္ရတာလဲဆိုေတာ့ သူ႔ရည္းစား သူမ်ားနဲ႔လိုက္သြားလို႔တဲ့။ သူ႔ရည္းစား သူမ်ားနဲ႔လိုက္သြားတာနဲ႔ ျမစ္ဟိုဘက္ကို ေလွေလွာ္ထြက္တာနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေမးေတာ့ ဟိုေကာင္က ငါဘယ္သိမွာလဲ၊ သူက လိုက္ခ်င္တယ္ေျပာလို႔လို႔ေျပာၿပီး ပုခံုးတြန္႔ျပတယ္။ ျမစ္ဘက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္း သူ႔ဖန္ခြက္ထဲကို ၀ီစကီျဖည့္ေပးလိုက္ရင္း ေမးလိုက္မိတယ္။ ဟိုဘက္ကမ္းမွာ အရက္ဆိုင္ရွိလားလို႔။ သူက ပုခံုးတြန္႔ျပရင္း ငါဘယ္လိုလုပ္ သိမွာလဲ။ ငါမွ မေရာက္ဖူးဘဲလို႔ ျပန္ေျဖတယ္။ စားပြဲထိုးတဲ့ေကာင္ကေလးကိုေခၚၿပီး ေမးၾကည့္ဦးမလို႔ပဲ၊ မေမးေတာ့ဘူး။ ခုေခတ္ စားပြဲထိုးတဲ့ေကာင္ကေလးေတြက အရက္ပုလင္းအေၾကာင္းထက္ မိုဒယ္ကေလးေတြအေၾကာင္းပဲ ပိုသိတာမ်ားတယ္။  ခရမ္းခ်ဥ္သီးေဆာ့နဲ႔ ငရုတ္ဆီ သိပ္ကြဲၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ဘာ၀ိုင္ရွိသလဲလို႔ေမးရင္ ၀ိုင္အျဖဴ၊ ၀ိုင္အနီရွိပါတယ္လို႔ေျဖၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အေတ...