လရောင်လမ်း

အခ်ိန္က ၂၀၈၁ ခုႏွစ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လူတိုင္းသာတူညီမွ် ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဘုရားသခင္နဲ႔ ဥပေဒေရွ႕ေမွာက္မွာတင္ မဟုတ္၊ အရာအားလံုးမွာ သာတူညီမွ် ျဖစ္လာခဲ့ၾကပါၿပီ။ ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ထက္ ပိုၿပီးမထက္ျမက္ဘူး၊ ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ထက္ပိုၿပီး ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္မျဖစ္ဘူး၊ ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ထက္ပိုၿပီး သန္မာျမန္ဆန္မႈ မရွိဘူး၊ အရာအားလံုး တန္းတူညီမွ်။ ဒီလို သာတူညီမွ်ျဖစ္လာရတာကလည္း ဖြဲ႕စည္းပံုဥပေဒကို ၂၁၁ ႀကိမ္၊ ၂၁၂ ႀကိမ္နဲ႔ ၂၁၃ ႀကိမ္ေျမာက္ ျပင္အၿပီးမွာပဲ။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု သာတူညီမွ်ေရးေကာ္မတီက အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕ အခ်ိန္မလပ္ ၾကပ္မတ္ေစာင့္ၾကည့္မႈေၾကာင့္ ဆိုရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ရွင္သန္ေနထိုင္ေနရတဲ့ လူမႈဘ၀နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အဆင္သိပ္မေခ်ာတာေလးေတြေတာ့ ရွိေနပါေသးတယ္။ ဥပမာဆိုပါစို႔၊ ဧၿပီလဟာ ေႏြဦးရာသီမဟုတ္တဲ့အတြက္ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေနရေသးတာပဲ။

အသက္ ၃၀ ျပည့္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ဆာယိုခိုမွာ ကိုယ္၀န္ရွိလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမက ဘြဲ႕လြန္အတြက္ ႀကိဳးစားရင္း က်ဴတာျပန္လုပ္ေနၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ သမီးေလးကို ေမြးဖို႔ ခြင့္ယူလိုက္တယ္။ သံုးေယာက္သား ကေလးအတြက္ နာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားၾကၿပီး၊ အဆံုးမွာေတာ့ ဂ်န္ပိုင္းေပးတဲ့ နာမည္ေတြထဲက ဆာလာဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို ေရြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ "ဒီနာမည္ေလးကို အသံထြက္ေခၚရတာ ႀကိဳက္တယ္" လို႔ ဆာယိုခိုက သူ႔ကိုေျပာတယ္။ ကေလးကို အခက္အခဲမရွိ ေမြးဖြားႏိုင္ခဲ့ၿပီး၊ အဲဒီညမွာေတာ့ ဂ်န္ပိုင္းနဲ႔ တာကာသွ်ဴကီတို႔ႏွစ္ေယာက္သား၊ ဆာယိုခိုမပါဘဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ အိမ္မွာ အတူဆံုမိၾကတယ္။ ဂ်န္ပိုင္းက ေအာင္ပြဲခံဖို႔အတြက္ ဆင္ဂယ္ေမာ့တစ္လံုးယူလာတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္စားပြဲမွာ ထိုင္ၿပီး တစ္လံုးလံုးကို ႏွစ္ေယာက္သား အေျပာင္ရွင္းလိုက္ၾကတယ္။ "အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ျမန္လြန္းတာလဲ" လို႔ တာကာသွ်ဴကီ ရုတ္တရက္ ေမးလိုက္တယ္။ ဒီလိုေလးနက္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိး သူ႔ဆီမွာ ျမင္ရတာ ရွားရွားပါးပါးပဲ။ "တကၠသိုလ္စတက္တယ္၊ မင္းနဲ႔ေတြ႕တယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ဆာယိုခိုနဲ႔ေတြ႕တယ္၊ ဒါေတြအားလံုး မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္...

"ဒီလိုနဲ႔ မာဆာခီခ်ီမွာ လက္နဲ႔အျပည့္ ပ်ားရည္ေတြရလာတယ္၊ သူ႔ဘာသာ စားႏိုင္တာထက္ကို အမ်ားႀကီးပိုတယ္။ အဲလိုနဲ႔ သူလည္း ပ်ားရည္ေတြကို ပံုးတစ္ခုထဲထည့္ၿပီး ေတာင္ေအာက္ကို ဆင္းသြားတယ္။ ၿမိဳ႕အထိေရာက္ေအာင္သြားၿပီး ပ်ားရည္ေတြကို ေရာင္းဖို႔ေပါ့။ မီဆာခီခ်ီဟာ ၿပိဳင္ဘက္ကင္း နံပါတ္တစ္ပ်ားရည္၀က္၀ံႀကီး ျဖစ္တယ္" "၀က္၀ံေတြမွာ ပံုးရွိလို႔လား" ဆာလာက ေမးလိုက္တယ္။ "မာဆာခီခ်ီမွာေတာ့ တစ္ပံုးရွိေနတယ္။ လမ္းေဘးနားမွာ က်ေနတာကိုေတြ႕ေတာ့ တစ္ခုခုဆိုရင္ အသံုး၀င္ႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး သူက ေကာက္ယူလာခဲ့တာ" "အခုေတာ့ တကယ္ အသံုး၀င္သြားတာေပါ့" "ဒါေပါ့။ တကယ္အသံုး၀င္တာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ မီဆာခီခ်ီလည္း ၿမိဳ႕ကိုတက္သြားၿပီး လူေတြသြားလာေနတဲ့ ရင္ျပင္မွာ ေနရာတစ္ခုယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုတပ္လိုက္တယ္။ အရသာထူးတဲ့ပ်ားရည္။ သဘာ၀စစ္စစ္။ တစ္ခြက္မွ ယန္း ၂၀၀၊ တဲ့" "၀က္၀ံေတြက ပိုက္ဆံေရတတ္လို႔လား" "ေရတတ္ပါ့။ ၀က္၀ံေလးဘ၀တုန္းက မာဆာခီခ်ီက လူေတြနဲ႔အတူေနခဲ့တာ၊ စကားဘယ္လိုေျပာရမယ္၊ ပိုက္ဆံဘယ္လိုေရရမယ္ဆိုတာ သင္ခဲ့ရတာေပါ့။ မာဆာခီခ်ီက ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးျခားတဲ့ ၀က္၀ံပဲ။ ဒီေတာ့ သူ႔ေလာက္မ...

"အတန္းေတြ ဒီေလာက္ပ်က္ေနေတာ့ ေက်ာင္းမွာေရာ ျပႆနာမျဖစ္ဘူးလား" လို႔ ဟာဘရာက ေမးတယ္။ "ကၽြန္မ မိဘေတြက ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္တယ္၊ ဒီေတာ့ သူတို႔အလုပ္နဲ႔သူတို႔ ကၽြန္မကို သိပ္ဂရုမစိုက္ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မ ဘယ္တုန္းကမွ ျပႆနာမရွိခဲ့ဘူး၊ သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္မႈကိုလည္း ကလန္ကဆန္လုပ္ခဲ့တာမ်ဳိးမရွိဘူး။ ဒီေတာ့လည္း လႊတ္ထားတာက အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ သူတို႔တြက္ပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းကိုျပဖို႔အတြက္ စာရြက္စာတမ္းအတုလုပ္တာက လြယ္လြယ္ေလးပဲ။ က်န္းမာေရးျပႆနာတစ္ခုရွိေနလို႔ တစ္ခါတေလ ေဆးရံုမွာ ေန႔တစ္၀က္ေလာက္ သြားေနရတယ္လို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမကို ရွင္းျပလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းမတက္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္သက္လံုး ေခါင္းေျခာက္လာရတဲ့ ဆရာေတြအေနနဲ႔လည္း တစ္ခါတေလက်မွ ကၽြန္မ ေန႔တစ္၀က္ေလာက္ေနာက္က်တဲ့ ကိစၥကို သိပ္စိတ္၀င္စားၾကဘူး" ေရွ႕ဆက္မေျပာခင္ ခီဟာရာဇာက ကုတင္ေဘးက နာရီဆီ ခပ္ျမန္ျမန္ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္။ "ေကာ္ေဇာကေအာက္က ေသာ့တံကိုယူၿပီးေတာ့ အိမ္ထဲကို ကၽြန္မ တတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ၀င္ခဲ့ျပန္တယ္။ အရင္တုန္းကလိုပဲ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္၊ တိတ္တာမွ အရင္တုန္းကထက္ေတာင္ ပိုသလိုပဲ။ ေရခဲေသတၱာက မီးစိမ္းသြားေတာ့ ကၽြန္မဖ်ပ္ခနဲ လန္႔သြားတယ္၊ ဧရာ...

"လူမရွိအိမ္ေတြထဲကို ခုိး၀င္မိတုန္းက ကၽြန္မဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ပဲရွိေသးတယ္" တစ္ေန႔ေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ သူတို႔လဲေလ်ာင္းေနရင္း သူမက ေျပာလိုက္တယ္။ သူမပံုျပင္ေျပာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္တတ္သလို၊ ဟာဘရာ့အဖို႔ေျပာ ျပန္ေျပာစရာ စကားလံုးရွာမရဘူး။ "ရွင္ေရာ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ထဲကို ခိုး၀င္ခဲ့ဖူးလား" လို႔ သူမက ေမးတယ္။ "၀င္ဖူးတယ္ မထင္ပါဘူး" လို႔ သူက ေျခာက္ကပ္ကပ္အသံနဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္။ "အဲ့ဒါက တစ္ခါလုပ္ဖူးတယ္ဆိုရင္ အခါခါထပ္လုပ္ခ်င္လာေရာ" "ဒါေပမဲ့ ဒါ တရားမ၀င္ဘူးေလ" "ဘယ္ကလာ.. အႏၱရာယ္ရွိတာေတာ့မွန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒါက သိပ္အရသာရွိတဲ့ အလုပ္ရွင့္" ဟာဘရာက ခပ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ သူမ ဆက္ေျပာတာကိုေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ “ဘယ္သူမွမရွိခ်ိန္မွာ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ထဲမွာ ရွိေနရတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေကာင္းဆံုးအခ်က္ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္တိတ္ဆိတ္ေနသလဲ ဆိုတာပဲ။ အသံလံုး၀မရွိဘူး။ ကမၻာေပၚမွာ အဆိတ္ၿငိမ္ဆံုးေနရာတစ္ခုနဲ႔ တူေနတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကေတာ့ အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာထိုင္ရင္း ကၽြန္မ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလး ေနေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ စုပ္ကပ္ငါးဘ၀က ကၽြန္မဆီျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မအရင္ဘ၀...

သူတို႔ လိင္ဆက္ဆံၿပီးတဲ့အခါတိုင္း သူမက ဟာဘရာ့ကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ အဆန္းတၾကယ္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ တစ္ေထာင့္တစ္ညပံုျပင္မ်ားထဲက ဘုရင္မ ခီဟာရာဇာလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဟာဘရာကေတာ့ အဲဒီထဲက ဘုရင္ႀကီးလို ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ သူမေခါင္းကို ျဖတ္ပစ္ဖို႔ အစီအစဥ္မရွိဘူးေပါ့။ (ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမကလည္း မိုးလင္းတဲ့အထိ သူနဲ႔အတူ ေနေလ့မရွိပါဘူး) သူမ ဟာဘရာ့ကို ဒီပံုျပင္ေတြ ေျပာျပေနတယ္ဆိုတာကလည္း ေျပာခ်င္လို႔ေျပာတာလို႔ပဲ ဆိုရမယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ခ်စ္တင္းေႏွာၿပီးခါစ အခုလို စိမ္ေျပနေျပ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးလွတဲ့ အခိုက္အတန္႔မ်ဳိးမွာ အခုလို အိပ္ယာထဲ ေခြေခါက္ၿပီး ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို စကားေျပာရတာ သူမႏွစ္သက္လို႔ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ သူ ယူဆတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနတိုင္း အိမ္ထဲမွာပဲ အျမဲတမ္း ၾကပ္ၾကပ္ညွပ္ညွပ္ေနရတဲ့ ဟာဘရာ့ကို သူမ ႏွစ္သိမ့္ေပးခ်င္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဟာဘရာက အမ်ဳိးသမီးကို ခီဟာရာဇာလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့တာ။ သူ႔ေရွ႕မွာေတာ့ ဒီနာမည္ကို မသံုးပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သူ တစ္ကိုယ္တည္းက်ိတ္ေရးေနတဲ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးထဲမွာ သူမကို အဲဒီလိုပဲ ညႊန္းၿပီး ေရးသားေလ့ရွိတယ္။ "ဒီေန႔ ခီဟာရာဇာ လာတယ္" ေဘာပင္နဲ႔ သူက အမွတ္အ...

ဒါကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦး မိတ္ေဆြေတြျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းပဲ။ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ေတြဟာ အေႏွးနဲ႔အျမန္ တစ္က်ိတ္တည္းတစ္ဉာဏ္တည္း ျဖစ္သြားတတ္တာခ်ည္းပဲ။ ပံုမွန္အဆက္အသြယ္လုပ္ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲက အရက္ဘားအမ်ားအျပားကို သူတို႔ ေရာက္ျဖစ္ၾကတယ္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေရေရရာရာမရွိဘဲ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ ေသာက္ဖို႔စားဖို႔ကိစၥသက္သက္ပဲ အျမဲတမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္၊ တစ္ခါမွ ထမင္းလက္ဆံု အတူတူမစားဖူးဘူး။ သူတို႔ေပါင္းသင္းမိတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး၊ အရက္ဘားေတြမွာေရာင္းတဲ့ မုန္႔ေတြကိုပဲ တာကာသွ်ဴကီ စားေနတာ ကာဖုကု ျမင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီလူ ပံုမွန္ထမင္းဟင္းေရာ စားရဲ႕လားမသိဘူးလို႔ ကာဖုကုေတြးမိတဲ့အထိပဲ။ တစ္ခါတေလ ဘီယာေသာက္တာကလြဲလို႔ တာကာသွ်ဴကီက ၀ီစကီကိုပဲ စြဲစြဲျမဲျမဲေသာက္ေလ့ရွိတယ္၊ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ ေမာ့လ္၀ီစကီတံဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ သူတို႔စကား၀ိုင္းက အေၾကာင္းအရာေတြေတာ့ စံုတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကာဖုကုမိန္းမ ေသတဲ့အေၾကာင္းဆီပဲ ေနာက္ဆံုးမွာ မပ်က္မကြက္ျပန္ေရာက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ သူတို႔လင္မယားအတူတကြရွိေနတုန္းက ဇာတ္လမ္းေတြကို ကာဖုက ျပန္ေဖာက္သည္ခ်တဲ့ အခ်ိန္ေတြဆို တာကာသွ်ဴကီက စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနတတ္တယ္၊ အဲဒီဇာတ္လမ္းေတြကို တိတ္တဆိတ္ ခိုးယူသိမ္းဆည္းေ...

သူ႔စိတ္ကူးေတြထက္ ပိုၿပီး နာက်င္စရာေကာင္းတာကေတာ့၊ သူမဇာတ္လမ္းေတြကို သူသိထားတဲ့အေၾကာင္း မ်ဳိသိပ္ထားၿပီး သာမန္ဘ၀တစ္ခုမွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႔ အားထုတ္ရတာပဲ။ ေသြးလႊတ္ေၾကာေတြအတြင္းမွာ သူ႔ေသြးေတြ အျပင္းအထန္ ေဆာင့္တိုးၿပီး၊ သူ႔အတြင္းအဂၤါေတြကို တစ္စစီဆုတ္ျဖဲပစ္ေနခ်ိန္မွာ၊ သူ႔အျပင္ပန္းကိုေတာ့ တည္ၿငိမ္ေနေအာင္ သူထိန္းသိမ္းထားတယ္။ ေန႔စဥ္ကိစၥေတြ၊ စကားေျပာဆိုဆက္ဆံေရးေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ ပံုမွန္အတိုင္းရွိခဲ့တာပဲ။ ဒီကိစၥဟာ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥေတာ့မဟုတ္ဘူး။ တစ္ဖက္မွာလည္း ကာဖုကုဟာ ကိုယ္တိုင္ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္သရုပ္ေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သလို သရုပ္ေဆာင္ပညာကို ညႊန္ၾကားျပသေပးေနတဲ့သူ၊ ကိုယ့္မူရင္းစိတ္ကို အေ၀းတစ္ေနရာဆီလႊင့္ထားဖို႔ဆိုတာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္ပဲ။ ဒီေတာ့လည္း၊ အားေပးမယ့္ပရိသတ္ တစ္ေယာက္မွမရွိေပမယ့္ သူ႔ရင္ထဲက ေ၀ဒနာကို ဖံုးကြယ္ဖို႔အတြက္ သူ႔သရုပ္ေဆာင္ပညာကို အစြမ္းကုန္အသံုးခ်ေနမိေတာ့တယ္။ သူ႔ဇနီးအေနနဲ႔ အေျခအေနေပးသလို တျခားေယာက္်ားေတြနဲ႔ အိပ္တတ္တဲ့အခ်က္ကလြဲလို႔ သူတို႔အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာ အခက္အခဲႀကီးႀကီးမားမား ေတြ႕ခဲ့တာမ်ဳိးမရွိပဲ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ႏ...

အမ်ဳိးသမီးေတြ ေမာင္းတဲ့ ကားကို ကာဖုကု အႀကိမ္အေတာ္မ်ားမ်ား စီးဖူးပါတယ္။ သူ႔အေတြ႕အၾကံဳအရေတာ့ သူတို႔ကို အၾကမ္းဖ်င္း ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား ခြဲျခားၾကည့္ႏိုင္မယ္ထင္တယ္၊ နည္းနည္း အေမာင္းၾကမ္းလြန္းတဲ့ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔၊ နည္းနည္းေလးအေမာင္း ႏုလြန္းတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းပဲ။ ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းတာကေတာ့၊ အေရွ႕အုပ္စုထက္ အေနာက္အုပ္စုထဲပါတဲ့ လူေတြက အမ်ားႀကီးပိုမ်ားတယ္။ အမ်ဳိးသမီးယာဥ္ေမာင္းေတြဟာ အမ်ဳိးသားယာဥ္ေမာင္းေတြထက္ပိုၿပီး ယဥ္ေက်းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတိလည္းပိုႀကီးတယ္။ ယဥ္ေက်းၿပီး သတိႀကီးလြန္းတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းေတြကို ေစာဒကတက္စရာေတာ့ မရွိဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ေမာင္းပံုမ်ဳိးက တခ်ဳိ႕အေျခအေနေတြမွာ တျခားယာဥ္ေမာင္းေတြကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစတတ္တယ္။ အျခားတစ္ဖက္မွာက်ေတာ့၊ "အေမာင္းၾကမ္း" အုပ္စုထဲ အက်ဳံး၀င္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးယာဥ္ေမာင္းအမ်ားစုဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ကၽြမ္းက်င္ယာဥ္ေမာင္းေတြအျဖစ္ ခံယူထားမွန္း သိပ္သိသာတယ္။ အျခားေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ အမ်ဳိးသမီးယာဥ္ေမာင္းမ်ားေတြ႕ရင္ မၾကာခဏဆိုသလို ေလွာင္ေျပာင္တတ္တယ္။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အဲဒီအုပ္စုထဲမပါဘူးဆိုတာကို ဂုဏ္ယူယံုၾကည္ထားလို႔ပဲျဖစ္မယ္။ ခပ္ရဲရဲ ယာဥ္ေၾကာေျပာင္းလိုက္တဲ့အခါမွာ သူတိ...

ၿမိဳ႕ျပင္တစ္ေနရာ၊ သစ္ေတာႏွင့္ သီးႏွံစိုက္ခင္းမ်ားအနီး၊ မ်က္မျမင္ေက်ာင္း၀န္းတစ္ခု၏ ႏွစ္လိုဖြယ္ ေခါင္းေလာင္းစင္အနီး၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားအျဖစ္ ႀကီးျပင္းခဲ့သည္။ အခုေတာ့ သူတို႔ အသက္ႏွစ္ဆယ္၊ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မျမင္ရသည္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါးခန္႔ ရွိခဲ့ၿပီ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကား ေပ်ာ္ရႊင္ေႏြးေထြးမႈတို႔ႏွင့္ အဆင္ေျပစြာရွိခဲ့ေသာ္လည္း အခ်စ္အေၾကာင္းေတာ့ မေျပာခဲ့ဖူး။ သူ႔နာမည္က ႏ်ဳ၊ သူမ နာမည္က ကက္သရင္း။ ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုတြင္ ႏ်ဳက ကက္သရင္း၏ အိမ္တံခါးကို ေခါက္လိုက္သည္။ ကက္သရင္းက တံခါးဆီသို႔ ထြက္လာသည္။ သူမ ဖတ္လက္စ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ မဂၢဇင္းထူထူတစ္အုပ္ကို ကိုင္လာသည္။ မဂၢဇင္းက သတို႔သမီးတို႔အတြက္ ဦးတည္ေရးသားထားသည္။ သူ႔ကို ျမင္ေသာအခါ "ႏ်ဳ" ဟု သူမက အံ့ၾသစြာ ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ "လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ လိုက္ခဲ့ပါလား" ဟု သူကေျပာသည္။ သူက ရွက္တတ္သည္။ ရွက္တတ္သည္မွ ကက္သရင္းႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ေတာင္ ရွက္တတ္သည္။ သူ႔ရွက္ရြံ႕မႈကို စိတ္မပါသည့္စကားေျပာဟန္ျဖင့္ သူက ဖုံးကြယ္ထား၏။ စကားေျပာေနစဥ္အတြင္း သူ႔စိတ္တို႔က အျခားအေ၀းတစ္ေနရာသို႔ ေရာက္ေနသလိုမ်ဳိး။ အထူးစံုေထာက္တစ္ေယာက္က အေ၀းတစ္ေနရာမွ အႏၱရာယ္ရွိသည့္ လွလွပ...

ကၽြန္မ ေသတုန္းက ျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္မွ အနီးအနားမွာ မရွိဘူး။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေသသြားတယ္။ ဒါလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ အနားမွာ ကိုယ့္ကိုျမင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွမရွိဘဲ တစ္ေယာက္တည္းေသရတာဟာ သိပ္ကိုေၾကကြဲစရာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ရည္းစားက ကၽြန္မကို လက္ထပ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊ သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္က ဘ၀မွာအေရးအႀကီးဆံုးအရာက မ်က္ျမင္သက္ေသရွိဖို႔ပဲတဲ့။ အထက္တန္းေက်ာင္းက ရည္းစားကို ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အနားမွာရွိခိုင္းဖို႔၊ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနမွာပဲ။ အေရးႀကီးတဲ့အရာ မွန္သမွ်ကို မိန္းမတစ္ေယာက္က မ်က္ျမင္သက္ေသအျဖစ္ ရွိေနေတာ့မွာပဲ။ ေဘးနားမွာအျမဲတမ္း ရွိေနၿပီး သူမ်ားဘ၀တစ္ခု အထုပ္ေျပတာၾကည့္ေနဖို႔လား၊ ဒါ ဇနီးမယားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းရင္းဆိုတဲ့ စိတ္ကူးကုိေတာ့ ကၽြန္မ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ သူ႔ ကၽြန္မ ပိုနားလည္ႏိုင္လာၿပီ။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ၾကည့္ျမင္ဖို႔အတြက္၊ အဲဒီအေၾကာင္း ညတိုင္း ေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ ကိုယ္ခ်စ္ရသူတစ္ေယာက္ အနားမွာရွိေနတယ္ဆိုတာ ခပ္ေသးေသးကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကပ္လ်က္က ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စားပြဲထိုးမေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီက စားဖိုခန္းမွာလုပ္တဲ့ ဘန္နီရဲ႕ အေျပာအရ သူ႔နာမည္က "ဆစ္ခ္မာ"။ ဘဲမရွိဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ေဆးေလး၀ါးေလးလည္း သံုးစြဲတတ္တယ္ ဆိုပဲ။ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ သူ စားပြဲထိုးမလုပ္ခင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီဆိုင္ကို ေယာင္လို႔ေတာင္ မေရာက္ဖူးဘူး။ အခုေတာ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ အဲဒီက စားပြဲတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္အခန္႔သားထိုင္ေနတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အက္ပရက္ဆို ေသာက္မယ္။ သတင္းစာထဲ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္ဖတ္ထားတဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ အျခား ဆိုင္လာထုိင္သူေတြရဲ႕အေၾကာင္း၊ ကြတ္ကီးမုန္႔အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ သူနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာမယ္။ တစ္ခါတေလဆို သူ႔ကို ရယ္သြားေအာင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ႏိုင္ေသးတယ္။ သူရယ္တဲ့အခါက် ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနလို႔ထိုင္လို႔ေကာင္းတယ္။ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကမလားလို႔ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ဖိတ္ေခၚမိလုနီးနီးျဖစ္သြားတာ မၾကာခဏပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ေခၚတယ္ဆိုတာက ေျဗာင္က်လြန္းတယ္။ ရုပ္ရွင္ဆိုတာ ညစာစားဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ကမ္းေျခမွာတစ္ပတ္ေလာက္ အခ်ိန္သြားျဖဳန္းဖို႔ မဖိတ္ခင္ အစျပဳရမယ့္ ေျခလွမ္းပဲ။ ေစာ္တစ္ေပြကို ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚၿပီဆိုကတည္းက တစ္ခုပဲ ျ...

ဒီလိုနဲ႔ ခဏအၾကာမွာ ေဂ်ာ့လည္း တကယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အပူခ်ိန္ျမင့္ေနတဲ့အခန္းထဲ ေခါင္းကို အေနအထားမမွန္မကန္နဲ႔ အိပ္ေနရင္း ေဂ်ာ့တစ္ေယာက္ ဂေလာ္ရီယာအေၾကာင္းကို အိပ္မက္မက္ေနတယ္။ ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ေဆးရံုအခန္းဟာလည္း သူ႔အိပ္မက္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္ဟာ အစစ္အမွန္လဲ၊ ဘယ္ဟာ အိပ္မက္လည္း ခြဲျခားဖို႔ႀကိဳးစားရင္း သူ႔ေဘးနားက စားပြဲခံုေပၚက ပစၥည္းေတြကို ေဂ်ာ့စစ္ေဆးၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီပစၥည္းေတြထဲမွာ ဂေလာ္ရီယာ သူ႔အတြက္ယူလာတဲ့ ပန္းပင္နဲ႔ မဂၢဇင္းလည္းပါတယ္။ မဂၢဇင္းရဲ႕ အဖံုးကေတာ့ ေဂ်ာ့မက္ေနတဲ့အိပ္မက္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု သိပ္ကိုျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါနဲ႔ သူလည္း ေဘးကို ပစ္ထားလိုက္တယ္။ တကယ္ စစ္မွန္တာတစ္ခုကို ဖတ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ပန္းပင္ရဲ႕ ပင္စည္မွာ တြဲခ်ည္ထားတဲ့ စာရြက္ေလးကို ဖတ္လိုက္တယ္။ စာသားကေတာ့ အေတာ္ေလးစစ္မွန္ပါတယ္။ ပန္းပင္ရဲ႕ ရုကၡေဗနာမည္ကို ေရးထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစာသားလည္း ၿပီးေရာ ေနာက္စာသားေတြက ရုတ္တရက္ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ "သတိ။ မွတ္ပံုတင္ထားၿပီး အပင္မ်ဳိးစိတ္ျဖစ္သည္။ လိင္မဲ့မ်ဳိးပြားျခင္းကို ဥပေဒအရ တင္းၾကပ္စြာတားျမစ္ထားသည္" လို႔ ေရးထားတယ္။ *****

ေဂ်ာ့က ဓမၼဆရာရဲ႕သား၊ ၿပီးေတာ့ ဓမၼဆရာရဲ႕ ေျမးဆိုလည္းဟုတ္တယ္။ ကိုရီးယားစစ္ပြဲကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးေတာ့ သူလည္း ဓမၼဆရာလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူက အေပါက္က်ဥ္းဆိုတာ မၾကံဳဖူးေသးတဲ့ လူငယ္ေလး။ ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြကို ကူညီခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ ရွီကားဂိုးတကၠသိုလ္ကို တက္တယ္။ ဘာသာေရးတင္မကဘူး၊ လူမႈသိပၸံ၊ စိတ္ပညာ၊ ၿပီးေတာ့ မႏုႆေဗဒကိုေတာင္ သင္ယူခဲ့ေသးတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေက်ာင္းတက္လာအၿပီး ေႏြရာသီတန္းခြဲအေရာက္မွာ "မႈခင္းေရးရာ" ဘာသာရပ္အတြက္ အတန္းတစ္ခုရွိေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ရာဇ၀တ္သားေတြအေၾကာင္း ေဂ်ာ့က ဘာဆိုဘာမွမသိဘူး။ ဒီေတာ့လည္း သင္တန္းကိုတက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ "စိန္႔ပရဲယားဂရပ္ဇ္" ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ အက်ဥ္းသူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းဖို႔ နယ္ေျမအက်ဥ္းေထာင္တစ္ခုဆီ သူ႔ကို လႊတ္လိုက္ၾကတယ္။ အက်ဥ္းသူဆိုတာက၊ ေၾကးစားလူသတ္သမားနဲ႔ သူခိုးလို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ "ဘားနပ္ဂရပ္ဇ္" ဆိုသူရဲ႕ မိန္းမပဲ။ ဂြက်တာက သူ႔အေၾကာင္း ဘယ္လိုမွ သက္ေသမျပႏိုင္တာနဲ႔ ဂရပ္ဇ္က အဖမ္းမခံရပဲ အျပင္မွာပဲ လတ္လ်ားလတ္လ်ား ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔မိန္းမကေတာ့ ခိုးရာပါပစၥည္း လက္ခံမႈနဲ႔ ေထာင္ထဲေရာက္ေနေလရဲ႕။ ဂရပ္ဇ္ခိုးထားတာေတြဆိုတာ...

< ၁ > ဂ်ယ္ရမီးက ေကာ္နီကၽြန္းကေလးမွာ သူ႔အေဖ၊ အေမနဲ႔ အစ္မ ဆယ္လိုတို႔နဲ႔အတူ ေနတယ္။ သူေမြးကတည္းက ပင္လယ္ရနံ႔ေတြကိုပဲ အသက္ရွဴသြင္းခဲ့တယ္။ ကမ္းေျခမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာေလာက္ သူပိုၿပီးႏွစ္သက္တဲ့အရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ေနပူပူမိုးရြာရြာ ဂ်ယ္ရမီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကို ေရာက္တာခ်ည္းပဲ။ အေ၀းက သေဘၤာေတြကို ေငးၾကည့္မယ္၊ လႈိင္းပုတ္သံေတြ၊ ေဘာကြင္းေတြဆီက ေခါင္းေလာင္းသံေတြနဲ႔ ဖားေအာ္သံေတြကို နားေထာင္မယ္၊ သူ႔ ေျခေထာက္ဆီက သဲပြင့္ေတြရဲ႕ အရသာကို ခံစားမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ရြက္လႊင့္ေနရတဲ့အေၾကာင္း စိတ္ကူးယဥ္မယ္ေပါ့။ ကမ္းေျခမွာလမ္းေလွ်ာက္တိုင္း သူ ဆာေလာင္မႈကိုခံစားရတာခ်ည္းပဲ၊ ဂ်ယ္ရမီးအႀကိဳက္အစားအစာကေတာ့ ငါးေပါ့။ ပင္လယ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ ဘယ္အရာမကိုမဆို သူ ႀကိဳက္တာခ်ည္းပါပဲ။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပင္လယ္ထဲ ရြက္တိုင္သံုးခုတပ္ ရြက္ေလွႀကီးတစ္စင္း ျဖတ္သြားတာကို ျမင္ခြင့္ရလိုက္ၿပီး၊ ေရစပ္မွာ ျမင္းခြာကဏန္းတစ္ေကာင္ေလွ်ာက္သြားေနတာကို ထူးထူးျခားျခားၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္အျပန္မွာ သူ႔အေမက သူ႔အတြက္ ပုဇြန္လံုးေတြ ၀ယ္ထားတာ ေတြ႕ၿပီး ဂ်ယ္ရမီး ေပ်ာ္သြားတယ္။ ပုဇြန္လံုးေတြက မီးဖိုေခ်ာင္စားပြဲမွာ အရွင္ေတြ၊ ေျခေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ႏႈတ္...

"ေႏြဆိုတာက ေမြးေန႔ျဖစ္ဖို႔ အေတာ္ေကာင္းတဲ့ရာသီပဲ" ဟု အဘိုးအိုကေျပာလိုက္သည္။ "အခုလို ေရြးခ်ယ္ခြင့္သာရွိေနမယ္ဆိုရင္ ေႏြရာသီကိုပဲေရြးမွာေပါ့" သူ႔လက္မကို လွ်ာနဲ႔တို႔ၿပီး စိုေအာင္လုပ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စစ္သားက ျဖည့္ဖို႔ေပးထားေသာ စာရြက္စာတမ္းတစ္ထပ္ႀကီးကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ေနေတာ့သည္။ ေမြးေန႔တစ္ခုေတာင္ မရွိဘဲႏွင့္ေတာ့ မည္သည့္စာရြက္ကိုမွ် ျဖည့္ႏိုင္မည္မထင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္ေလးအတြက္ ေမြးေန႔တစ္ခု ေရြးခ်ယ္ရေပလိမ့္မည္။ "ဒီေန႔လည္း မင္းေမြးေန႔ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ မင္း သေဘာက်မယ္ဆိုရင္ေပါ့" အဘိုးအိုက ေျပာသည္။ "ဒါေပမဲ့ မနက္က မိုးရြာတယ္" ေကာင္ေလးက ေျပာသည္။ "ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာကြာ။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ေရာ၊ မိုးသားေတြ ေတာင္ဘက္ကို လြင့္ေနၿပီ။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေနကုန္ ေနသာေတာ့မွာ" နံနက္ေစာေစာက်လာေသာ မိုးႀကိဳးမုန္တိုင္းမွ ခိုလႈံရန္ ေနရာရွာရင္း စစ္သားမ်ားက အဘိုးအိုႏွင့္ေကာင္ေလးတို႔ ပုန္းေအာင္းေနေသာ ကတုတ္က်င္းေလးကို အမွတ္မထင္ ရွာေတြ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၎တို႔ႏွစ္ဦးလံုး စာရြက္စာတမ္းမရွိ၊ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရန္ တရား၀င္ခြင့္ျပဳခ်က္စာရြက္တစ္ခုခုမရွိဘဲ ထိုအပ်က္အ...

အေရးမပါတဲ့ကိစၥပါ၊ က်ဳပ္တို႔ကေလးကို ခရစ္ႏွစ္သံုးေထာင္ထဲကို ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာၿပီး ပထမဆံုးေမြးတဲ့ ႏ်ဴးေယာက္ၿမိဳ႕ဖြားကေလးငယ္လို႔ သူတို႔က ေျပာတယ္။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔ ညသန္းေခါင္အၿပီး ဆယ္စကၠန္႔အၾကာမွာေပါ့။ လူအမ်ားေထာက္ျပၾကသလိုပဲ၊ တကယ္ေတာ့ သံုးဆယ္ရာစုထဲကို တာစထြက္ဖို႔ဆိုတာက ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔မွ စ,ရမွာပါ။ နကၡတ္ေဗဒအရေျပာရင္လည္း က်ဳပ္တို႔ကေလးကို ေမြးေတာ့ ႏွစ္သစ္ေတာင္ ေျခာက္နာရီသားျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ဘာလို႔ဆို ဒါက အဂၤလန္၊ ဂရင္းနစ္က ေတာ္၀င္ေစာင့္ၾကည့္ေရးဌာနမွာ အခ်ိန္ စ,ခဲ့တာမဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့လည္း ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ေမြးေန႔ေတာင္မွ ခန္႔မွန္းေျခကိုပဲ သတ္မွတ္ထားၾကတာဆိုေတာ့ ဒီလိုကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သိပ္ေခါင္းရႈပ္ခံေနစရာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒီလိုကိန္းဂဏန္းအခ်က္အလက္ေတြက သိပ္ကို ေ၀၀ါးလြန္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္ကေလးက ဘယ္နမိနစ္မွာ ေမြးတယ္လို႔ ဘယ္သူက ေျပာႏိုင္တာမွတ္လို႔။ ေခါင္း စ,ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္လား။ တစ္ကိုယ္လံုး အေမ့အျပင္ေရာက္မွလား။ အခ်င္းျဖတ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္လား။ ၿမိဳ႕မွာ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေမြးဖြားတဲ့ကေလးကို တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ဆုေတြအျမားအျပားေပးဖို႔ ရွိေလေတာ့၊ အခ်င္းျဖတ္တဲ့အခ်ိန္ထိေတာ့ တြက္လို႔မျဖစ္ဘ...

[ ၁ ] ဇာတ္လမ္းအစကေတာ့ ဘာျပႆ     နာ  မွ မရွိခဲ့တာပါ။ ဇာတ္လမ္းဆိုတာ ဘာကိုမွဆိုလိုခ်င္တာမဟုတ္ဘူးရွင့္၊ ကၽြန္မအာရံုလာတဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္မိတာ။ ဒီမွာ ကၽြန္မေျပာမယ္၊ အသက္ေလးဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္၊ ကေလးသံုးေယာက္၊ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ေတြယူထားရသူဆို ရွင္ေရာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာကို ရွာေဖြေမွ်ာ္လင့္မိမွာပဲလား။ ရုတ္တရက္ ကားဘရိတ္ကို အျပင္းနင္းခ်ၿပီး ေသြးေက်ာအားလံုးထဲက ယီးးး…ဟလို႔ ေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ့ ေပါက္တက္ကရ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲနဲ႔ေလ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ေယာက္်ားေတြကို ကၽြန္မ သတိထားၾကည့္ေနခဲ့မိတာ အမွန္ပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ လက္ေမာင္းသားေတြေပါ့။ ဘာလို႔လဲလို႔ေတာ့ ကၽြန္မကို မေမးနဲ႔၊ ေယာက္်ားေတြရဲ႕လက္ေမာင္းေတြကို ကၽြန္မ ေၾကြသြားတာ ရုတ္တရက္ႀကီးဆိုသလို ျဖစ္လာတာ။ မိန္းကေလးေတြမွာ မရွိတဲ့ တံေတာင္ဆစ္ေအာက္ပိုင္းက အေျမာင္းေျမာင္းထေနတဲ့ ၾကြက္သားစိုင္ေတြနဲ႔ ေမႊးညင္းပါးပါးေလးရွိေနတဲ့ လက္ဖ်ံေတြ။ ၿပီးေတာ့ ေလးေထာင့္က်ၿပီး လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္ရွိတဲ့ ေယာက္်ားေတြရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေတြ။ အို.. ဒါေတြကို ကၽြန္မ ေနရာတကာမွာ ျမင္ေနရတယ္ရွင္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ဓာတ္ဆီဆိုင္ေတြ၊ ေသာက္တလြဲ စူပါ...

စေနေန႔က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အီရီကာတို႔ ရွီဘူယာမွာေတြ႕ၿပီး နယူးေယာက္ၿမိဳ႕မွာ ဇာတ္အိမ္တည္ထားတဲ့ ၀ူဒီအလန္ရုပ္ရွင္ကားကို ၾကည့္ၾကတယ္။ သူ ၀ူဒီအလန္ရုပ္ရွင္ေတြကို ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ အနံ႔ရလိုက္သလိုပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကီတရုအေနနဲ႔ သူ႔ကို အခုလို ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ တစ္ခါမွမေခၚဖူးဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္အေသအခ်ာေျပာရဲတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ကားကလည္း ေကာင္းတယ္၊ ရံုထဲကထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ရႊင္ျမဴးေနၾကတယ္။ ေန၀င္ရီတေယာလမ္းေတြအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခဏေလာက္ ေျခဦးတည့္ရာေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဆာကူရာဂို၀ါကာက အီတလီရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုကိုသြားၿပီး ပစ္ဇာနဲ႔ ကီယန္းတီး၀ိုင္နီ ေသာက္ၾကတယ္။ ဆိုင္ေလးက စားေပ်ာ္ေသာက္ေပ်ာ္ရွိၿပီး ေစ်းႏႈန္းကလည္း သင့္တင့္တယ္။ အလင္းေရာင္မွိန္မွိန္ပဲရွိၿပီး စားပြဲေတြေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ထြန္းထားတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္းတုန္းက အီတလီစားေသာက္ဆိုင္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စားပြဲေတြေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းၿပီး စားပြဲခင္းကို ပိုးသားေရာင္စံုအကြက္ဆင္ေတြ သံုးတတ္ၾကတယ္) ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာ အကုန္ေလွ်ာက္ေျပာၾကတယ္၊ ပထမဆံုးခ်ိန္းေတြ႕တဲ့ ေကာလိပ္ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားႏွစ္ဦး ေျပ...

ဘီတဲလ္စ္ေတြရဲ႕ "မေန႔က" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတးသြားမွာ ဂ်ပန္စာသားေတြသြတ္သြင္းခဲ့တဲ့သူ (ၿပီးေတာ့လည္း ဘယ္သူနဲ႔မွမတူတဲ့ ခန္ဆိုင္းေလသံနဲ႔) ဟာ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ ဒီကမၻာေပၚမွာ ကီတရုဆိုတဲ့ေကာင္တစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေရခ်ဳိးကန္ထဲမွာ ၀င္စိမ္ေနတဲ့အခ်ိန္တိုင္း သူက သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဟန္ျဖစ္သြားတဲ့ အဲဒီသီခ်င္းစာသားကို ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဆိုေလ့ရွိခဲ့တယ္။ "မေန႔ကဆိုတာ... မနက္ျဖန္မေရာက္ခင္ ႏွစ္ရက္အလိုပါ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရက္အၾကာရဲ႕ အေနာက္မွာ..." ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ သီခ်င္းအစက အဲဒီလိုပါ။ ဒါေပမဲ့ မၾကားခဲ့ရတာလည္း အေတာ္ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ဒီစာသားအတိုင္း အတိအက်လားဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကီတရုရဲ႕ သီခ်င္းစာသားဟာ အစကေနအဆံုးထိ တစ္လံုးမွ အဓိပၸာယ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ မူရင္းစာသားေတြနဲ႔ ဘာမွမသက္ဆိုင္တဲ့ ေပါက္တတ္ကရေတြပဲ။ ဘီတဲလ္စ္ေတြရဲ႕ ရင္းႏွီးၿပီးသား ခ်စ္စရာအေဆြးသံစဥ္ေလးဟာ အာေပါင္အာရင္းသန္တဲ့ ခန္ဆိုင္းေလသံ (အေဆြးဓာတ္နဲ႔ လံုးလံုးဆန္႔က်င္ဘက္လို႔ပဲ ေျပာပါေတာ့) နဲ႔ မိတ္ဖက္ျဖစ္သြားရတယ္။ ဒီေတာ့လည္း သီခ်င္းရဲ႕အစပ္အဟပ္က ဆန္းေနတယ္၊ စနစ္တက်ထုဆစ္ပံုေဖၚမႈအေပၚ ျပတ္ျပတ္သားသား ျငင္းခ်က္ထုတ္လိုက္သလိုပဲ။...