လရောင်လမ်း

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လည္း အဲဒီစာေျခာက္ရုပ္ကို အလုပ္ခန္႔လိုက္တယ္။ သူ႔နာမည္က ယင္စင္းတဲ့။ ကၽြန္မ အစ္မက အဲဒီေၾကာ္ျငာကို သတင္းစာထဲမွာ စျမင္ေတာ့ "သူက တကယ္ႀကီးတဲ့လား" လို႔ေမးတယ္။ ကၽြန္မလည္း လူခ်င္းေတြ႕ဖို႔ ဖုန္းဆက္ၾကည့္တယ္။ ေန႔လယ္ခင္းေလာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ေတြ႕ျဖစ္ၾကတယ္၊ ညေနခင္းက်ေတာ့ ဖုန္းထပ္ဆက္ၿပီး ရွင့္ကိုအလုပ္ခန္႔လိုက္ၿပီလို႔ တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႔က တနဂၤေႏြေန႔။ သူ႔ကို ေျမကြက္လပ္ဆီ လိုက္ျပၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔လည္း မီးဖိုေခ်ာင္ရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ဆီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ သူေျခာက္ရမယ့္ ငွက္မည္းမည္းေတြရစ္၀ဲေနတယ္ေလ။ အဲဒီအေကာင္ေတြ အကုန္ေျခာက္ထုတ္ေပးပါမယ္လို႔ သူက တာ၀န္ယူလိုက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔လက္ေတြက တုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ "ရွင္ ေၾကာက္မ်ားေနသလား" လို႔ ကၽြန္မက ေမးလိုက္တယ္။ "ကတုန္ကရင္" ျဖစ္ေနတာပါလို႔ သူကေျပာတယ္၊ အမူးလြန္ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို တုန္လႈပ္ေနတာကလည္း အလုပ္ေတာ့ျဖစ္သားပဲ။ "ခင္ဗ်ားကိုပိုၿပီး အသက္၀င္လာေစတာေပါ့" လို႔ သူကေျပာတယ္။ အာရုဏ္မက်င္းမီ မနက္တိုင္း ကၽြန္မက ေၾကာင္ကေလးကို အျပင္ထြက္ဖို႔ တံခါးဖြင့္ေပးတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ယင္စင္...

ဘားနဒ္ေရွာ ျပဇာတ္ ေထာင္မွဴးရဲ႕ ရံုးခန္းထဲကို ႀကိဳးဆြဲခ် အသတ္ခံရမယ့္ အက်ဥ္းသားတစ္ဦးကို ေထာင္၀န္ထမ္းမ်ားက ေခၚေဆာင္လာပါတယ္။ ေထာင္၀န္ထမ္း - ဒီမွာ ဒီေန႔ ႀကိဳးေပးရမယ့္ အက်ဥ္းသားပါ။ ေထာင္မွဴး- ဒါဆိုလည္း သတ္လိုက္ေတာ့ေလကြာ။ ဒီကိုဘာလို႔ ေခၚလာတာလဲ။ ၀န္ထမ္း- ႀကိဳးစင္ကို ေဆာက္လို႔  မၿပီးေသးလို႔ပါ။ ေထာင္မွဴး - မင္းတို႔ေတြကို မေန႔ကတည္းက ၿပီးေအာင္ေဆာက္ခိုင္းထားတာ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ ၀န္ထမ္း - ဒီလိုပါ။ သစ္သား…။ ေထာင္မွဴး - ထားပါေတာ့ကြာ။ အခု ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ေဆာက္ၾက။ အက်ဥ္းသားကို ဒီမွာခဏ ထိုင္ခိုင္းထား။

ကၽြန္ေတာ္သည္ အခ်ဳပ္ခန္းက်ဥ္းေလးအတြင္း ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္၏။ အခန္းမွာ က်ဥ္းလြန္းသျဖင့္ ေျခလွမ္းမ်ားမ်ား ေလွ်ာက္မရ။ တစ္လွမ္း၊ ႏွစ္လွမ္း၊ သံုးလွမ္း၊ ေလးလွမ္း၊ ငါးလွမ္း။ နံရံေရာက္ၿပီ။ ေနာက္ျပန္လွည့္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မပ်က္ပါ။ ငါးလွမ္းလွမ္းၿပီး တစ္ႀကိမ္ ေနာက္ျပန္လွည့္၍ မရပ္မနားလြတ္လပ္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ခရီးရွည္သြား ေနရသကဲ့သို႔ လမ္းေလွ်ာက္၏။ ေမာလာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မရပ္။ (၁၆) နာရီျပည့္သည္အထိ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္၏။ လမ္းေလွ်ာက္ေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္မွ ၾကြက္သားမ်ားမွာ ပိုၾကံ့ခိုင္လာ၏။ ေမာလြန္းသျဖင့္ ေခါင္းခ်လိုက္လွ်င္ ခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္သြား၏။ စိတ္ေလလြင့္ခ်ိန္၊ ေတြေ၀ခ်ိန္မ်ား မရေတာ့။ မွန္သည္။ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးတို႔သည္ လူ႔ ေခါင္းေပၚ ေရတစ္စက္ခ်င္းခ်ေပး၍ ညွဥ္းဆဲေသာနည္းကို ကမၻာတြင္ ပထမဆံုး စေတြ႕သကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပင္သစ္လူမ်ဳိးမ်ားသည္လည္း လူကို ဆိတ္ၿငိမ္ေသာအခန္းတြင္းသြင္း၍ ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းျဖင့္ ညွဥ္းဆဲေသာနည္းကို ပထမဆံုးေတြ႕ခဲ့သူ၊ နားလည္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္၏။ အက်ဥ္းသားကို ျပင္ပပတ္၀န္းက်င္မွ ဘာသံမွ်မၾကားႏိုင္ေသာ အလံုပိတ္အခန္းတြင္ ထား၏။ မည္သည့္အက်ဥ္းသားႏွင့္မွ် စကားမေျပာရ။ မည္သည့္၀ါဒါမွ်လည္း လာစကာ...

လူေတြက အ႐ူးထၿပီး အခ်င္းခ်င္း သတ္တဲ့ျဖတ္တဲ့ ဗေယာက္ဗယက္ ကစားပြဲႀကီးထဲမွာ ငါမပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါမေသဘူး။ ငါဟာ လူ႔အဖိုးတန္ တစ္ေယာက္ပဲ။ ငါ့ေဆြမ်ဳိးေတြ ငါ့မိတ္ေဆြေတြ က်ီးစာ၊ လင္းတစာ ျဖစ္ကုန္ၾကပါပေကာ…။ ငါကေတာ့ လူျဖစ္ရက်ဳိးနပ္ၿပီ။ ဒသမသံုးသုညသံုး ႐ိုင္ဖယ္ျဖင့္ ေခ်ာင္းပစ္ခံရ၍ ၀မ္းဗိုက္ပြင့္ကာ စားၿပီးစထမင္းေစ့မ်ား၊ ၀က္သားဖတ္မ်ားေပၚမွာ မ်က္ႏွာအပ္လ်က္ ေသခဲ့ရေသာ အစ္ကိုႀကီး ကိုငေဒါင္း၏ အေလာင္းကို ထြန္းအံ့သည္ ေသြးခုန္ႏႈန္း မွန္ကန္စြာျဖင့္ ဖုတ္ၾကည္းသၿဂႋဳဟ္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္ မဟုတ္ေပဘူးလား။ သူေပြ႕ပိုက္ထားေသာ ဂ်ပ္စကၠဴဘူးထဲတြင္ အေသေကာင္ေလးတစ္ခု ေအးစက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနသည္။ အေသေကာင္ေလး။ လမေစ့ဘဲ ေမြးဖြားလာရာမွ မိခင္၀မ္းထဲမွ ျပင္ပသို႔ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း အသက္႐ွဴရပ္သြားသည့္ လူသား မိန္းကေလး။ ထိုကေလးသည္ သူစိမ္းျပင္ျပင္လည္း မဟုတ္ပါ။ သူႏွင့္ ေအးမတို႔၏ ရင္ေသြးဦးသာျဖစ္၏။ အိမ္ေထာင္သက္ ေလးႏွစ္အၾကာ၌ ေမာ္တာသံ၊ စိန္ေျပာင္းသံ၊ ႐ိုင္ဖယ္သံ၊ စက္ကေလးသံတို႔ ျမည္ဟိန္းေနဆဲတြင္ အမိ၏ ၀မ္းၾကာတိုက္ထဲသို႔ ခဲရာခဲဆစ္ တိုး၀င္လာခဲ့ေသာ ဤမိန္းမသားေလးသည္ အမိအဖတို႔၏ ဒုကၡတစ္ခုအျဖစ္ ထပ္မံမျဖည္းဆည္းလိုေတာ့သလို ေမြးေသဘ၀ျဖင့္ ေရွာင္တိမ္းသြားခဲ့ျခင္းဟ...