လရောင်လမ်း

ပုတ္သင္ညိဳ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာ ေၾကာင္ေတြ၊ ခူေကာင္ေတြ၊ သစ္ရြက္အေျခာက္ေတြ၊ ေဂၚဘီအျဖဴထုပ္ေတြ၊ သစ္ေတာ္သီးေတြနဲ႔ ခ႐ုေတြကို ပန္းခ်ီေရးဖို႔ သင္ယူၾကရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုတ္သင္ညိဳေရးဆြဲနည္းကို သင္ၾကားဖို႔ကိစၥက်ေတာ့ ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားၾကဘူး။ အေၾကာင္းျပခ်က္က ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ေရးဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္တဲ့ကိစၥျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ယူဆခ်က္ထဲမွာ ရွိေလရဲ႕။ ဒီလိုအယူအဆဟာ အမွန္တရားနဲ႔ ေ၀းလြန္းလွသေပါ့။ တကယ္က ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ရဲ႕ပံုကို ေရးဆြဲရတာဟာ အျခားေသာသတၱ၀ါမွန္သမွ်ကို ေရးရတာထက္ လြယ္ကူတယ္။ ပုတ္သင္ညိဳကိုေရးတဲ့အခါ ဖေယာင္းခဲ ဘယ္အေရာင္ကိုသံုးရမလဲဆိုၿပီး ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလိုအပ္ဘူး။ ဘယ္အေရာင္ကိုပဲသံုးသံုး အိုေကသြားမွာပဲ။      ေဟ့.... ဒါကဘာစိတ္ကူးလဲ။ က်ဳပ္က အ၀ါေရာင္ဟာကို မင္းက အျပာေရာင္နဲ႔ ေရးဆြဲထားပါလားလို႔ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ကမ်ား လာၿပီး ျပႆနာရွာတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒီမယ္ ကိုယ့္လူ၊ ဒါ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မေန႔ကပံုကို ေရးထားတာလို႔သာ ျပန္ေျပာပစ္လိုက္။ ဒါမ်ဳိး ျပန္ေျပာလိုက္လို႔ ခင္ဗ်ားမွာ အျပစ္မရွိဘူး။ ဘာအႏၱရာယ္မွလည္း မရွိဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီ ပုတ္သင္ညိဳဟာ မေန႔က သူ႕ရဲ႕အေရာင္ ဘယ္လိုရွိခဲ့သလဲဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိမွာ မဟုတ္လို...

ေမြးဖြားစ အဲဒီတုန္းက ေတြးထင္ကိုင္တြယ္ခဲ့သလိုပင္ ခပ္ဖြဲဖြဲအျပာပါးပါး ႏွင္းေတြေ၀လို႔ရယ္ ငါ အခုျပက္ရယ္ျပဳပံုမ်ဳိးနဲ႔ ျခားနားလြန္းတယ္။ တစ္ခါစစ္႐ႈံး၍ ႏွစ္သံုးဆယ္သည္းခံတတ္ခဲ့ျခင္းအတတ္ ေမႊးၾကဴလိုေသာ ပန္းခင္းမွာ တဆစ္ဆစ္ ပ်ားမ်ားတုပ္ေသာ ဒဏ္ရာ ေရာင္ကိုင္းစဥ္ မခင္တြယ္လိုေတာ့ျခင္း အဆိပ္ခြက္ ငါ့လက္မွာ တုန္ရီလ်က္။ စုေဆာင္းမိတဲ့ ၀ါးက်ည္ေတာက္နဲ႔အျပည့္ ေခတ္၏ ကာလ၏...တဲ့။ သူရဲ႕ရည္းစားစကားေၾကာင့္ ပင္လယ္သြားမယ္။ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး ပစ္ကြင္းထဲ မဲမဲတစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ ရြရြလႈပ္လို႔ ပူေဖာင္းေတြ။ ေန႔အတူညအတူ အျဖဴသံုးဖို႔၀န္ေလး အေရးႀကီးတဲ့အခ်ိန္မ်ားကို ဇြန္းနဲ႔ခပ္ ခင္ဗ်ား သိပ္ျပတ္သားပါတယ္။ ရမက္အလိုႀကီးလြန္းလို႔ေပါ့ ဒီလူမေသေတာ့တာ။ အားလံုးအေပၚမေကာင္းႏိုင္ေသးပါ အေကာင္းဆံုးလူနည္းနည္းကို ေကာင္းခဲ့ရန္... ရင္ကြဲနာက် ေခါင္းဖြက္ထားဆဲ။ ပျခဳပ္တြင္းမွ သီခ်င္းထြက္ေပၚလာရာ ငါ့ဦးေခါင္းအေရျပားတစ္ျပင္မွာ ေျမြေဟာက္ေတြ ႐ႈပ္ေထြးရွည္လ်ားလွေပါ့။ `ဘယ့္ႏွယ္လဲ´ သူရဲေကာင္းက ေမးခြန္းထမ္းလို႔။ `တစ္လမ္းသာရွိပါတယ္´ လူမိုက္မို႔ ယဥ္ေက်းမႈရြက္လို႔။ တစ္ခါ... အစြန္းတြက္စကားသံ ကားသံနဲ႔ ေပါက္တူးသံ အဘိဓမၼာမ်ာ...

မုန္တိုင္းရဲ႕ ျမည္သံ ေရဘံုဘိုင္ေခါင္းက က်လာေပါ့ အလို!...။ ျမဴေတြရစ္သမ္းတဲ့ စၾက၀ဠာတရားထဲ ခါးသီးစြာ ဆံုမိလ်က္သား ၀မ္းေျမာက္စကားဆိုစို႔။ ဒီေန႔အတြက္ ပထမဆံုးေသာက္ရေသာ လက္ဖက္ရည္ခြက္၌ ကုန္ခန္းသြားေသာ ခြန္အားေတြ ေယာက္်ားေကာင္ေတြ ျပန္ေတြ႕ရတယ္ တံခါးကို ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ႕ ဖြင့္ထားတယ္။ ၿပီး၊ သူဟာ ေတာင့္တင္းက်န္းမာတယ္လို႔ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္နဲ႔ ေျပာတယ္။ သူဟာ သမား႐ိုးက်ပန္းခ်ီဆရာမဟုတ္ဘူးလို႔ သမား႐ိုးက် ညည္းညဴတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူဟာ တနလၤာေန႔ မဟုတ္ဘူးလို႔လည္း အဲဒီ တနလၤာေန႔ကဆိုတယ္။ သူ႔မုသားဟာ ခိုင္ခံ့တယ္ဆိုတာ သူ အာမခံပါတယ္တဲ့။ တကယ္လို႔ တယ္လီဖုန္းလာရင္ ေျမြဟာ ကိုယ္စြမ္းတာ ကိုယ္အန္ခ်ခဲ့ရသလို `ငါရွိေနမယ္ လာခဲ့ေလ´။ ၿပီး၊ ဖုန္းျပန္ခ်လိုက္တယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ဒါမဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ေအာင္ခ်ိမ့္ တစ္ခုေသာစေနေန႔မွာ ေတဇာဟာ ဘိုင္က်ေနေသာေၾကာင့္ (ထံုးစံအတိုင္း) စိတ္ညစ္ညစ္ရွိတာနဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို မ႐ိုးမရြ ခိုးခ်ၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ကဗ်ာကို ခိုးခ်ျခင္းမွန္ေသာ္လည္း သူ႔လက္ရာေျခရာ ေသးေသးေလးလည္း ပါလိုေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ်မရွင္းခိုင္းပါပဲနဲ႔ ရွင္းၾကည့္ပါတယ္ဗ်ာ။ သည္းခံၾကပါ ဟဲဟဲ။ ပထမဆံုးစာပိုဒ္မွာပဲ မရွင္းမရွင္းျဖစ္ရပါတ...

ခင္ဗ်ားေျပာသမွ် တစ္လံုးတစ္ပါဒကိုမွ် ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အဲဒီလိုေျပာပိုင္ခြင့္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသတဲ့အထိ ခုခံတိုက္ပြဲ၀င္သြားမွာပါ။ အထက္ပါစကားကို ဘယ္သူေျပာခဲ့တာလဲဆိုရင္ အားလံုးက ေဗာ္တဲယားဆိုတဲ့လူႀကီးေပါ့လို႔ ဆိုၾကမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အမွန္တကယ္က အဲဒီအႏွစ္ခ်ဳပ္စကားေလးဟာ ေဗာ္တဲယားရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔သာ သူ႔ရဲ႕ယံုၾကည္မႈကို သက္ေသျပခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ အထုပၸတၱိကိုေရးတဲ့လူေတြက အထက္ပါစကားကို သူ႔ကိုယ္စား ေျပာခဲ့တာပါ။ လြတ္လပ္မႈရဲ႕ မီးရွဴးတန္ေဆာင္ ေဗာ္တဲယားဆိုၿပီး ဂုဏ္တင္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ အမ္း... ဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ ဒီေဗာ္တဲယားဆိုတဲ့လူႀကီးအေၾကာင္းကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းသားဗ်...။ အဆံုးထိဖတ္ၿပီးမွ ျပန္ၿပီး ေဖာက္သည္ခ်ပါ့မယ္...။ ခုေတာ့ ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာၾကာၿပီဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေလွ်ာက္တင္လိုက္တာပါ။

`ငါေတာ့ မယံုပါဘူးကြာ´ စာအုပ္ထူႀကီးကို လွန္ေလွာဖတ္ေနသူက ခပ္ညည္းညည္းေျပာလိုက္၏။ ဓာတ္တုပစၥည္း ရွာေဖြေရးကိရိယာႀကီး၏ဒိုင္ခြက္ကို ငံု႔ၾကည့္ေနသူႏွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးက… `ေဟ့ေကာင္ မင္းယံုတာမယံုတာဟာ ငါတို႔အခုလာရတဲ့ကိစၥနဲ႔ ဘာမွမပတ္သက္ဘူး။ အားအားရွိတိုင္း အဲဒီစာအုပ္ႀကီးကိုဖတ္ၿပီး ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ေလွ်ာက္ေပးမေနစမ္းနဲ႔´ ဟု ျပန္ေျပာလိုက္၏။ ထိုသို႔ လွည့္ေျပာေနခိုက္မွာပင္ ဒိုင္ခြက္ကိုၾကည့္ေနသူ က်န္တစ္ေယာက္က သူ႔အေဖာ္ကို လက္တို႔ၿပီး… `ဟာ… ဒီေကာင့္ကို အေရးလုပ္ၿပီး ေျပာမေနစမ္းပါနဲ႔၊ ေဟာ..ေဟာ..ၾကည့္… ဒီမွာၾကည့္ ေျမႀကီးအသန္႔ကို ေတြ႕ေနၿပီ´ `အနက္တိုင္းမီတာကို ဖတ္စမ္း၊ ဖတ္စမ္း´ `ရွစ္ဆယ့္ေျခာက္ ဒသမ ငါးမီတာ´ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ တူးေဖာ္ေရးယႏၱယားကို ေမာင္းႏွင္ေနသူက လက္ထဲမွ အခ်က္ျပ အမွတ္အသားကို ေထာင္ျပ၏။ ကိရိယာဖတ္သူႏွစ္ေယာက္အနက္မွ တစ္ေယာက္ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ `ရွစ္ဆယ့္ေျခာက္ ဒသမ ငါးမီတာေဟ့´ ယႏၱယားေမာင္းသူက ေခါင္းကို တစ္ခ်က္ညိတ္ျပၿပီး ယႏၱယားေမာင္းတံခလုပ္ကို ဆြဲလိုက္၏။ ယႏၱယားထိပ္တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ သံမဏိေဂၚျပားႀကီးသည္ တအိအိ စိုက္ဆင္းလာသည္။ ေနာက္ ေျမႀကီးထဲ နစ္၀င္သြား၏။ `ေ၀ါ´ ...

ဤစာမွာ အားလံုးအတြက္ `အေရးေပၚသတိေပးခ်က္´ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ဖတ္႐ႈေပးပါ။ အခုေလာက္ဆိုရင္ စာဖတ္သူမ်ားလည္း `ေဟာကိန္းထုတ္စက္´ ဆိုတဲ့ စက္အေၾကာင္း သိၿပီး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ယခု ဤစာကို ဖတ္႐ႈေနခ်ိန္မွာ ထိုစက္အား ကမၻာတစ္၀ွမ္း သန္းျဖင့္ခ်ီ၍ ေရာင္းခ်ၿပီး ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။  မသိေသးဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းျပပါ့မယ္။ သူ႔ ပံုစံအသြင္အျပင္ကေတာ့ ကားတံခါးဖြင့္တဲ့ အေ၀းထိန္းခလုတ္နဲ႔ ဆင္ပါတယ္။ သူ႔မွာပါတာက ခပ္ႀကီးႀကီး အစိမ္းေရာင္မီးလံုးတစ္လံုးနဲ႔ ႏွိပ္စရာ ခလုပ္တစ္ခုပါပဲ။ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ မီးစိမ္းလင္းသြားပါမယ္။ ဒါပဲလားဆိုေတာ့ အဲဒီေလာက္ထိလည္း မ႐ုိးစင္းျပန္ပါဘူး။ အဲဒီမီးစိမ္းက ခလုတ္ကိုမႏွိပ္ခင္ တစ္စကၠန္႔အလိုမွာ အရင္လင္းတာပါတဲ့…။

ညက အိပ္မက္ထဲမွာ ဆယ္မာေဟးယက္ ေသးဆံုးသြား၏။ ထို ဆယ္မာေဟးယက္က ေဟာလီး၀ုဒ္မင္းသမီး ဆယ္မာေဟးယက္မဟုတ္။ သူ႔ဘက္က ခ်စ္စႏိုးေခၚေသာ သူမနာမည္သာ ျဖစ္သည္။ ပထမ သူမကို ကေလာဒီယာရွီဖာလို႔ ေပးရမလား။ မီး(စ္)ဒင္မင္းဒက္(စ္)လို႔ ေပးရမလား သူစဥ္းစားေသေပမယ့္၊ ေနာက္ေတာ့ သူမနာမည္ကို ဆယ္မာေဟးယက္ဟု သူအမည္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူမကို ခ်စ္စႏိုး ဆယ္မာဟု ေခၚသည္။ သူမကေတာ့ သူမနာမည္ ခင္ခင္ေလးဟု သူ႔ကို ေျပာဖူးပါသည္။ သူမႏွင့္သူ စေတြ႕တာလည္း ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္က ႏိုက္ကလပ္ တစ္ခုမွာျဖစ္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ နယူးရီးယားႏိုက္က သူမကို စေတြ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ နယူးရီးယားႏိုက္မွာ ဘီယာမူးမူးႏွင့္ သူမႏွင့္ တြဲကခဲ့သည္။ သူႏွင့္မွမဟုတ္ ထိုညက သူမက ေယာက္်ား အေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ တြဲကခဲ့ပါသည္။ အျဖဴအနက္ကြက္ ဂါ၀န္ကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ သူမအား ေယာက်္ားတစ္ေယာက္လက္ကေန ေနာက္တစ္ေယာက္က ဆြဲေခၚသြားသည္မွာ၊ ေဘာလံုးတစ္လံုးကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ၀ိုင္းကန္ေနသည္ႏွင့္ပင္ တူေနခဲ့သည္။ ထိုညက အေယာင္ေယာင္အမွားမွား၊ သူမကို သူက ဆယ္မာေဟးယက္ဟု ေခၚခဲ့သည္။ သူမကေတာ့ သူမနာမည္ ခင္ခင္ေလးပါဟုသာဆိုသည္။ သည္လိုႏွင့္ပဲ နယူးရီးယားညဦးပိုင္းမွာပင္၊ သူလည္း ဆယ္မာေဟးယက္ႏွင့္ လမ္းခြဲခဲ...