လေရာင္ျဖန္႔ၾကက္ထားေသာ လမ္းထက္က ေျခလွမ္းငယ္မ်ား။

နန္းတြင္းက ၾကမ္းခင္း (ျမင့္သန္း)

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ဟိုတယ္က ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတယ္။ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းရတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ဟိုတယ္ သက္သက္မဟုတ္လို႔ပဲ။ ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ ရေဆာ့ဟိုတယ္။ တခ်ဳိ႕အရပ္ေတြမွာေတာ့ ရေဆာ့ဟိုတယ္ဆိုတာ အေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာ။ လူစည္တယ္၊ ေပ်ာ္စရာပါးစရာ စံုတယ္။ ရေဆာ့ဟိုတယ္ဆိုတာကလည္း အပန္းေျဖလာတဲ့လူေတြမို႔ ပိုက္ဆံလည္းေကာင္းေကာင္း ေပးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ဟိုတယ္ကေတာ့ ရေဆာ့ဟိုတယ္ရဲ႕ ရွိရမယ့္ဂုဏ္ရည္ေတြ အကုန္ရွိေပတဲ့ လူမရွိသေလာက္ပဲ။ ၿမိဳ႕နဲ႔လည္း ေ၀းတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲဆီကေနလာရင္ တစ္နာရီေလာက္ လာရတယ္။ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးကေန ခြဲထြက္၊ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းကေနေမာင္းၿပီး အတြင္းထဲကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ထပ္၀င္ရေသးတယ္။ အထဲေရာက္ေတာ့မွ ဟိုတယ္ကို ေတြ႕ရတယ္။ အထပ္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ဟိုတယ္မ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၀င္းႀကီးကေတာ့ အက်ယ္ႀကီးပဲ။ အထဲမွာ ႏွစ္ထပ္တိုက္၊ တစ္ထပ္တိုက္ေတြနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတာက ဟိုတယ္ရဲ႕ တစ္ဖက္စြန္းမွာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာက္အဦေတြရဲ႕ေနာက္က မီတာတစ္ရာေလာက္မွာ အုတ္စည္း႐ိုး။ အဲဒီေနာက္မွာ ေခ်ာင္းသာသာျမစ္ကေလး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့အပိုင္းက အခန္းငါးခန္းစီရွိတဲ့ အေဆာက္အဦကေလး ေလးခုကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေဆာက္ထားတာ။ စတုရန္းပံုရဲ႕ အနားေလးဖက္လိုပဲ။ အလယ္ေခါင္မွာ ေျမကြပ္လပ္ကေလးရွိတယ္။ အျမင့္ပိုင္းမွာေဆာက္ထားေတာ့ ဟိုတယ္ရဲ႕ တျခားအပိုင္းက အေဆာက္အဦေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ အေဆာက္အဦေတြအမ်ားႀကီး။ ၀င္းက အက်ယ္ႀကီး။ ေရကူးကန္ကို သံုးခုရွိတယ္။ ေကာင္းတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့အပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူသိုက္ခ်ည္းပဲ။

ဒီမွာလာၿပီးေနၾကရတိုင္း ဟိုတယ္မွာလာတည္းတဲ့လူ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ထက္ ပိုမေတြ႕ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ထဲက ဆန္ေဂ်းဆိုရင္ ဒီဟိုတယ္ကို အေတာ္စိတ္ကုန္တယ္။ သူက အိႏၵိယက။ မိဘက ေၾကးရတတ္ထဲက။ လူကလည္း လူေခ်ာ။ အမီတာဘဂ်န္း ငယ္ငယ္က႐ုပ္မ်ဳိး။ ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ကုိ အမီတာလို႔ပဲေခၚၾကေတာ့တယ္။ သင္းက အားရင္ တင္းနစ္႐ိုက္ခ်င္တယ္။ အားရင္ဆိုတာထက္ တစ္ေန႔ကိုတစ္ႀကိမ္ေလာက္ တင္းနစ္႐ိုက္လိုက္ရမွ။ က်န္းမာေရးအတြက္လို႔ ေျပာေပတဲ့ အမွန္မွာေတာ့ အ႐ူးတစ္မ်ဳိးပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ျပဴတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေတာ့ မိုးပ်ံေအာင္ေတာ္တယ္ ေျပာရမွာပဲ။ သူလုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီးရင္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားက တင္းနစ္ပြဲေတြ ထိုင္ၾကည့္တယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူ႔ကိုေျပာၾကတယ္။ မင္းကိုအိႏၵိယမွာေမြးလို႔ ဥေရာပမွာသာေမြးရင္ ဖယ္ဒရာတို႔၊ နဒါ(လ)တို႔အရင္ ကမၻာေက်ာ္မွာလို႔။ ဒီလိုေျပာျပန္ေတာ့လည္း သူက သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္လွဘူး။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ဒီဟိုတယ္မွာ တင္းနစ္ကြင္းဆယ္ကြင္းရွိတယ္။ ႏွစ္ကြင္းက ျမက္နဲ႔ကြင္း။ တင္းနစ္႐ိုက္တံ ေဘာလံုး စတာေတြက ဟိုတယ္ရဲ႕ အားကစားကလပ္မွာ အလကားသြားယူလို႔ရတယ္။ ျပႆနာက ႐ိုက္မယ့္လူမရွိဘူး။ ဧည့္သည္မရွိေတာ့ တင္းနစ္႐ိုက္မယ့္လူ မရွိဘူး။ အားကစားကလပ္မွာရွိတဲ့ လူေတြကလည္း တင္းနစ္အ႐ိုက္မေကာင္းၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟိုတယ္ကပဲ ဆန္ေဂ်းအတြက္ တင္းနစ္အ႐ိုက္ေကာင္းတဲ့လူကို ငွားေပးရတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီဟိုတယ္ကို ဆန္ေဂ်းမႀကိဳက္တာ သူ႔အျပစ္ခ်ည္းပဲေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။

ဒီဟိုတယ္ကို မႀကိဳက္တဲ့အထဲမွာ မိန္းမေတြလည္း ပါတယ္။ မိန္းမဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ထဲက မိန္းမရွိတဲ့လူရဲ႕ မိန္းမ။ မိန္းမမရွိတဲ့လူအတြက္ေတာ့ မိန္းကေလးမိတ္ေဆြ။ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တစ္လကိုးသီတင္း ဟိုတယ္မွာ ေနၾကရတတ္တယ္။ အဲဒီလိုအခါမ်ဳိးမွာ အလည္လိုက္လာတဲ့ မိန္းမတိုင္း ဒီဟိုတယ္ကိုမႀကိဳက္ေၾကာင္း ထုတ္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အဓိကကေတာ့ ေစ်းေလွ်ာက္စရာ နီးနီးနားနား မရွိလို႔ပဲ။ မိန္းမဆိုတာကလည္း ဘယ္အရပ္ေရာက္ေရာက္ ေစ်းေလွ်ာက္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ ေစ်းကလည္း ၿမိဳ႕ထဲမွာရွိတယ္။ ဒီကေန ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ နာရီ၀က္ သြားရတယ္။ သြားဖို႔ ကားနဲ႔ေမာင္းမယ့္လူေတြကလည္း အဆင္သင့္ရွိတယ္။ ဒါေပတဲ့ ၿမိဳ႕ထဲဆီက ဟိုတယ္ႀကီးေတြမွာလို ဟိုတယ္ကထြက္တာနဲ႔ ေစ်းဆိုင္ေတြဆီကို မေရာက္ဘူး။ ၀ယ္တာမ၀ယ္တာ အပထား ေစ်းဆိုင္ေတြကို လိုက္ၾကည့္လိုက္ရမွ။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကိုယ္တိုင္ကလည္း ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္မက ရွင့္လို အလုပ္လာတာမဟုတ္ဘူး။ နန္းေတာ္ထဲမွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေနရတာမ်ဳိးေတာ့လည္း မေနႏိုင္ဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ပဲ ထင္တယ္။ ဒီဟိုတယ္မွာ ဟိုတယ္အမႈထမ္းေတြကလြဲလို႔ ဧည့္သည္မိန္းမ အေတာ္ေတြ႕ရခဲတယ္။ တစ္ခါတေလ ဟန္းနီးမြန္းလာတဲ့ လင္မယား၊ မဟုတ္ရင္ ကေလးေတြနဲ႔လာတဲ့ မိသားစုထဲက ကေလးေတြရဲ႕ အေမ။ ဒါမ်ဳိးေလာက္ပဲ။ ထူးထူးျခားျခားတစ္ေယာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆံုရတာ ရွိတယ္။ တစ္ႀကိမ္မကဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီကိုလာတိုင္းလိုလိုေတြ႕ရတတ္ေတာ့ ပထမေတာ့ ဒီဟိုတယ္က အမႈထမ္းမ်ားလို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ အေဆာက္အဦနဲ႔ အေတာ္လွမ္းတဲ့အေဆာက္အဦမွာ ေနေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အေဆာက္အဦရဲ႕ ေက်ာဘက္ဆီမွာ တင္းနစ္ကစားကြင္းဆယ္ကြင္းနဲ႔ ေရကူးကန္ရွိတယ္။ တင္းနစ္ကစားကြင္းေတြရဲ႕ အဆံုးေလာက္ဆီမွာက ေရကူးကန္။ ေရကူးကန္ရဲ႕ တျခားဖက္မွာ သစ္ပင္အုပ္ကေလးေတြ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခန္းကေန ေရကူးကန္နဲ႔ တင္းနစ္ကစားကြင္းကို ျမင္ေနရတယ္။ သစ္ပင္အုပ္ကေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ဖက္မွာ အေဆာက္အဦတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီအေဆာက္အဦက ဒီဟိုတယ္ရဲ႕ ေစ်းႀကီးတဲ့ အခန္းေတြပဲ။ အဲဒီဆီမွာ ေနတာ။

သူ႔ကို စေတြ႕တာက ေအဒရီယံပဲ။ ဒီလို။ တစ္ညေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ဖြဲ႕လံုး ညစာစားပြဲတစ္ခု သြားၾကရတယ္။ အဲဒီက ျပန္လာေတာ့ ျမက္ခင္းမွာထိုင္ၿပီး အရက္ေသာက္ၾကရင္း စကားဆက္ေျပာၾကတာ။ ညႏွစ္နာရီထိုးေရာ။ ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔ အိပ္ယာထ ေနာက္က်တယ္။ မနက္ရွစ္နာရီေလာက္မွာႏိုးေတာ့ ေအဒရီယံက သူ႔အခန္းရဲ႕ျပတင္းေပါက္က လိုက္ကာကိုဖယ္ၿပီး ေရကန္ဘက္ဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ေရကူးၿပီးလို႔ ကန္နံေဘးမွာထိုင္ၿပီး လိေမၼာ္ရည္ေသာက္ရင္း စာဖတ္ေနတာကိုေတြ႕ရသတဲ့။ ေအဒရီယံက အခန္းထဲကေန လွမ္းလွမ္းၿပီးၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးက ထၿပီး သူေနတဲ့ဘက္ဆီ ထြက္သြားေတာ့တယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို မနက္စာစားေတာ့ သူက ေျပာျပတယ္။ ဒီေတာ့ လူးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုတာ၀န္ယူတဲ့ စားပြဲထိုး ေနာင္ဆိုတာကို ေခၚၿပီး ေမးတယ္။ လူးက သူတို႔စကားလည္း အေတာ္အသင့္တတ္တာကိုး။ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက မစ္စစ္.. ဘယ္သူ ဆိုသလားပဲ။ ဘယ္သူဆိုသလားပဲလို႔ ေျပာရတာက သူတို႔နာမည္ေတြက ရွည္တယ္။ ေခၚရခက္တယ္။ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက မစ္စစ္လို႔ေခၚေတာ့ လင္ေယာက္်ားရွိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ေအဒရီယံကို မင္းေနာက္က်သြားၿပီလို႔ လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး ကလယ္က ေအဒရီယံမွာ ေစာတာက အိပ္ယာထတာတစ္ခုပဲရွိတယ္လို႔ ေျပာရင္း ၀င္ၿပီးေထာက္ခံလိုက္တယ္။ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးက အဂၤလိပ္လို အေတာ္ကေလး ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္ရွိေတာ့ ကလယ္ကပဲ ေမးတယ္။ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးေယာက္်ားေရာ ဘယ္မွာလဲ။ တစ္ခါတေလ လာတယ္။ လာလည္း တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ပဲလို႔ေျပာၿပီး သူ႔ဘာသာ တစ္ခုခုေတြးေနပံုရတယ္။ ဆက္ေျပာသင့္မေျပာသင့္ ေတြးေနတာျဖစ္မယ္။ ေနာက္ေတာ့မွေျပာတယ္။ မိန္းမဆိုေပတဲ့ မစ္စထရက္သေဘာပဲ ထင္တယ္။ သူ႔ေယာက္်ားက အေတာ့္ကို ခ်မ္းသာတယ္။ သူလား၊ သူ႔ေယာက္်ားလား မေသခ်ာဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ အဘိုးႀကီးနဲ႔ အမ်ဳိးေတာ္တယ္ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ည ေဒၚလာရွစ္ရာေက်ာ္ေပးရတဲ့အခန္းမွာ လခ်ီေနႏိုင္တာလို႔ေျပာတယ္။

အဘိုးႀကီးဆိုတာကေတာ့ ဒီဟိုတယ္ႀကီးကိုပိုင္တဲ့ လူႀကီးပဲ။ သူက ဘီယာကုမၸဏီလည္းပိုင္တယ္။ အဘိုးႀကီးက စိတ္ရင္းအေတာ္ေကာင္းတယ္။ အေျမာ္အျမင္လည္းရွိတယ္။ ဒီရေဆာ့ဟိုတယ္ကိုေဆာက္ထားတာလည္း အေျမာ္အျမင္တစ္ခုနဲ႔ပဲ။ သူက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကလူေတြ၊ မဟာမ်ဳိးမဟာႏြယ္ေတြနဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္ရွိတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ သူက အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအဆင့္၀င္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီး။ ဒီေတာ့ ဒီဟိုတယ္ဟာ သူ႔အက်ဳိးစီးပြားကို အေထာက္အကူျဖစ္မယ့္ကိစၥေတြမွာ အသံုးခ်ဖို႔ ေဆာက္ထားတာပဲ။ ပိုက္ဆံရဖို႔က အဓိကမဟုတ္ဘူး။ ဒီဘက္မွာ အ႐ႈံးေပၚသမွ် တျခားဟာေတြမွာ အႏုတ္လကၡဏာထည့္လိုက္ၿပီး အျမတ္ေတာ္ေၾကး ဘာဘာညာညာေၾကးေတြနဲ႔ ေထလိုက္ေတာ့ ဘာမွ႐ႈံးစရာမရွိေတာ့ဘူး။ အဘိုးႀကီးက ကေန႔အထိ သူ႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို တစ္လမွာတစ္ရက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ သူလာတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တိုးေနခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လက္ဖက္ရည္ပြဲကေလးနဲ႔ ဧည့္ခံေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ေကာင္းေပ့ဆိုတဲ့ သေဘၤာသီးႏွစ္လံုး ေပးေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါက ဒီဟိုတယ္မွာစားရတဲ့ သေဘၤာသီးထက္ ေကာင္းတာ မစားဖူးဘူးလို႔ ေျပာဖူးလို႔။ သူလာတိုင္း သူ႔အလုပ္သမားေတြနဲ႔လည္း လိုက္ၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ ပန္းျခံအလုပ္သမားေတြ၊ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္သမားေတြအထိပဲ။ စကားစပ္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္အေဖဟာ သူ႔လိုပဲ စီးပြားေရးမွာေတာ္တယ္လို႔ေျပာေတာ့ သူက ဆံုးမတယ္။ ခု မင္းတို႔လူသိုက္ဟာ ၀ါသနာေၾကာင့္လုပ္ေနၾကတာ။ မင္းတို႔ဘယ္ေလာက္ႀကီးေတာ္ေတာ္ ၀ါသနာေၾကာင့္လုပ္တယ္ဆိုတာ မွန္သမွ်ဟာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ခ်မ္းသာမလာႏိုင္ဘူး။ ႀကီးပြားခ်မ္းသာခ်င္ရင္ ၀ါသနာဆိုတာကေလး ေဘးနားခ်ၿပီး ႀကိဳက္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ႀကိဳက္ လုပ္သင့္တာကို လုပ္ရမွာပဲ။ ႀကီးပြားခ်မ္းသာတဲ့လူတိုင္းဟာ လုပ္သင့္တာကို လုပ္ရမယ့္အခ်ိန္မွာ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။ မင္းတို႔လို ေက်နပ္မႈအတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံေနၾကတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူက ေအဒရီယံနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔ဟိုတယ္မွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ေခၚတယ္။ မင္းတို႔လုပ္ကိုင္ေနတာေတြကို မလုပ္ခ်င္ေတာ့တဲ့တစ္ေန႔ ဒီမွာလာၿပီး လုပ္ငန္းကိုေလ့လာ။ ေလးငါးလဆိုရင္ မင္းတို႔သေဘာေပါက္မွာပဲ။ မင္းတို႔လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေလာက္ မခက္ဘူး။ အႏၱရာယ္လည္း မမ်ားဘူး။ မင္းတို႔ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္တာနဲ႔ မင္းတို႔လက္ထဲကို ဒီဟိုတယ္လႊဲမယ္။ မင္းတို႔ ဂ်ီအမ္လုပ္ၾကတဲ့။

ခုတစ္ေခါက္ ဒီဟိုတယ္ကိုေရာက္ေနတုန္းမွာ အဘိုးႀကီးလာတာနဲ႔ ဆံုျပန္တယ္။ အဘိုးႀကီးက တစ္ညေနဖက္ ေရကူးကန္ေစာင္းမွာ လက္ဖက္ရည္ပြဲကေလးေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ထိုင္စကားေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဟိုအမ်ဳိးသမီးလည္း ပါလာတယ္။ သူက သူ႔တူရဲ႕မိန္းမဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ဒါေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးနဲ႔က သိၿပီးၾကၿပီ။ သိၾကရတာက ဒီလို။ တစ္ညေနဖက္ဆီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူသိုက္ ေတာင္ေျခဖက္ဆီကို အသြားအျပန္ ေျပးၾကတယ္။ ဟိုတယ္ရဲ႕ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေနထြက္ရင္ ေတာင္ေျခဘက္ကိုသြားတဲ့ လူသြားလမ္းရွိတယ္။ ဒီလမ္းက ဟိုတယ္ရဲ႕၀င္းအျပင္ဘက္က အလုပ္သမားေတြရဲ႕အိမ္ေတြဆီသြားဖို႔ ေဖာက္ထားပံုပဲ။ ေတာင္ေျခကို အသြားအျပန္ဆိုရင္ သံုး-ေလးမိုင္ေလာက္ရွိမယ္။ အဲဒီလမ္းကေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကအသြား၊ သူက အျပန္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုၾကတာ။ ေျပးေနၾကရင္းမို႔ လက္ပဲ ေ၀ွ႔ယမ္းျပခဲ့ၾကရတယ္။ မ်က္မွန္းတန္းမိသြားတယ္ ဆို႐ံုပဲ။ လူးကေတာ့ ေျပာတယ္။ အေတာ္ေတာ့ေခ်ာတဲ့ ေအရွံမ-ပဲတဲ့။ အဲဒီေနာက္ တစ္ေန႔ေတာ့ တင္းနစ္႐ိုက္ကြင္းေတြဆီမွာ။ ဆန္ေဂ်းတစ္ေယာက္ တင္းနစ္႐ိုက္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အပ်င္းေျပ ေဘးနားကထိုင္ၾကည့္ရင္း ေနာက္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးေရာက္လာၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ရင္း သူလည္း တင္းနစ္႐ိုက္ခ်င္သတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆန္ေဂ်းက သူ႔တင္းနစ္႐ိုက္တံကို ေပးလိုက္ၿပီး ႐ိုက္ခုိင္းတယ္။ အေတာ္႐ိုက္ႏိုင္တယ္။ တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ လာ႐ိုက္ပါရေစလို႔ခြင့္ေတာင္းတာနဲ႔ ဆန္ေဂ်းက သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဆန္ေဂ်းမွမ႐ိုက္လည္း ႐ိုက္မယ့္လူမွ မရွိပဲ။ ခဏ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ေရကူးကန္နားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ လိုက္ေသာက္ရင္း စကားစျမည္ေျပာျဖစ္သြားတာ။ သူ႔နာမည္ကေတာ့ ခပ္ရွည္ရွည္ပဲ။ ေခၚလို႔မလြယ္လွဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔နာမည္ထဲက စာလံုးတခ်ဳိ႕ကိုထုတ္ၿပီး ရတနာလို႔ေခၚပါရေစဆိုေတာ့ သူက သေဘာတူတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ႔ကို ရတနာလို႔ေခၚၾကေတာ့တယ္။
အဘိုးႀကီးနဲ႔ထုိင္ၿပီးစကားေျပာရင္း အဘိုးႀကီးကပဲ သူ႔တူမကို ဒီလူေတြက လူေကာင္းေတြပါ။ မင္းကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကမွာပါ။ မင္းအကူအညီလိုရင္ေျပာလို႔ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတာင္ အံ့ၾသသင့္မိၾကတယ္။

စကားအသြားအလာကိုေထာက္ၿပီး ေျပာရရင္ေတာ့ အဘိုးႀကီးမွာ သားမရွိဘူး။ သမီးခ်ည္းပဲ။ ရတနာရဲ႕ေယာက္်ားက သူ႔သားလိုျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အေတာ္မ်က္ႏွာလႊဲထားလို႔ရတဲ့ သူမ်ဳိး။ ဒီျပင္ သူ႔တူရဲ႕အေဖ သူ႔ေယာက္ဖက နန္းတြင္းက။ ႏိုင္ငံေရးဘက္မွာ ၾသဇာရွိတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မလိုင္ခ်ည္းမို႔ ၿမိဳင္သဗ်ဳိ႕ဆိုတာမ်ဳိးပဲ။ သူ႔တူအေၾကာင္းေျပာေနရင္း အဘိုးႀကီးက ငါ့တူကေတာ့ကြာလို႔ေျပာၿပီး စကားရပ္သြားတယ္။ ခဏကေလး သူ႔ေျခေထာက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး သူထိုင္ေနတဲ့ကုလားထိုင္က လက္ကိုင္တန္းကို လက္နဲ႔အသာဆုပ္လိုက္ရင္း၊ အလုပ္ကေတာ့ အေတာ္မ်ားသားလို႔ေျပာၿပီး မသိမသာျပံဳးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ရိပ္လိုက္မိတယ္။ အဘိုးႀကီးအေနနဲ႔ ေျပာမယ့္စကားကို႐ုပ္ၿပီး၊ စကားေျပာင္းေျပာလိုက္တယ္ဆိုတာ။ ေဒါက္တာအက္ကာမင္ရဲ႕ လူေတြရဲ႕ မိုက္ခ႐ိုစ႐ိုက္လကၡဏာအေၾကာင္း ေလ့လာခဲ့ဖူးတဲ့လူမွန္သမွ် ရိပ္မိတတ္တဲ့ လကၡဏာတစ္ခုပဲကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိသင့္ဘူးထင္လို႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ မဟုတ္ရင္ ရတနာမသိသင့္လို႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘာရယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ မသိေသးဘူး။ အဲဒီေနာက္ပပိုင္းေတာ့ ရတနာနဲ႔ မၾကာမၾကာေတြ႕ရတတ္တယ္။ ဆန္ေဂ်းနဲ႔ တင္းနစ္ရိုက္တဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေအဒရီယံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေရကူးကန္နံေဘးမွာထိုင္ၿပီး ေန႔ခင္းစာ ညေနစာစားတဲ့အခါမ်ဳိးမွာျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ၾကံဳရာဆုံရာေျပာရင္း ၀ိုင္တစ္ခြက္ေသာက္ေလ့ရွိတယ္။ သူ႔ေယာက္်ား မလာေသးဘူးလားလို႔ေမးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခရီးထြက္ေနတုန္းက ေရာက္လာသလိုလို ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ စကားအျဖစ္ ေမးမိလိုက္ၾကတာပဲ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ဟိုတယ္ထဲမွာ လူအေတာ္ပါးတယ္။ ပါးတာမွ လူမရွိသေလာက္ပဲ။ ရတနာလည္း ရွိပံုမရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ကလူေတြလည္း ၿမိဳ႕ထဲသြားသူသြား၊ စင္ကာပူဘက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္သူထြက္မို႔ ေအဒရီယံနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ပဲ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ေနကလည္း အေတာ္ကေလးပူလို႔ ေရကူးကန္ထဲမွာ ေရကူးၾကၿပီး ကန္နံေဘးမွာထိုင္ၿပီး ျမင္းျဖဴ၀ီစကီ ေသာက္ေနမိၾကတယ္။ သူတို႔အရပ္ကထြက္တဲ့ ၀က္အူေခ်ာင္း ခ်ဥ္တင္တင္နဲ႔ ေတာဟင္းခ်ဳိကိုျမည္းၾကတယ္။ သူတို႔ေတာဟင္းခ်ဳိက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက တာလေပါ့ဟင္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။ အဲဒီတုန္းမွာပဲ ျဗဳန္းခနဲ သတိရလိုက္မိတယ္။ ဒီဟိုတယ္က မီးဖိုခန္းမွာ သူတို႔ဌာေနအစာ ေတြလာၿပီးခ်က္ျပဳတ္ေပးေလ့ရွိတဲ့ မိုမိုဆိုတဲ့ အေဒၚႀကီး။ ဒီအေဒၚႀကီးကို အရင္လာခဲ့တဲ့ အေခါက္ေတြကတည္းက သိတာ။ သူက အဘိုးႀကီးရဲ႕လက္စြဲ။ ေက်ာင္းဆရာမႀကီးဘ၀ကေန အနားယူထားတာ။ အခ်က္အျပဳတ္ေကာင္းတာနဲ႔ အဘိုးႀကီးက သူ႔ဟိုတယ္မွာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေပးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူ႔လက္ရာႀကိဳက္တယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဒီမွာေနတဲ့အခါ သူ႔ကို ေခၚထားတတ္ၾကတယ္။ သူက အဂၤလိပ္လိုလည္း အေတာ္ကေလးေျပာႏိုင္တယ္။ အားရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ စကားေျပာေနက်။ စားပြဲထိုးေကာင္ကေလးကို မိုမိုရွိသလားဆိုေတာ့ ရွိတယ္ဆိုတာနဲ႔ သြားေခၚကြာ။ ဘီယာတစ္လံုးလည္းယူခဲ့လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ မိုမိုက ဘီယာေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မိုမိုေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ စကား၀ိုင္းျဖစ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့ အစားအေသာက္အေၾကာင္း ေျပာၾကရင္း ေနာက္ေတာ့ အဘိုးႀကီးတို႔အေၾကာင္း၊ ရတနာတို႔အေၾကာင္းေတြ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီတုန္း ေအဒရီယံက အဘိုးႀကီးက ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဒီဟိုတယ္မွာလာၿပီး အလုပ္လုပ္ၾက၊ ႀကီးၾကပ္ၾကလို႔ေျပာတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ မိုမိုက ျပံဳးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာတယ္။ ဒီအဘိုးႀကီးက ေတာ္တယ္ဆိုတာ အဲဒါပဲ။ ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္လိုေနရာမွာသံုးရမယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဟိုတယ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွမသိဘူးဆိုတာ သူသိတယ္။ ဒီေတာ့ မင္းတို႔ကို ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံတဲ့သေဘာပဲ။ သူက ပိုက္ဆံတင္မဟုတ္ဘူး၊ လူကိုလည္း အရင္းအႏွီးလုပ္ထားတတ္တယ္လို႔ မိုမိုကေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း မေနႏိုင္လို႔ ရတနာအေၾကာင္း ေမးၾကည့္လိုက္မိတယ္။ မိုမိုက ဘီယာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းငံုလိုက္ၿပီးမွ ရတနာက သနားစရာေကာင္းတယ္လို႔ အရင္ေျပာၿပီး စကားကိုဆက္မေျပာဘဲ ခဏေနလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ေရကူးကန္တစ္ေၾကာလံုး ၿငိမ္သက္ေနမွန္း သတိထားလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခြက္ထဲကို ေအဒရီယံက ၀ီစကီျဖည့္ေပးၿပီး သူ႔ခြက္ထဲကို ထည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိုမိုက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာျပတယ္။ သူ႔ေယာက္်ားကလည္း လူေကာင္းပဲ။ အဘိုးႀကီးက မ်က္ႏွာလႊဲလို႔ ရတဲ့သူမ်ဳိး။ တစ္ခုပဲ၊ ဒီေကာင္က မိန္းမျမင္ရင္ မေနႏိုင္တဲ့ေကာင္မ်ဳိး။ ရတနာက အဘိုးႀကီးတပည့္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီး။ အေနာက္ႏိုင္ငံလႊတ္ၿပီး ပညာသင္ထားတာ။ ေနာင္ကို အဘိုးႀကီးရဲ႕လုပ္ငန္းမွာပဲ လုပ္ဖို႔။ ဒါေပတဲ့ ဟိုအေကာင္ကျမင္ေတာ့ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ျဖစ္ေရာ။ သူ႔မွာကလည္း သားႀကီးမယားႀကီး ရွိေနတယ္။ သူတို႔ကိုကြာရင္ ေဆြျပတ္မ်ဳိးျပတ္ေတြျဖစ္မယ္။ သူတို႔ရဲ႕စည္း၀ုိင္းအတြင္းက ထြက္ရမယ္။ အဘိုးႀကီးအလုပ္ေတြလည္း လုပ္ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ အဘိုးႀကီးကပဲ စီစဥ္ၿပီး ေပးစားလိုက္တာ။ ငါသိထားသေလာက္ကေတာ့ အဘိုးႀကီးက သူ႔တူကို ခ်ည္ၿပီးတုပ္ၿပီးမွ ေပးစားတာ။ ဒီေကာင္က ေနာက္ထပ္မိန္းမ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ယူယူ ရတနာကို ကြာမပစ္ရဘူး။ ရတနာဟာ အျမဲတမ္း တရား၀င္ဇနီးပဲ။ တရား၀င္ဇနီး ေနာက္တစ္ေယာက္ေပါ့ကြယ္။ မင္းသားႀကီးလိုေပါ့ သိတယ္မဟုတ္လားလို႔ေျပာၿပီး မိုမိုက ရယ္လိုက္တယ္။ တိုက္ရိုက္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ ဓာတ္ပံုထဲေတာ့ ျမင္ဖူးတာေပါ့လို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖလိုက္မိတယ္။ မိုမိုက ျပံဳးတယ္။ ဓာတ္ပံုထဲမွာ ေနာက္က တန္းစီရပ္ေနတဲ့မိန္းမေတြကို ေတြ႕ဖူးသလားလို႔ေမးလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးက စကားနဲ႔မတုန္႔ျပန္ဘဲ ခ်က္ခ်င္းေခါင္းၿငိတ္ျပလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ မိုမိုကေျပာတယ္။ တို႔လူမ်ဳိးမွာ အဲဒီလိုအလႊဲထဲ အဲဒီအဆင့္အတန္းထဲ ေရာက္သြားခဲ့ရင္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပစၥည္းတစ္ခုခုလိုပဲ။ အသံုးမရွိတဲ့အခါ မွန္ဗီ႐ိုထဲထည့္ၿပီး ျပထားလိုက္တဲ့အေျခအေန ေရာက္သြားေရာ။ မိုမိုက ေျပာေနတာကို ခဏရပ္ၿပီးမွ ဆက္ေျပာတယ္။ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကေျပာရင္ေတာ့ လႊင့္မပစ္လိုက္တာထက္စာရင္ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲတဲ့။

အခု သူ႔ေယာက္်ားက ဘယ္မွာလဲလို႔ ေအဒရီယံက ေမးလိုက္တယ္။ ငါက ဘယ္လိုလုပ္သိမွာလဲလို႔ မိုမိုကေျဖၿပီး မႏွစ္ကေတာ့ ဒီကို ႏွစ္ေခါက္ေလာက္လာတယ္။ ဒီေကာင့္မွာက တရား၀င္တာေရာ၊ မ၀င္တာေရာ အမ်ားႀကီး။ တစ္အိမ္တစ္ရက္ေနရင္ေတာင္ ႏွစ္ပတ္မလည္ဘူးထင္တယ္။ လာရင္ ဒီမွာေနတယ္။ ေနလည္း တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ပဲ။ အဘိုးႀကီးေၾကာင့္ ဒီကိုမလာဘဲေတာ့ မေနရဲဘူး။ သူလာမယ္ဆိုရင္ ရတနာက ဒီမွာ ေစာင့္ရတယ္။ ရတနာတို႔က အေရွ႕ဘက္ထဲက။ ဒီကေန ႏွစ္နာရီသံုးနာရီ ကားနဲ႔သြားရတယ္။ သူတို႔ကလည္း ခ်မ္းသာပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ ရတနာ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ ရတနာက ဟိုေကာင္ရဲ႕ တရား၀င္ ေျမာက္ဘက္ကမယားလို႔ လူေတြက လက္ခံထားၾကတယ္လို႔ မိုမိုကရွင္းျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုေကာက္ခ်က္မွ မခ်တတ္ဘူး။ မိုမိုရဲ႕ဘီယာကုန္သြားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေကာင္ကေလးလို ေနာက္ထပ္တစ္လံုးမွာလိုက္တယ္။ ငါ သံုးလံုးထက္ပိုမေသာက္ဘူးလို႔ မိုမိုက ရယ္စရာေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ငါကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ခဲ့ဖူးလို႔လား မသိဘူး ငါ့စိတ္ထဲမွာ ဘ၀င္မက်တာေတြရွိတယ္။ ဒါေပတဲ့လည္း ငါကိုယ္တိုင္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူးတဲ့။ မိုမို ဘာကိုဆိုလိုတာလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က စကားေထာက္ေပးလိုက္ေတာ့ မိုမိုက ရွင္းျပတယ္။ တို႔တိုင္းျပည္က ဒီတစ္ေၾကာမွာ ေခတ္မီတယ္။ အေနာက္တိုင္းဆန္တယ္ဆိုေပတဲ့ ေရးသားမထားေပတဲ့ ရွိေနတဲ့အစဥ္အလာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီအစဥ္အလာဆိုတဲ့အထဲမွာ ပိတ္မိေနတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက  ေယာက္်ားကေလး လူငယ္ေတြဟာ ထံုးစံအတိုင္း မခ်မ္းသာတဲ့လူက ခ်မ္းသာခ်င္တယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့လူက ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားခ်င္တယ္။ ဘ၀မွာရွိတဲ့ တျခားေက်နပ္သာယာစရာေတြကို ေမ့ထားလိုက္ၾကေတာ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါခုနေျပာတဲ့ မွန္ဗီ႐ိုထဲကပစၥည္းဘ၀မွာ မလႈပ္ႏိုင္မရွားႏိုင္ ျဖစ္ကုန္ၾကရတာပဲတဲ့။ မွန္ဗီ႐ိုထဲက ခုန္ထြက္ၾကေပါ့လို႔ ေအဒရီယံက ေနာက္လိုက္တယ္။ မိုမိုက ျပံဳးရင္း မွန္ဗီ႐ိုထဲက ခုန္ထြက္လိုက္လို႔ မွန္ကြဲသြားရင္ ရွေတာ့ရွမွာပဲလို႔ ေျပာတယ္။ ေအဒရီယံက ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သားပဲလို႔ အျမင္မွန္ရသြားတဲ့အေနနဲ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမေျပာဖူးတဲ့ နန္းေတာ္ထဲကအက်ဥ္းသားဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သတိရလိုက္မိတယ္။

ဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တျခားအေၾကာင္းေတြ ဆက္ေျပာေနလိုက္မိၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိုမိုက မင္းတို႔စားခ်င္တာရွိရင္ေျပာ၊ ငါသြားၿပီးခ်က္ထားမယ္။ ကေန႔ေတာ့ ငါ အိမ္ေစာေစာျပန္မယ္လို႔ေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔စားခ်င္တာကေလးေတြ ေျပာလိုက္ၾကတယ္။ မိုမိုက ထိုင္ရာကထလိုက္ရင္း တို႔ဘက္မွာေျပာေလ့ရွိတာေလးတစ္ခု ငါ ေျပာျပမယ္လို႔ စကားခံလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခုလိုေျပာတယ္။ တို႔ဆီမွာ သစ္ေကာင္းေကာင္းထြက္တယ္။ အေကာင္းဆံုးသစ္သားကို နန္းေတာ္ႀကီးေဆာက္ဖို႔ ပို႔ရတယ္။ နန္းေတာ္ႀကီေဆာက္ေတာ့ ေတာ္႐ံုေကာင္းတဲ့၊ မာတဲ့သစ္ေတြကို တျခားေနရာေတြမွာသံုးၿပီး အေကာင္းဆံုးသစ္၊ အကြက္အလွဆံုးသစ္ကို ၾကမ္းခင္းတယ္။ ဖေယာင္းမွန္မွန္တိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သစ္သားခ်င္းအတူတူ၊ အေကာင္းဆံုးသစ္သားေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဂုဏ္ယူၾကသေပါ့။ သစ္သားခ်င္းအတူတူ၊ နန္းတြင္းေရာက္ရတာခ်င္းအတူတူ တို႔က အျမဲတေစ ဖေယာင္းတိုက္ၿပီး ေျပာင္လက္ေနေအာင္ ပြတ္သပ္ခံရတာလို႔ ဂုဏ္ယူေလ့ရွိၾကသတဲ့။ သူတို႔ေမ့ေနတာတစ္ခုကေတာ့ သူတို႔ဟာ လူတကာရဲ႕ ေျခေထာက္ေအာက္က ဆိုတာပဲ။ မိုမိုက သူေျပာေနတဲ့စကားကို အဆံုးသတ္လိုက္ၿပိး ျပံဳးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ျပံဳးလိုက္ၾကရင္း မတ္တတ္ထၿပီး သူ႔ကို ႐ိုေသသမႈနဲ႔ လက္အုပ္ခ်ီျပလိုက္ၾကတယ္။ မိုမိုက ဘီယာအတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။ မင္းမိန္းမ လာရင္ေျပာ။ သူက ငါေၾကာ္တဲ့ ၀ါးပိုးမွ်စ္ေခါက္ႀကိဳက္တယ္။ ငါေၾကာ္ေကၽြးမယ္လို႔ေျပာၿပီး ထြက္သြားေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျမင္းျဖဴလည္း ခါးက်ဳိးၿပီ။

ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အလုပ္ကိစၥေတြၿပီးလို႔ ျပန္ဖို႔အခ်ိန္က်မွ ေရာက္လာတာ။ တျခားအဖြဲ႕သားေတြရဲ႕ မိန္းကေလးမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္လည္း ေရာက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ရတနာကို ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမနဲ႔အတူ တျခားမိန္းကေလးမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တယ္။ သူတို႔ခ်င္းလည္း ခင္သြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကလည္း ရတနာကို သနားေနပံုရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ျပန္ၾကေတာ့မယ့္မနက္မွာ ကားေတြေပၚ ပစၥည္းေတြတင္ေနတုန္း ရတနာလာၿပီး ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမအတြက္ ေျမာက္ပိုင္းက ပိုးပ၀ါတစ္ထည္ လက္ေဆာင္ေပးရင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္လာရင္ ဒီမွာ ၾကာၾကာေနဖို႔ ေျပာရွာတယ္။ အားလံုးကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေတြ႕ၾကဦးစို႔လို႔ ေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ရေဆာ့ကက မန္ေနဂ်ာက ဆန္ေဂ်းကို ေနာက္တဲ့အေနနဲ႔ ဟိုတယ္ရဲ႕အားကစားကလပ္ကိုယ္စား စပို႔ရွပ္တစ္ထည္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ မိုမိုကလည္း ၿမိဳ႕ႀကီးျပန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၀ီစကီနဲ႔ျမည္းဖို႔  သူကိုယ္တိုင္လုပ္ထားတဲ့ ေျမာက္ပိုင္းက ၀က္သားခ်ဥ္ထုပ္ေတြ လာေပးရွာတယ္။  ဟိုတယ္ကထြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြစိတ္ထဲမွာ အေတြးကိုယ္စီပါလာၾကတာ အမွန္ပဲ။ ဒီဟိုတယ္မွာေနရတာ ေပ်ာ္လွလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပတဲ့ လြမ္းစရာတစ္ခုခုကို ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရသလိုပဲ။ က်န္ရစ္တာမဟုတ္ဘူး။ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရတာ။ ေနာက္ေတာ့ မိုမိုခ်က္ေကၽြးတာေတြအေၾကာင္း စၿပီး ေျပာျဖစ္တယ္။ ေျပာေနၾကရင္း တစ္ေန႔၊ ေရကူးကန္နံေဘးမွာ၊ မိုမိုနဲ႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားထိုင္ေျပာၾကတဲ့အေၾကာင္းေရာက္သြားတယ္။ ေအဒရီယံက ငါေတာ့ သိပ္နားမလည္လွဘူးလို႔ စကားခံၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကို မိုမိုေျပာတဲ့ နန္းတြင္းက ၾကမ္းခင္းထားတဲ့ သစ္သားေကာင္းေတြအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမက ၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ေနတယ္။ ေအဒရီယံေျပာလို႔ၿပီးသြားေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဘာမွျပန္မေျပာေသးဘူး။ ခဏၾကာမွ ၾကမ္းခင္းေတြေခ်ာေျပာင္ေနတာကို အဲဒီအေပၚေလွ်ာက္သြားတဲ့လူေတြက သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိမွာ။ ေတြ႕ခ်င္မွ ေတြ႕မွာ။ အဲဒီအေပၚ ေလွ်ာက္မသြားဘဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့လူေတြကသာ၊ အဲဒီၾကမ္းခင္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေခ်ာေျပာင္ၿပီး ဘယ္ေလာက္က်က္သေရရွိေနတယ္ဆိုတာေတြ သိၾကမွာလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွထပ္ၿပီးမေျပာၾကေတာ့လို႔ ကားထဲမွာ ၿငိမ္သြားတယ္။ ကားကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ၿပီးတိုးလိုက္တဲ့ေလရဲ႕ တိုးသံကို မၾကားရေပတဲ့လည္း ကားထဲကလူေတြက ေလတိုးသြားဆိုတာကိုေတာ့ သိလိုက္ၾကတယ္။

ျမင့္သန္း
ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း

1 comments:

Han Kyi said...

အဆံုးသတ္မွာ ယူသြားတာ သေဘာက်စရာ ေကာင္းပါဘိ...ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းနဲ႔ ျမင့္သန္းကို ခံစားလို႔ရလာၿပီ...ဒါ တိုးတက္လာတာလား ဆုတ္ယုတ္သြားတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး..

Post a Comment