လေရာင္ျဖန္႔ၾကက္ထားေသာ လမ္းထက္က ေျခလွမ္းငယ္မ်ား။

ျမင့္သန္း

ေရးေနတဲ့၀တၳဳနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာတာနဲ႔ ဘျမင့္ဆီ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဘျမင့္က လူေတာ္။ ဘယ္သူကမွ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရ ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္အရ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံထားတာ။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ အမွန္တရားပဲလို႔ ေျပာခ်င္ရင္ ေျပာၾက။ ကိုယ္ပိုင္အမွန္တရား ဆိုတာကိုလာၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းေနလို႔ကျဖင့္ ႏွစ္တစ္လက္မ ေကာင္းေကာင္းတစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး လက္ေတြ႕နည္းလမ္းတက် အမွန္တရား ဆိုတာကို ရွင္းျပလိုက္ရံုပဲ။ 


ဒီေတာ့ ခုကတည္းက ဘျမင့္ကို ဘာေၾကာင့္လူေတာ္ရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကလက္ခံထားတယ္ဆိုတာကို ရွင္းျပထားခ်င္တယ္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ဘျမင့္ဟာ သူမ်ားတကာထက္ ထူးျခားၿပီး ေတာ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုမွ မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံထားတဲ့ သေဘာတစ္ခုကို ေျပာရရင္ သူမ်ားတကာထက္ ထူးထူးျခားျခားပိုၿပီး မေတာ္လွဘူးဆိုတဲ့ လူတိုင္းဟာ လူေတာ္ပဲလို႔ လက္ခံထားတာပဲ။ ဒီလို လက္မခံလို႔ကလည္း မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္လည္း လူေတာ္စာရင္းထဲေတာ့ ပါခ်င္ေသးတာကိုး။ တကယ္တမ္းေတာ္မွ လူေတာ္လို႔သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ လူေတာ္ဆိုတာေတြ သိပ္နည္းသြားလိမ့္မယ္။ လူေတာ္နည္းသြားတာက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ လူေတာ္နည္းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဟာ ခပ္ညံ့ညံ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းပဲလို႔ လက္ခံထားၾကေလေတာ့ ကိုယ္ပါ၀င္ပတ္သက္ေနရတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကီးကိုေတာ့ ခပ္ညံ့ညံ့စာရင္း၀င္ ျဖစ္မသြားေစခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း လူေတာ္ေတြ ေပါမ်ားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကီးကို ေကာင္းေစခ်င္တာကိုး။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကီးေကာင္းေအာင္ သစ္ပင္စိုက္တာတို႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္မသံုးဖို႔တို႔ လုပ္ၾကတယ္။ ကမၻာႀကီးေကာင္းလာေအာင္ ေဂဟစနစ္ဆိုလား၊ လုပ္ၾကရမယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ၾကေသးတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ဗာလစနစ္တို႔ဘာတို႔ မထူေထာင္ၾကေပလို႔ပဲ။ ဘာလစနစ္တို႔ဘာတို႔သာ ရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္လိုအေကာင္မ်ဳိးေတြ အလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕၀င္ေတြ ဘာေတြျဖစ္ၿပီး အလုပ္မ်ားေနလို႔ စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းေရးရမယ္ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပတဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီေလာက္အထိ မေတြးတတ္ဘူး။ နားလည္း မလည္ဘူး။ လူေတာ္ေတြမ်ားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲက လူေတာ္ဆိုေတာ့လည္း အဲဒီလို အေသးအမႊားေတြအထိ လိုက္သိေနဖို႔လည္း မလိုေတာ့ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘျမင့္ကို သေဘာက်တဲ့အထဲမွာ အဲဒီအခ်က္လည္း ပါတယ္။ သူကလည္း အဲဒါေတြကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ေျမာက္၀င္ရိုးစြန္းက ေရခဲတံုးေတြ အရည္ေပ်ာ္လာလို႔ ကမၻာႀကီး ပိုမိုပူေႏြးလာတယ္လို႔ သူ႔ေရွ႕မွာ ေျပာၾကရင္ ဒီလိုျဖင့္ လာမယ့္ေဆာင္းမွာ ေစာင္ထပ္၀ယ္စရာ မလိုဘူးေပါ့လို႔ပဲ သူက ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ သူ႔ကို သေဘာက်တာရွိေသးတယ္။ ဒီေကာင္က စာအေတာ္ဖတ္တယ္။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ေတာ့ အားရင္ စာပဲဖတ္တယ္။ အားရင္ဆိုတဲ့စကားလံုး ထည့္ေျပာရတာကေတာ့ ေျပာရိုးေျပာစဥ္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဒီေကာင့္မွာက မအားစရာအေၾကာင္းမွ မရွိဘဲ။ ဘာအလုပ္မွ ရွိတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေကာင္က မအားဘူးလို႔ ေျပာရင္ေတာ့ စာဖတ္ေနလို႔ပဲ။ 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းက သူက စာအေတာ္ဖတ္တယ္။ သူ႔ညီ ဘတင့္က်ေတာ့ သူ႔လိုမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ႏွစ္နာရီေလာက္ပဲ ျခားတယ္။ အမႊာ။ သူ႔က်ေတာ့ ဘာစာမွကို မဖတ္ခ်င္ဘူး။ ဖတ္လည္း မဖတ္ဘူး။ အလိမၼာစာမွာရွိတယ္ဆိုတဲ့ စကားသာ မွန္ခဲ့ရင္ ဘတင့္နဲ႔ အလိမၼာဆိုတာႀကီးက အေတာ္ေ၀းေနၾကမွာ။ ဒါေပတဲ့လည္း စီးပြားေရးသမားမဟုတ္လို႔ ရွာရေဖြရက်ပ္တဲ့ ကာလႀကီးမွာ သင္းတို႔က မေၾကာင့္မၾက ေနႏိုင္တယ္။ ဒါကေတာ့လည္း သင္းတို႔ေတာ္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ သင္းတို႔အေဖ သြားေလသူ ဦးဘ ေတာ္ခဲ့ေပလို႔ပဲ။ ဦးဘက လယ္ပိုင္၊ ေခ်ာင္းပိုင္၊ ဒီျပင္ ပိုင္တာေတြလည္း မ်ားပံုေပၚတယ္။ ဘိုလိုလည္း ေျပာႏိုင္တယ္။ မင္းပြဲစိုးပြဲ တက္ရတယ္။ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကလည္း အေတာ္ရွိတာ။ ပြဲထိုင္တက္ရင္ တိုက္ပံုနဲ႔၊ ေကာ္လာ လည္ကတံုးနဲ႔၊ ေျမာက္ျပင္နဲ႔။ ဒါေပတဲ့ ဖိနပ္ကေတာ့ ပမ့္႐ွဴးနဲ႔ ကိုလိုနီရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကို က်ဳပ္က ေျခဖ၀ါးေအာက္မွာ ထားတာလို႔ေတာ့ သူက ေျပာေလ့ရွိတာပဲ။ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္ကို  သာသနာျပဳေက်ာင္း ပို႔တယ္။ ဒီေတာ့ ဆာနိမ္းဆိုတဲ့ကိစၥ ေပၚလာတယ္။ သူ႔သားေတြကို ဘိုနာမည္ မေျပာင္းႏိုင္ဘူး။ ဆာနိမ္းထည့္ရေအာင္ သူ႔နာမည္က ဘတစ္လံုးတည္းရယ္။ ဘယ္နာမည္ေနာက္ကမွ ဘတစ္လံုးတည္းကို ထည့္လို႔မွ မျဖစ္ဘဲ။ ဒီေတာ့ ေျမာက္ဘက္က ေနာင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ အေရွ႕တိုင္းအစဥ္အလာကိုယူၿပီး မိသားစုနာမည္ကို ေရွ႕ကထားတဲ့မူ ယူလိုက္ပါေလေရာ။ ဒီေတာ့ ဘျမင့္၊ ဘတင့္မွာ ဘက ဆာနိမ္း၊ ဖင္မလီနိမ္း။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္ေနသားပဲ။ ဦးဘက သူ႔သားေတြကိုလည္း အျမဲလို ေတာ္ေစခ်င္တာ။ ထိပ္က ေနေစခ်င္တာ။ ဒုတိယဆိုတာ ပထမမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့မူကို လက္ခံထားတာ။ ဒီမူအရေတာ့ ပထမေနရာက ေနႏိုင္တဲ့လူသာ လူေတာ္ကိုး။ ဦးဘက သူ႔သားေတြကို ဒုတိယဟာ ပထမမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အေျခခံမူတစ္ရပ္နဲ႔ ထိန္းေက်ာင္းခဲ့ေပတဲ့လည္း သင္းတို႔ကေတာ့ တစ္ကေန တစ္ဆယ္စာရင္းထဲေတာင္ မပါႏိုင္တဲ့ အေကာင္ေတြ။ ဦးဘခမ်ာ ေသသာသြားေရာ သူ႔သားေတြကို ဒုတိယေနရာေလာက္မွာေတာင္ မေတြ႕သြားခဲ့ရဘူး သူ႔ဘာသာလည္း သိပံုေပၚတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ရဲ႕၊ သူ႔သားေတြရဲ႕ ေရွ႕ေရးကို သူ႔စာရင္းကိုင္ မစၥတာေခ်ာင္ဒရီနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး စီမံလုပ္ကိုင္ထားခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့လည္း ဦးဘမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ မစၥတာေခ်ာင္ဒရီဟာ ဘညီေနာင္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ပဲ။ 

ခုေတာ့ စာသိပ္မဖတ္ခ်င္တဲ့ ဘတင့္က ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္လာတယ္။ အရင္ကေတာ့ မဂၢဇင္းေတြမွာ အစ္လာ့စထေရးရွင္းဆိုသလားပဲ ဆြဲသတဲ့။ ခုေတာ့ ပန္းခ်ီကားႀကီးေတြလည္း ဆြဲတယ္။ ပြဲစားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ သံရံုးေတြမွာ ေရာင္းေတာ့ အေတာ္ ပိုက္ဆံေကာင္းေကာင္း ရတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့အၾကံ။ မင္းမွာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔မွ မပူရဘဲ၊ အခ်ိန္ယူၿပီး ပန္းခ်ီကားေကာင္းေကာင္းဆြဲ၊ သံရံုးက ငနာေတြႀကိဳက္မွာမ်ဳိး ရွာၾကံဆြဲၿပီး ပြဲစားနဲ႔ေရာင္းခိုင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာဖူးတယ္။ ဒါတင္မဟုတ္ဘူး သံရံုးေတြမွာ လိုက္ၿပီး ပြဲစားလုပ္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္နဲ႔လည္း မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီကတည္းက ဘတင့္လည္း ပန္းခ်ီပညာတြင္အေျခခံေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ တခ်ဳိ႕သံရံုးက ငနဲေတြက ပန္းခ်ီကားဖိုးကို ပိုက္ဆံအစား သူတို႔ဆီမွာရွိတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ လဲခ်င္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က မနာေအာင္တြက္ၿပီး သာရင္ လဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က အၾကံေပးလိုက္ေတာ့ ပိုၿပီး ဟန္က်သြားတယ္။ သူတို႔လဲတဲ့ပစၥည္းက ကိုယ္နဲ႔ အသံုးမတည့္ေပတဲ့ ျပန္ေရာင္းစားလို႔ ရတာကိုး။ သံရံုးထြက္ပစၥည္းကို လိုက္ရွာ၀ယ္ၿပီး ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႔ သံုးေနတဲ့လူေတြ အပံုႀကီးကိုး။ ဘတင့္က ပန္းခ်ီကားကို အလဲအဖယ္စနစ္နဲ႔ ေရာင္းခ်လိုက္တဲ့အခါ ၀ီစကီပုလင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ဳိးက်ရင္ အစ္ကိုေရ ညေနဘက္က်ရင္ ၀ီစကီကေလး လာျမည္းစမ္းပါဦးဆိုၿပီး ဖုန္းလွမ္းဆက္တတ္တယ္။ ဒီေကာင္က ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းဇူးရွင္မွန္း သိတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေအာင္ျမင္တာျဖစ္မယ္။ အရင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အစ္ကိုလို႔ ေခၚေလ့ရွိတယ္။ ဂုဏ၀ဒၶီတို႔၊ ၀ယ၀ုဒၶီတို႔ကို ဒီေကာင္က သိတယ္။ အရပ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ အသက္အားျဖင့္ ႀကီးျမင့္တာ၊ ဂုဏ္အားျဖင့္ ႀကီးျမင့္တာကို ေျပာတာ။ လူႀကီးေတြေျပာေျပာေနတဲ့ အသက္အားျဖင့္ တစ္ရက္ တစ္မြန္းတည့္ တစ္မနက္၊ တစ္နာရီ တစ္စကၠန္႔ႀကီးတဲ့လူကို  ရိုေသရမယ္ဆိုတာ တရားတာပဲ။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္က အသက္ပိုႀကီးေနရင္ ပိုၿပီးတရားေသးတယ္။ 

ဘျမင့္ကေတာ့ အရင္ကတည္းက မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ပဲ ေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္ေယာက္စလံုးထက္ ရွစ္လေလာက္ ႀကီးတယ္။ ၀ါစဥ္ယွဥ္စတမ္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္မီမလဲ။ ဘျမင့္ရဲ႕ျပႆနာက ဘယ္သူ႔ကိုမွ သိပ္ၿပီး ရိုေသျပမေနတာပဲ။ မင္း မွတ္ထား။ ရိုေသျပတယ္ဆိုတာတို႔ ဘာတို႔က လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကီးက ဖန္တီးထားတာ။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတိုင္းမွာ အဲဒီ ထြင္လံုးေတြရွိတယ္။ အရင္လူက ေနာက္လာတဲ့လူကို သူလုပ္ခ်င္တာလုပ္လို႔ရေအာင္ ထြင္ထားခဲ့တာ။ အစဥ္အဆက္ စားလို႔ေကာင္းေအာင္ ၀ါးလို႔ေကာင္းေအာင္ စားေၾကာထြင္ထားတာလို႔ သူက ေျပာေသးတယ္။ ဒီလိုျဖင့္ တို႔ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ ရိုေသတယ္ဆိုတာ မလိုေတာ့ဘူးလားဟလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူက ေျပာတယ္။ ရိုေသတယ္ဆိုတာ မင္းရဲ႕အသိ၊ မင္းရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားထဲက လာရမွာ။ ဥပမာ စာတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္ၿပီး စာေရးတဲ့သူကို ရိုေသသြားတယ္၊ ၾကည္ညိဳသြားတယ္။ အဲဒါက မင္းရဲ႕ အသိအျမင္၊ မင္းရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားအရ ျဖစ္လာတာ။ အခုဟာက ဒီလိုလူဆို ရိုေသျပ၊ ဒီလိုဟာမ်ဳိး ရိုေသစရာဆိုတာေတြက သစ္သားေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းမွာ အမွတ္အသားကေလးေတြ တားထားေပးၿပီး ဒီေလာက္ဆို တစ္ေပေခၚတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ရွစ္လက္မဆိုၿပီး ေျပာသလိုမ်ဳိးပဲတဲ့။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္လို႔ကိုး။ သူက တစ္သက္လံုး အဲ့ဒီ ဆင္ျခင္တံုတရားႀကီးကို ေရွ႕တန္းမွာထားလာတာ။ ဒီေတာ့လည္း သူ႔အေဖဦးဘ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့ ထိပ္ဆံုးကလူ၊ နံပါတ္၀မ္း၊ တစ္ဂဏန္းမွာေနဖို႔ကိစၥက သူ႔အတြက္ ေနရာမွ မရွိဘဲ။ ကာလ ေဒသ ပေယာဂဆိုတာေတြနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနတတ္ရမွာကိုး။ ဒါကို ဘိစနက္ကို ဘိစနက္လို႔ ျမန္မာလိုေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းေရးလာၾကတဲ့ ကာလႀကီးမွာ ကာလတရားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ေျပာရရင္ ၀ါတာေဖာလိုး ဖစ္(ရွ)ေဖာလိုး ျဖစ္ၾကရမွာ။ ဒါမွလည္း ကာလတရားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တဲ့ အသိပညာမွန္သမွ်သာ ႏိုးဒိုး ႏိုးစြာ့(ဒ္)မူနဲ႔ တံခါးမရွိ ဓားမရွိ ၀င္လာၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလား။ 

ဘျမင့္တို႔အိမ္ဆီေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕ခန္းထဲဆီမွာ သံရံုးပြဲစားနဲ႔ ေကာင္းေကာင္း အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ေနပံုရတဲ့ ဘတင့္ကို လွမ္းေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဘတင့္က အခန္းထဲကေန လက္ဟန္နဲ႔ သူ႔အစ္ကို ေနာက္ဘက္မွာရွိတယ္ဆိုတဲ့ပံုျပလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး အိမ္ေနာက္ဘက္ဆီ ထြက္ခဲ့တယ္။ သူတို႔အိမ္ရဲ႕ ေနာက္ဘက္မွာ စာၾကည့္ခန္းလို အခန္းႀကီးရွိတယ္။ ဦးဘရွိစဥ္က စာၾကည့္ခန္းလို လုပ္ထားတာ။ အခုေတာ့ စာၾကည့္ခန္းရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အကုန္ၾကည့္တဲ့အခန္းလို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ တီဗြီ၊ ဒီဗီဒီ၊ စီဒီ အကုန္ၾကည့္တာပဲ။ အကုန္ၾကည့္တာပဲဆိုေပတဲ့ ၾကည့္တဲ့လူစာရင္းထဲမွာ ဘျမင့္မပါဘူး။ သူက ရုပ္ျမင္သံၾကားလို႔ေခၚတဲ့ တီဗြီကို မၾကည့္ဘူး။ တီဗြီက လာတာေတြဟာ ေျဖေဖ်ာ္မႈေပးတာေတာ့ မွန္တယ္၊ အဲဒီေျဖေဖ်ာ္မႈေၾကာင့္ လူရဲ႕ သိႏိုင္တဲ့အတိုင္းအတာေတြ ပ်င္းရိသြားတတ္တယ္ဆိုပဲ။ သူမ်ားရဲ႕ အားထုတ္မႈနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ပ်င္းရိမႈဟာ အခိုက္အတန္႔ပဲ ေပ်ာက္မွာ။ ေျဖေဖ်ာ္မႈ ၿပီးသြားရင္ ပိုေတာင္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕သြားဦးမွာတဲ့။ ဥပမာ ေဘာလံုးပြဲ ထိုင္ၾကည့္တာမ်ဳိးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ေလာက္ နားမလည္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘတင့္ကေတာ့ နဂိုကတည္းက ေဘာလံုးပြဲ မၾကည့္တတ္ၾကဘူး။ အေၾကာင္းအေပါင္း သင့္တဲ့အခါ ဘတင့္က သံရံုးက စြန္႔ပစ္တဲ့ ဒီဗီဒီဆိုတာကေလးေတြ ရလာရင္ ထိုင္ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က အပ်င္းမေျပေလာက္ေပတဲ့လည္း အေတာ့္ကို ေကာင္းတယ္။ သဘာ၀အတိုင္း ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ။ တစ္ခါတေလ ေထြးလားလံုးလား လုပ္ၾကတယ္။ မ်က္စိ၏အဆာသည္ ၾကည့္ခ်င္စဖြယ္တို႔ကို ၾကည့္႐ႈျခင္းျဖစ္သည္ဆိုတဲ့ အဆံုးအမထဲကလိုပဲ။ ဘျမင့္ကေတာ့ မၾကည့္ဘူး။ ဒါေပတဲ့လည္း သူၾကည့္ခ်င္တာေတြ သူ႔ဘာသာ ၀င္ၾကည့္တယ္။ မ်ားေသာျဖင့္ကေတာ့ ေတာေတြ ေတာင္ေတြအေၾကာင္း၊ ေရွးတုန္းက ၿမိဳ႕ေတြဘာေတြအေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မႀကိဳက္လွဘူး။ ဒါေပမတဲ့လည္း သူ႔ကို အားနာတာနဲ႔ပဲ တစ္ခါတေလ သူနဲ႔ထိုင္ၿပီးၾကည့္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ျခင္းအထဲမွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စရာေတြ ထပ္၀ယ္ေနရသလိုပဲ။ ၀ဋ္ေတြကံေတြ သိပ္မယံုေပတဲ့လည္း ၀ဋ္ရိွလို႔ ခံရတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးထင္ပါ့လို႔ ေတြးၾကည့္ရတာပဲ။ 

ခုလည္း ေနာက္ဘက္အခန္းထဲမွာ ဘျမင့္တစ္ေယာက္ ဘာေတြၾကည့္ေနမယ္ မသိဘူး။ အခန္း၀ေရာက္လို႔ မွန္တံခါးကေန အထဲလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘျမင့္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ထုိင္ၿပီး စကားေျပာေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲဒီလူက ဘျမင့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆံုဖူးတယ္။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းက ဆရာဆိုသလားပဲ။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ အက္္ဆိုဆီရိပ္ပေရာဖက္ဆာတဲ့။ တည့္တည့္ျမန္မာလိုျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဖက္စပ္ပါေမာကၡ၊ မဟုတ္ရင္ အသင္းအပင္း ပါေမာကၡရယ္လို႔ ဘာသာျပန္ရမယ္ထင္တယ္။ ဘာသာျပန္တယ္ဆိုတာကလည္း အဘိဓာန္တစ္အုပ္ရွိ ၿပီးတာပဲလို႔ ေျပာၾကတယ္မဟုတ္ဘူးလား။ တတ္ေန သိေနစရာေတာင္ မလိုဘူးဆိုပဲ။ လြယ္တာကေတာ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာဆို ၿပီးတာပဲ။ သူ႔ဟာသူ ဘာလုပ္လုပ္၊ အဲဒီလိုေခၚလို႔ ကိုယ့္လည္း တရားစြဲမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီလူက ဘျမင့္ကိုေတာ့ အေတာ့္ကို ၾကည္ညိဳသား။ ဘျမင့္မွ မဟုတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာင္ ရိုေသတယ္။ အခန္းထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ သူက အရိုအေသေပးတဲ့သေဘာနဲ႔ ထိုင္ရာကေန ထတယ္။ လူႀကီးသူမကို ရိုေသတတ္လို႔လည္း သင္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းမွာ ဆရာျဖစ္တာပဲျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္မိတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေတြးၾကည့္လိုက္မိတာတစ္ခုက ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာမို႔ လူႀကီးကို ရိုေသတတ္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္ဆိုတာပဲ။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူႀကီးကိုရိုေသတတ္တာ ေကာင္းတာပဲ။ ကိုယ္က လူႀကီးကိုး။ အရိုအေသခံရတာကို မေကာင္းဘူးေျပာလို႔ ဘယ္ျဖစ္မွာတံုး။ ကိုယ္က အရိုအေသေပးေနရရင္သာ သိပ္မေကာင္းလွတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုင္မလိုလို ထမလိုလိုျဖစ္ေနတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာကို ထိုင္ပါဗ်ာလို႔ေျပာၿပီး ဆိုဖာတစ္ခုေပၚမ်ာ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ တစ္ဆက္တည္း ေရာက္ေနတာၾကာၿပီလားလို႔ ေမးလိုက္တယ္။ အမွန္မွာေတာ့ သူ႔ဘာသာ ေရာက္ေနတာ ၾကာၾကာမၾကာၾကာ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္မွ မဟုတ္ဘဲ။ သူက ရိုရိုေသေသနဲ႔ပဲ ျပန္ေျဖတယ္။ မၾကာေသးပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ တစ္နာရီသာသာေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္တဲ့။ ၾကားလိုက္တယ္မဟုတ္လား သူေျဖလိုက္ပံု။ တစ္နာရီသာသာကို မၾကာေသးပါဘူးတဲ့။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာမွာ တစ္နာရီဆိုတာ သိပ္မၾကာဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပဲ။ သူတို႔မွာက စာသင္တာရယ္၊ အစည္းအေ၀းကေလးဘာေလး ထိုင္တာရယ္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာရယ္၊ သူမ်ားအိမ္သြား ေလပစ္တာရယ္ ဒါေလာက္ပဲ ရွိတာကိုး။ သူ႔မွာ အခ်ိန္ေတြ အပံုႀကီး။ သူ႔အတြက္ တစ္နာရီဟာ သိပ္မၾကာဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ရိုးရိုးလူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ တစ္နာရီမွာ မိနစ္ေျခာက္ဆယ္ရွိတယ္။ စကၠန္႔နဲ႔ဆိုရင္ သံုးရာ့ေျခာက္ဆယ္ရွိတယ္။ နည္းတာမွမဟုတ္ဘဲ။ ဒါကို သိပ္မၾကာဘူးလို႔ ေျပာလို႔မွမျဖစ္ဘဲ။ ပိုဆိုးတာက ဒီလူက ဒႆနိကေဗဒသင္တဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာ။ ဒီလူေတြက သူမ်ားထက္ ပိုဆိုးတယ္။ သူတို႔မွာက တိုင္း(မ)အင္စေပ့(စ)လို႔ ေခၚတဲ့ ကာလနဲ႔ အာကာသဆိုတာ ရွိတယ္။ ဒႆနိကေဗဒ ေလ့လာခဲ့တဲ့ လူေတြရဲ႕ ဖြားဖက္ေတာ္လိုဟာမ်ဳိး။ ဒီတိုင္း(မ)အင္စေပ့(စ)ဆိုတာကို သူတို႔ပိုင္တယ္ ထင္တာ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ဆိုတာကို သူတို႔ေျပာခ်င္သလို ေျပာေတာ့တာပဲ။ 

ဘျမင့္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ေနေကာင္းလား၊ ဘယ္လာသလဲ၊ ဟိုေကာင့္ဆီလားလို႔ ေမးတယ္။ သူ႔ေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ေနေကာင္းသလား၊ ဘယ္လာသလဲတဲ့။ ေနေကာင္းလို႔ သူ႔အိမ္ကိုလာတာ။ သူ႔အိမ္ကိုလာလို႔ သူ႔ေရွ႕ေရာက္ေနတဲ့လူကို ဘယ္လာသလဲတဲ့။ သူ႔ဆီလာတာ သူ႔ဆီလာတာပဲ။ ဟိုေကာင့္ဆီမွ မဟုတ္ဘဲ။ အမွန္မွာေတာ့ ဒီေကာင္ ရိုင္းလွလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာခ်င္ရင္ ဘာသာစကားရဲ႕ ရိုးအမႈ အစဥ္အလာႀကီးကို အျပစ္ေျပာရမွာပဲ။ သူမ်ားဘာသာစကားမွာလို ဟိုင္းတို႔၊ ဟဲလိုတို႔မွ မရွိဘဲ။ ဒီေတာ့ ၾကံဳရာနဲ႔ စရေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ၾကံဳရာစနစ္အေျခခံ ႏႈတ္ဆက္နည္းလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။ မင္းဆီလာတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ထိုင္ေလတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ေတာင္ၿပီးေနၿပီ။ သူက ထိုင္ေလဆိုေပတဲ့ ထပ္ၿပီးထိုင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ထိုင္တယ္ဆိုတာကလည္း ထေနမွ ထိုင္လို႔ရတာကိုး။ ထိုင္ေနရာကေန ထပ္ၿပီး ထိုင္လို႔မရဘူး။ ေျမပဲတို႔ႏွမ္းတို႔သာ ႏွစ္ျပန္ေၾကာ္ ေၾကာ္လို႔ရတာ။ ထိုင္တာက ဒီလို လုပ္မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွထပ္ၿပီး မေျပာေသးဘဲ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာဘက္ကို လွည့္ၿပီး ျပံဳးျပလိုက္မိတယ္။ သူကလည္း ျပန္ၿပီး ျပံဳးျပရင္း ေနေကာင္းသလားဆရာလို႔ ေျပာတယ္။ ဆရာလို႔ ေခၚတာက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္က အေခၚခံထိုက္လို႔ အေခၚခံရတာမို႔ သိပ္ေစာဒက တက္ေနစရာမရွိဘူး။ ေနေကာင္းသလားဆိုတာကေတာ့ ခုနင္က ေျပာခဲ့သလိုပဲ။ ၾကံဳရာစနစ္အေျခခံ ႏႈတ္ဆက္နည္းပဲ။ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕တာနဲ႔ ေနေကာင္းသလားရယ္လို႔ စေျပာရမယ္တဲ့လား။ စကား စ,စရာေတြ အပံုႀကီးပါ။ ခင္ဗ်ားေယာကၡမႀကီး မဆံုးေသးဘူးလား ဆိုတာမ်ဳိး၊ ဒီႏွစ္ မိုးဦးေကာင္းတယ္ေနာ္၊ ခင္ဗ်ား အလုပ္က လာသလားဆိုတာမ်ဳိး ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာစရာေတြ အပံုႀကီးပဲ။ ဘာလို႔မ်ား ေနေကာင္းသလားလို႔ ေမးေနၾကမွန္း မသိဘူး။ ဒီကိစၥကလည္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ရွည္ရွည္ေျပာရမွာ။ မတတ္သာရင္ အာဒိကပၸက်မ္းတို႔ ဘာတို႔အထိ ျပန္သြားၿပီး သေလးစပါး ေပၚတာတို႔၊ မဟာသမၼတမင္းေျမွာက္တာတို႔အထိ သြားရမွာ။ အဲဒီလိုျဖင့္ အခ်ိန္က အေတာ္ကုန္မွာ။ အခ်ိန္ကုန္ဆို လူတိုင္းကမွ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာမဟုတ္ဘဲ။ လူတိုင္းမွာ အခ်ိန္ေတြ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံသိပ္ရွိၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဘျမင့္ကို တည့္တည့္ပဲေျပာရင္း ေမးရတယ္။ ငါ မင္းဆီသက္သက္ လာတာ၊ စကားနည္းနည္းေျပာခ်င္လို႔၊ မင္းမွာ အခ်ိန္ရွိသလား။ သူက လက္ပတ္နာရီကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ႏွစ္နာရီေလာက္က်ရင္ေတာ့ သူနဲ႔လိုက္သြားမလို႔။ ခုအတိုင္းေတာ့ျဖင့္ တစ္နာရီသာသာေလာက္ အခ်ိန္ရတယ္လို႔ ေျဖတယ္။ သူေျဖပံုၾကည့္ရတာ အခ်ိန္ဆိုတာ လက္ပတ္နာရီထဲက ထြက္လာသလိုပဲ။ လက္ပတ္နာရီၾကည့္ၿပီးမွ အဆံုးအျဖတ္ ေပးႏိုင္ရွာတာ။ အေၾကာင္းထူးရွိသလားလို႔ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေမးၾကည့္မိျပန္တယ္။ သူနဲ႔လိုက္သြားမလို႔လို႔ သူက ျပန္ေျဖရင္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာဘက္ကို မသိမသာ ေမးထိုးျပတယ္။ 

ဒီေတာ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာေရာ လိုက္ခဲ့ပါလား။ ကၽြန္ေတာ့္တပည့္ေလးေတြကို ဆရာနဲ႔ စကားေျပာေစခ်င္လို႔ ကၽြန္ေတာ္စီစဥ္ထားတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ား ေျပာၾကမွာတံုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က မဆင္မျခင္ ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ျပန္ေမးလိုက္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ဘျမင့္က ၾကား၀င္ေျဖတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ တို႔ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ တို႔ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ စသည္ျဖင့္ ၾကံဳရာေပါ့တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာေတာ့ ထူတူတူ၊ အူတူတူ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တို႔ေတြမွာ ေျပာေလာက္စရာအေၾကာင္း ရွိလို႔လားလို႔ ေမးလိုက္မိျပန္တယ္။ ဘျမင့္က ျပံဳးတယ္။ ေက်နပ္လို႔ျပံဳးတာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ မေက်နပ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာမ်ားေထြေထြထူးထူး ေျပာစရာအေၾကာင္း ရွိလို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ဘျမင့္ရယ္၊ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာရယ္မွ မဟုတ္ဘူး။ အားလံုး လူတိုင္း။ လူေတြမွာ ဘာမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာစရာရွိေနလို႔လဲ။ မိုးလင္းတယ္။ မိုးခ်ဳပ္တယ္။ အိပ္ယာက ထတယ္။ အိပ္ယာ ၀င္တယ္။ ေပ်ာ္တဲ့လူ ရွိတယ္။ ၀မ္းနည္းတဲ့လူ ရွိတယ္။ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာလို႔ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဖိနပ္အသစ္ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးလို႔ စီးေနတဲ့ဖိနပ္ကို ထိန္းစီးေနရလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ေဟာ ပိုက္ဆံရွိေတာ့ အိပ္ခ်င္တဲ့လူနဲ႔ အိပ္လို႔ရတယ္။ ဘာျဖစ္သတံုး။ ေနေကာင္းတဲ့လူက ေနေကာင္းတယ္။ လူေနေကာင္းေပတဲ့ စိတ္ထဲက ေနမေကာင္းေနတဲ့လူက ရွိေသးတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာေပတဲ့ ဘာမွ အသံုးမက်တဲ့ေကာင္ ရွိတယ္။ ေလာကထဲမွာေတာ့ လူေတြဟာ ဒီလိုခ်ည္းပါပဲ။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ လူေတြဟာ ေသမယ့္ရက္ကို ေစာင္ေ့နၾကတာခ်ည္းပဲ။ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကတဲ့လူေတြ။ ရက္ခ်ိန္းမရေသးတဲ့ လူေတြ။ ေသျခင္းဆိုးလို႔ လူတကာကေခၚေပတဲ့ မေသႏိုင္ေသးတဲ့ လူေတြ။ ေမတၱာတရားေတြ၊ ဣတိပိေသာေတြနဲ႔ေနတဲ့ ေလွ်ာသြားတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြ၊ ေျပာရရင္ မဆံုးပါဘူး။ 

ဆိုခ်င္တာကေတာ့ လူေတြဟာ သူ႔ရဲ႕ ပုဂၢလိကဘ၀ကေလးထဲမွာ သူတို႔ဘာသာ ေနေနၾကတာပဲ။ ဘာမ်ား ထူးဆန္းလို႔လဲ။ ဒီေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘာမ်ား ထူးထူးဆန္းဆန္း ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျပန္ေျပာေနစရာ ရွိလို႔လဲ။ လူမွန္ရင္ ျဖတ္သန္းလာပံုဆိုတာက အတူတူခ်ည္းပဲ။ ေမြးရာက ေသရာကိုပဲ။ ဒီထက္ ဘယ္သူမွ မပိုဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာေတြမ်ားသင္းက ျပန္ေျပာျပခ်င္ရတာလဲ။ အဲဒီေတာ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာက ေျပာတယ္။ ဒီလိုပါ ဆရာရယ္၊ ဆရာတို႔ႀကီးျပင္းရတဲ့ ေခတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္နဲ႔က မတူဘူးမဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကာလတရား မတူညီမႈမွာ အေျခခံလို႔ မတူညီခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ အသိအျမင္ကေလးေတြေပါ့ ဆရာရယ္လို႔ အသံခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ေျပာတယ္။  ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာဆိုေတာ့ စကားလံုးခပ္ႀကီးႀကီး ႀကိဳက္ပံုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာက ကိုယ့္ကို ဆရာိလု႔ေခၚတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကန္႔ကြက္စရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ သူက ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာဆိုေတာ့ ဆရာတန္ ဆရာေခၚမွာပဲ။ သင္းက ပညာရွိကိုးလို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္တယ္။ ဒါေပတဲ့ အမွန္တရားဆိုတဲ့အပိုင္းက ရွိေနေသးေတာ့ ေမးလိုက္ရျပန္တယ္။ ခင္ဗ်ားက ကာလတရားတစ္ခုခုတိုင္းမွာ ေပၚလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတိုင္းဟာ ေျပာစရာေတြခ်ည္းပဲလို႔ ထင္သလားလို႔ ေမးလိုက္မိတယ္။ သူက ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာဘူး။ ဘျမင့္က ၀င္ေမးတယ္။ မင္းက ဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲတဲ့။ ဒီေတာ့လည္း ေျပာရျပန္တယ္။ ကမၻာစစ္သမိုင္းမွာ ေလွေတြ မီး႐ႈိ႕ပစ္ၿပီး အႏိုင္တိုက္တဲ့စစ္သူႀကီး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္လို႔ မင္းထင္သလဲလို႔ သူသိတဲ့ဘာသာစကားနဲ႔ သူ႔ကို ေမးၾကည့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ျပံဳးတယ္။ လိုလိုလားလား ျပံဳးျပတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ခမ်ာ အူတူတူျဖစ္ေနပံုရတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ခင္ဗ်ား ေလာ့ဂ်စ္ဆိုတာကေလးမ်ား ေလ့လာခဲ့ဖူးသလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္ေလာက္က သင္ခဲ့ဖူးလို႔ အေျခခံေလာက္ေတာ့ သိပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ယုတၱိစနစ္အရ မွန္ကန္ေနခဲ့လို႔ နိဒါန္းအဆိုဟာ ဘယ္လိုမွားေနေန အဲဒီစနစ္အရ ရယူလိုက္တဲ့ နိဂံုးဟာ မွန္ေနတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားသိတယ္မဟုတ္လားလို႔ ေျပာေတာ့ သူက ခဏၾကာေအာင္ေတြးေနၿပီးမွ ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပညာရွိအျပံဳး ျပံဳးတယ္။ သူကလည္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းက ပညာရွိပဲ။ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္ျပံဳးမလဲ။ ပညာရွိဆိုတာက ဘယ္ေလာက္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ပ်က္လံုးပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္ခ်င္းမရယ္ရ မျပံဳးရဘူး။ အခ်ိန္ယူရတယ္။ ဒါမွ ပညာရွိ ပီသတာကိုး။ ဒါပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေျပာၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုု တစ္လွည့္စီ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ၿပီးမွ ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။ လူဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ သီးျခားစနစ္ေတြအထဲမွာ မွန္ေနၾကတာခ်ည္းပဲ။ နိဒါန္းအဆိုေတြ မွန္ေကာင္းမွန္မယ္၊ မွားေကာင္း မွားေနမယ္၊ ဒါေပတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ သီးျခားစနစ္ထဲမွာေတာ့ နိဂံုးေတြဟာ မွန္ေနတာခ်ည္းပဲ။ ဒီေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘာမ်ားေျပာစရာ ရွိေနေတာ့မွာလဲလို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဘျမင့္တို႔ႏွစ္ေယာက္သား ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ သူတို႔ဘာသာ ေတြးေနၾကပံုရတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ဘျမင့္က မင္းလာတာ အဲဒါေျပာဖို႔လာတာလားလို႔ ေမးတယ္။ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေျဖလိုက္ရင္း ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ားအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာခ်င္လို႔လို႔ ဆက္ေျပာခ်လိုက္မိတယ္။ ဘျမင့္က ဆိုဖာေပၚ ေက်ာမွီထိုင္ေနရာက ေက်ာကိုခြာၿပီး ေရွ႕ကိုငိုက္လိုက္ရင္း ဘာႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ား၊ ဘာတဲ့လို႔ ေျပာသလိုလိုနဲ႔ ေမးတယ္။ ငါ စာတစ္ပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ တို႔ဆီက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ ေရးတာ။ အဲဒါက ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ား ၿပီးဆံုးသြားၿပီ ဆိုသလားပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘျမင့္က ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲလို႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္ေမးတယ္။ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ငါ့လူရဲ႕။ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ား ၿပီးဆံုးသြားရင္ ငါေရးတာေတြ အဲဒီစာရင္းထဲ ဘယ္ပါႏိုင္ေတာ့မလဲ။ ငါလည္း ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့စာရင္းထဲ ပါခ်င္ေသးသေပါ့ကြာ။ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ေပါ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္တယ္။ ဘျမင့္က ျပံဳးတယ္။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာကလည္း သူ႔ရဲ႕ ပညာရွိအျပံဳးနဲ႔ ျပံဳးျပန္တယ္။ ဘျမင့္က ဘာကို ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားဆိုတာက ဘာလဲလို႔ ေမးတယ္။ ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ကို ေျပာတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖေတာ့ ဘျမင့္က ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ဟာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားဆိုရင္ေတာ့ မင္း ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔၊ မင္းေရးတာေတြ အဲဒီစာရင္းထဲ ပါမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဘာလို႔တုန္းကြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေမးေတာ့ သူက သူတို႔ေျပာတဲ့ ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ဆိုတာက တို႔နားလည္တဲ့ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ နာမ၀ိေသသနနဲ႔ အနက္ေဖာ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ေျပာတဲ့ ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ တို႔မွာလည္း မရွိဘူးလို႔ သူက ျပန္ေျဖတယ္။ 

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတာ္ေက်နပ္လိုက္မိတယ္။ မရွိတဲ့အထဲေတာ့လည္း မပါခ်င္ဘူး။ မႀကီးက်ယ္ရ၊ မခမ္းနားရလို႔လည္း အေရးမႀကီးဘူး။ မရွိတဲ့အထဲမွာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေနလို႔ ဘာသြားလုပ္ရမွာလဲ။ လူတစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္က ရွိတယ္ မရွိဘူးလို႔ ထင္ရာစိတ္ကူး အေတြးထူးနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ရံုနဲ႔ေတာ့လည္း ဒီေလာကႀကီး ဘာမွျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတုန္းမွာပဲ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာက ဆရာခုနကေျပာတဲ့အထဲမွာ လူေတြအားလံုးဟာ အတူတူပဲမို႔ ဘာမွမထူးၾကလို႔ ေျပာစရာအေၾကာင္း မရွိလွဘူးဆိုရင္ ဆရာ၀တၳဳေရးေနတာေတြကေကာလို႔ ေမးတယ္။ ေမးပံုကျဖင့္ ေနာက္ေခ်းနံ႔ကို အညာရနံ႔လုပ္ခ်င္လို႔ေမးတဲ့ အေမးမ်ဳိး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေျပာစရာရွိတာေပါ့။ ခြင္၀င္လာလို႔ကျဖင့္ ေဖရွင္ဘုရင္ကို မင္းေျမွာက္ေပးေနစရာေတာင္ မလိုဘူး။ ပလႅင္ေအာက္ဆီကတင္ ဖေနာင့္နဲ႔ ထေပါက္ျပပါ့မယ္။ ခံဟဲ့နင့္ေက်ာ ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ၀တၳဳေရးဆရာကိုး။ ၀တၳဳေရးဆရာမွာက ခင္ဗ်ားတို႔ ဘျမင့္တို႔မွာမရွိတဲ့ စြမ္းအားတစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ အဲဒါက ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔လို လူသာမန္ေတြ၊ သာမန္လူေတြ၊ ပညာရွိေတြ၊ ပညာတတ္ေတြမွာမရွိတဲ့ စြမ္းရည္တစ္မ်ဳိးဗ်လို႔ ေျပာေနတုန္း ဘတင့္တစ္ေယာက္ အခန္းေပါက္၀ဆီကို ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး လွမ္းၾကည့္လိုက္မိၾကတယ္။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ၾကည့္လိုက္ရင္း အစ္ကို ဒီမွာကိစၥၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ပန္းခ်ီအခန္းဘက္ဆီ ၀င္ခဲ့ဦးေလလို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမေျပာရေသးခင္ ဘျမင့္က ဘာထူးသလဲလို႔ သူ႔ညီကို ေမးတယ္။ မထူးပါဘူးလို႔ ဘတင့္က ျပန္ေျဖရင္း ခုနတင္ ၀ီစကီေျခာက္လံုးရထားလို႔ အစ္ကိုမ်ား အေၾကာင္းထူးမရွိရင္ ၀ီစကီျမည္းရေအာင္လို႔ လာေခၚတာပါလို႔ ေျဖတယ္။ ငါ့မွာ ဘာကိစၥမွ ေထြေထြထူးထူးမရွိေတာ့ပါဘူးလို႔ ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ရာက ထလိုက္မိတယ္။ ဘျမင့္နဲ႔ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာက ၾကည့္ေနတယ္။ သူတို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္း မင္းတို႔လည္း သြားခ်င္ရာသြားေတာ့၊ ငါလည္း ၀ီစကီသြားျမည္းလိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဘျမင့္က ခုနက မင္းေျပာတဲ့ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့အေရးအသား ကိစၥက ၿပီးၿပီလားလို႔ ေမးတယ္။ ၿပီးၿပီလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘျမင့္က ျပံဳးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာ သူ သေဘာေပါက္သြားပံုရတယ္။ ေပါက္ရမွာပဲ သူက လူေတာ္။ လူေတာ္မျဖစ္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လိုေကာင္းမ်ဳိးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနမွေတာ့ လူေတာ္ျဖစ္ရမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ခပ္ညံ့ညံ့လူ ရွားတယ္။ ပထမတန္း နံပါတ္၀မ္း၊ တစ္ဂဏန္းထဲက လူေတြမဟုတ္ေတာင္ ဒုတိယက ပထမမဟုတ္ဘူးဆိုတာေလာက္ေတာ့ သိတယ္။
 
ျမင့္သန္း

1 comments:

Rita said...

မေန႔က ဒီတပုဒ္ ဘာလို႔ ေက်ာ္သြားတယ္မသိဘူး။
ျမင့္သန္းစာေတြ ေနာက္ဆံုး ဘာေျပာခ်င္မွန္းမသိေပမယ့္ အေရးအသားကို သေဘာက်တယ္။

Post a Comment