လေရာင္ျဖန္႔ၾကက္ထားေသာ လမ္းထက္က ေျခလွမ္းငယ္မ်ား။

ဆူဇာနာ (ျမင့္သန္း)

တစ္ေန႔ေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ဆူဇာနာက ဖုန္းဆက္တယ္။ တယ္လီဖုန္းေကာက္ကိုင္ၿပီး ေျဖလိုက္တာနဲ႔ ေျပာေတာင္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးလို႔ သူက စကားစတယ္။ ဒီေတာ့ မေျပာခ်င္လည္း ဘာျဖစ္လို႔ တကူးတကန္႔ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ ပိုက္ဆံအကုန္ခံၿပီး ဖုန္းဆက္ေနေသးသလဲ။ ငါ တယ္လီဖုန္းခ်လိုက္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့မွ၊ သူေျပာေနက်အတိုင္း ေသခ်င္းဆိုးလို႔ ထပ္ေျပာတယ္။ နင္ ရယ္ခ်င္ရင္ ရယ္ရေအာင္လို႔ ငါေျပာမယ္၊ ၿငိမ္းေမာင္ကိုေတာ့ ေျပာၿပီးၿပီလို႔ သူက ဆက္ေျပာတာနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလို႔ သူ႔ကိုေျပာလိုက္တယ္။ ငါ့အိမ္နားကအဘုိးႀကီးကို နင္မွတ္မိသလားလို႔ သူက ေမးတယ္။ ငါမွတ္မိတာကေတာ့ နင္တို႔အိမ္ေဘးကျခံမွာ အဘိုးႀကီးအဘြားႀကီး တစ္စံုတြဲရွိတယ္ဆိုတာပဲ၊ ခပ္ေရးေရးရယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက အဘြားႀကီးဆံုးတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိသြားၿပီလို႔ သူကေျပာၿပီး ခဏၾကာေအာင္ ဆက္မေျပာဘဲေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရယ္သံသဲ့သဲ့နဲ႔ အဲဒီ မုဆိုးဘိုအဘိုးႀကီးက ငါ့ကို လာပိုးေနတယ္ဟဲ့လို႔ သူက ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မထိမ္းႏိုင္ဘဲ ရယ္လိုက္မိတယ္။ သူလည္း တျခားတစ္ဖက္ကေန ရယ္ေနပံုရတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ နင္ယူလိုက္ေပါ့ဟဲ့လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူလည္း အရယ္ရပ္သြားတယ္။ နင္က အဘိုးႀကီးေတြနဲ႔ အက်ဳိးေပးပံုရတယ္လို႔ ထပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေျပာလိုက္ေတာ့ နင္နဲ႔ၿငိမ္းေမာင္က ဒီလိုေတာ့ျဖင့္ေျပာမယ္လို႔ ငါတြက္ၿပီးသားလို႔ သူကျပန္ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြ ဆက္ေျပာၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကလည္း သူ႔ကို သူ႔မိဘေတြနဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ႀကိဳက္ဖူးတယ္။ ဒီလူႀကီးက အေရွ႕႐ိုးမဆီက ပိုက္ဆံေပါေပါ၊ ႐ုပ္ေခ်ာေခ်ာပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ၿငိမ္းေမာင္က ဆူဇာနာကိုေတြ႕ရင္ သီခ်င္းဆိုၿပီး ေနာက္ေလ့ရွိတယ္။ ၿငိမ္းေမာင္မွာ ဂစ္တာတစ္လက္ရွိတယ္။ ဒါေပတဲ့ သူက သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ပဲ တီးတတ္တယ္။ အဲဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာင္ ဆူဇာနာကိုေလွာင္ဖို႔ သူ႔ချမာ အေတာ္ေလ့က်င့္ထားရတာ။ သီခ်င္းက Oh Sussana ဆိုတဲ့ သီခ်င္းပဲ (ဒီသီခ်င္းအလိုက္ကိုယူၿပီး ဘရဏီဆိုတဲ့ ျမန္မာသီခ်င္း စပ္ထားတာ ရွိတယ္။)။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုၾကတာက Oh Sussana / Don't you cry for me / I came down from Albama with banjo on my knee ဆိုတဲ့ အပိုဒ္ကေလးပဲ။ ဒီထက္လည္း မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဆူဇာနာက ရာထူးရာခံ ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ဒီေတာ့လည္း သူ႔အထက္က အဘိုးႀကီးေတြက သူ႔ကို ပိုးၾကျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ၿငိမ္းေမာင္ကေတာ့ နင္ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ယူလိုက္ပါလား၊ ေနာက္ထပ္ျပႆနာမတက္ေအာင္လို႔ ေျမွာက္ေတာ့ေပးၾကေသးတယ္။ ဘာလို႔မွန္းေတာ့ မသိဘူး၊ သူႀကိဳက္တဲ့လူေတြဟာ အသက္ႀကီးႀကီးေတြ မ်ားတယ္။ ဒါေပတဲ့ ခုထိေတာ့ ဆူဇာနာက အပ်ဳိႀကီးပဲ။ ဆူဇာနာလို႔ နာမည္ေပးရင္ အဘိုးႀကီးေတြ ႀကိဳက္တတ္သလားမသိဘူးလို႔ အဆက္အစပ္မရွိဘဲ ေတြးၾကည့္ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေ၀းသြားၾကတယ္။ ႏွစ္ေတြၾကာသြားတယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့ (၁၉၈၀ ကာလေလာက္မွာ) အရပ္တစ္ပါးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရွးေဟာင္းဂရိအေတြးအေခၚကို ေလ့လာေနတုန္း ပါေမာကၡက ေရွးဦးဂရိသမိုင္း၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၊ ဟီဗ႐ူးအယူ၀ါဒ စတာေတြကို ဆက္စပ္ၿပီး ပို႔ခ်ေနရင္း ဆူဇာနာအေၾကာင္း ပါလာတယ္။ ဒီဆူဇာနာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ဆူဇာနာမဟုတ္ဘူး။ ႐ိုမန္ကက္သလစ္ေတြရဲ႕ Book of Daniel ထဲက။ ပ႐ိုတက္စတင့္ေတြရဲ႕ Apocryphal က်မ္းထဲက။ အဲဒီ ဆူဇာနာကိုလည္း အဘိုးႀကီးေတြက အတင္းလိုက္ႀကိဳက္ၿပီး မေတာ္မတရားၾကံၾကတာ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို တကၠသုိလ္စာၾကည့္တိုက္မွာ ရွာဖတ္ရင္း စာႏွစ္မ်က္ႏွာစာေလာက္ကို မိတၱဴကူးၿပီး ဆူဇာနာဆီ ဖက္(စ)နဲ႔ ပို႔လိုက္ေသးတယ္။ (အဲဒီတုန္းက ခုလို အီးေမး(လ)ကို လႈိင္လႈိင္ မသံုးၾကေသးဘူး) ၿငိမ္းေမာင္တို႔ဆီလည္း ပို႔လိုက္ေသးတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး၊ သူ႔ဆီက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖက္(စ) ျပန္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပို႔လိုက္တဲ့ စာရြက္တစ္ရြက္ေပၚမွာ `ေသခ်င္းဆိုး´ လို႔ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ခပ္ႀကီးႀကီးေရးၿပီး ျပန္ပို႔လိုက္တာ။

က်မ္းစာထဲက ဆူဇာနာအေၾကာင္းက ဒီလို။ ဟီဗ႐ူးအသံထြက္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ႐ႈိရွာနာလို႔ အသံထြက္တယ္။ ေရွးက်မ္းေတြအရေတာ့ သူက ဟီဗ႐ူးလူမ်ဳိးပဲ။ ဒါေပတဲ့ (ဆန္းတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္တယ္) အဲဒီအေၾကာင္းကို ဂ်ဴးလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အေရးအသားေတြထဲမွာ မေတြ႕ရဘူး။ ဆူဇာနာက ဟီဗ႐ူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိန္းမ။ တစ္ေန႔ သူ႔ျခံထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းေရခ်ဳိးေနတုန္း အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္တယ္။ ဆူဇာနာေရခ်ဳိးၿပီးလို႔ သူ႔အိမ္ဖက္ကို အျပန္မွာ အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္က လိုက္လာၿပီး သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္ကာယခ်င္းႏွီးေႏွာရမယ္လို႔ ေတာင္းဆိုၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ကို မလိုက္ေလ်ာရင္ ဆူဇာနာဟာ သူ႔ျခံထဲက တစ္ေနရာမွာ အျခားလူငယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုၿပီး အရပ္ကိုတိုင္မယ္တဲ့။ ဆူဇာနာကျငင္းေလေတာ့ အဘိုးႀကီးေတြက တိုင္တယ္။ ဒီမွာ ဆူဇာနာဟာ ေသဒဏ္အေပးခံရတယ္။ ဆူဇာနာကို သတ္ေတာ့မယ္ရယ္လို႔ စီမံေနတုန္း ဒယ္နီရယ္လို႔ေခၚတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ေပၚလာၿပီး အျပစ္မဲ့တဲ့ေသဒဏ္မ်ဳိး မျဖစ္ရေအာင္ စစ္ေဆးၾကည့္မယ္လို႔ ေတာင္းဆိုတယ္။ အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီမွာ ခြဲထားၿပီးစစ္လိုက္ေတာ့ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာေတြ ျဖစ္ေနေရာ။ ထြက္ခ်က္ေတြက မညီေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ေသဒဏ္ေပးလိုက္တယ္။ ဆူဇာနာ အျပစ္က လြတ္သြားတယ္။ အမွန္တရား ေပၚသြားတဲ့ သေဘာပဲ။

ဆူဇာနာရဲ႕ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အႏုပညာလက္ရာ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ ပန္းခ်ီကားေတြလည္း အပံုႀကီးပဲ။ ဖန္တီးမႈစာေပမွာလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ေ၀ါေလ့(စ)စတီဗင္(စ) Wallace Stevens ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တယ္။ သေဘာက်ရတဲ့အေၾကာင္းထဲမွာ စတီဗင္(စ)ရဲ႕ ဖန္တီးမႈအပိုင္းလည္း ပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ တခ်ဳိ႕အပိုင္းေတြကို ျမန္မာလိုျပန္ေဖာ္ၿပီး အရသာခံခိုင္းဖို႔ေတာ့ လြယ္မယ္မထင္ဘူး။ ဒီအျပင္ စတီဗင္(စ)တို႔ ေခတ္အခါက အေရးအသားေတြဟာ ေသာေကာေရာေကာဖတ္ၿပီး ကိုယ့္အထင္နဲ႔ အနက္ေဖာ္၊ နားလည္ခ်င္သလို နားလည္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံအေၾကာင္းကို သိဖို႔၊ မ်ားမ်ားမဟုတ္ေတာင္ အေျခခံေတာ့ သိဖို႔လိုတယ္။ ဒီျပင္ ကဗ်ာရဲ႕ ဘာသာစကားဆိုတာဟာ ဘယ္အခါကာလမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွိေနတယ္ဆိုတာ လက္မခံလို႔မျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တင္ျပခ်င္တဲ့ကဗ်ာက ေ၀ါေလ့(စ)စတီဗင္(စ)ရဲ႕ Peter Quince at the Clavier ပါ။ Clavier ဆုိတာကေတာ့ စႏၵယားလို၊ ေအာ္ဂင္လိုဟာမ်ဳိးကို ေခၚတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာ့မ်က္ေစ့နဲ႔ ထင္သာျမင္သာျဖစ္ေအာင္ `စႏၵယားတီးေနတဲ့ ပီတာကြင့္(စ)´ လို႔ပဲ ဘာသာျပန္လိုက္ပါတယ္။ ဒီ ဘာသာျပန္မွာ ျမန္မာသိမႈနဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ ျပန္ပါတယ္။ စာလံုးတစ္လံုးခ်င္း ဘာသာျပန္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ၊ အနက္ရင္းကို သိမွတ္ခံစားနားလည္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားရဖို႔ လြတ္လပ္တဲ့သေဘာမ်ဳိးမွာလည္း အေျခခံထားပါတယ္။ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ကဗ်ာရဲ႕ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဉာဏ္မီသမွ် အထိုက္အေလ်ာက္ ဆက္ၿပီးရွင္းျပပါ့မယ္။

စႏၵယားတီးေနတဲ့ ပီတာကြင့္(စ)

[တစ္]

ဒီစႏၵယားခလုတ္ေတြေပၚက ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ
ဂီတကိုျဖစ္ေပၚလာေစသလို ငါ့ရဲ႕၀ိဉာဥ္မွာလည္း
တစ္သားတည္းဂီတသံတစ္ခု ေပၚလာခဲ့ေစသလိုပဲ။
ဂီတဟာ ခံစားခ်က္၊ ဒီေတာ့ အသံမဟုတ္ဘူး
ၿပီးေတာ့ ေဟာဒီအခန္းထဲကေနၿပီး မင္းကိုတမ္းတေနတာ
မင္းရဲ႕ အျပာေရာင္ပိုးသားအက်ႌကို ေတြးမိလို႔
ငါ ခံစားေနတာဟာ ဂီတပဲ။
အဘိုးႀကီးေတြဆီမွာ ႏိုးထလာတဲ့
ဆူဇာနာရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈလို။
ၾကည္လင္ေႏြးေထြးတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ညေနတျခမ္း
ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ပန္းျခံထဲ ေရခ်ဳိးတုန္း
မ်က္လံုးနီနီနဲ႔ အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္က ေခ်ာင္းအၾကည့္
သူတို႔ရဲ႕ႏွလံုးခုန္သံ၊ ရင္တုန္သံေတြဟာ
ေျပာမျပႏိုင္တဲ့သံစဥ္မ်ားလိုျဖစ္လာေတာ့ ေသြးမ်ားေတာင္
က်ဲလာၿပီး ေသြးခုန္သံဟာ ဟိုစန္နာရဲ႕ လက္ခတ္သံလို
တစ္ခ်က္ခ်င္း..။

[ႏွစ္]

စိမ္းတဲ့ ၾကည္တဲ့ ေႏြးတဲ့ေရထဲ
ဆူဇာနာ လွဲေနဆဲ။
ေႏြဦးရဲ႕ အစအနကေလးကိုမ်ား
ေတြ႕ေလမလားလို႔ သူအရွာ။
ေဖာ္မျပႏိုင္တဲ့ အေတြးစေတြကိုသာ
သူကေတြ႕။
မ်ားလွတဲ့ သံစဥ္ေတြမို႔
သက္ျပင္းသာ ခ်ခဲ့ရ။

ကမ္းပါးစပ္ဆီ
သံုးစြဲလိုက္ၿပီးခဲ့တဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈရဲ႕
အေအးဓာတ္အထဲမွာ ရပ္ေနရင္း၊
သစ္ရြက္ေတြအၾကားဆီက
ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ခံစားခ်က္ေဟာင္း
မိုးႏွင္းစက္ကေလးေတြ ရွိေနေလရယ္လို႔
သူမ ခံစားလိုက္မိတယ္။

ျမက္ခင္းေပၚျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေတာ့
သူမက တုန္လႈပ္ေနဆဲ။
ေလဟာ သူမရဲ႕ အေစအပါးေတြလို
ယိုင္နဲ႔တဲ့ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔
သူမရဲ႕ပု၀ါကို လိုက္ဆြဲေနေပတဲ့
မေ၀ခြဲတတ္ၾကဘူး။

သူမလက္ေပၚက်ခဲ့တဲ့ ထြက္သက္တစ္ခုဟာ
ညကို တိတ္ဆိတ္သြားေစခဲ့တယ္
သူမဟာ
ဆူညံေနတဲ့ ေလမႈတ္တူရိယာေတြအၾကားက
လင္းကြင္းသံတစ္ခ်က္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။

[သံုး]

မၾကာခင္ပဲ အသံညံညံ တစာစာနဲ႔
ဘိုင္ဇင္တိုင္းကေခၚလာတဲ့ ကၽြန္မတစ္သိုက္
ေရာက္လာခဲ့သတဲ့။

အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္အၾကားက ဆူဇာနာတစ္ေယာက္
ဘာေၾကာင့္မို႔မ်ား ငိုေနရ၊ သူတို႔ဘာသာေတြးၾကည့္ၾက။

တီးတိုးတြက္ထိုးရင္း ထပ္တလဲလဲေျပာေနၾကတာက
မိုးေၾကာင့္လႈပ္ယမ္းေနတဲ့ မိုးမခပင္လို။

မၾကာခင္ပဲ သူတို႔ရဲ႕မီးအိမ္ကို မီးဇာျမွင့္ေတာ့
ဆူဇာနာရဲ႕ အရွက္အေၾကာက္တရားလည္း ေပၚေပါ့။

ဒီေနာက္ေတာ့ သေရာ္ေတာ္ေတာ္အျပံဳးနဲ႔
ဘိုင္ဇင္တိုင္းက ကၽြန္မတို႔ ထြက္လို႔ေျပးေတာ့
အသံစာစာညံညံပဲေပါ့။

[ေလး]

လွပျခင္းဆိုတာက စိတ္ထဲ တစ္ခဏ
မထင္မွတ္ဘဲေတြ႕ရတဲ့ ခန္းေဆာင္ ၀ ။
အေသြးအသားရေတာ့ မဆံုးတစ္ဘ၀ ။
႐ုပ္ခႏၵာကေသ၊ ႐ုပ္ခႏၶာရဲ႕အလွက ရွင္သန္ေန။
ညေနမ်ားစြာေသဆံုးသြား၊ အစိမ္းေရာင္တို႔ ရွင္သန္ဆဲ
လႈိင္းတစ္ခုလို မဆံုးႏိုင္ေအာင္လြင့္ေျမာလို႔။
ပန္းျခံေတြ ေနာင္တရရင္း ေသဆံုးခဲ့။ သူတို႔ရဲ႕
အလိုတူအလိုပါရနံ႔ဟာ ေဆာင္းရဲ႕သင္တိုင္းေပၚလႊမ္းျခံဳလို႔။
အပ်ဳိမတို႔ ေသဆံုးခဲ့၊ အပ်ဳိမတစ္ေယာက္ကို ခ်ီးပတဲ့
အာ႐ံုဦးဆုေတာင္းပြဲက ေတးသံနဲ႔အတူ။
ဆူဇာနာရဲ႕ေတးသံဟာ ေခၚျဖဴျဖဴအဘိုးအိုတို႔ရဲ႕
ရာဂလက္ကြက္သံမွာ ၿငိခဲ့။ လြတ္ေျမာက္ေနခဲ့ရ။
ေသျခင္းတရားရဲ႕ အနက္လြဲေစာဒကတက္မႈသာ က်န္ရစ္။
ခုေတာ့ နိစၥ ထာစရအျမဲတရားထဲ
သူမကိုသတိရေနရေနရင္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္တီးမႈတ္လို႔
မဆံုးတမ္း ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳေနၾကေလရဲ႕။       ။

ဒီကဗ်ာကို ေ၀ါေလ့(စ)စတီဗင္(စ)က ၁၉၁၅ ခု ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေရးခဲ့တာ။ ကနဦးကေတာ့ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာ။ သူ႔ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို Harmonium အမည္နဲ႔၊ ၁၉၂၃ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေ၀ေတာ့ အဲဒီထဲမွာ ထည့္ၿပီး ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။ ကဗ်ာတည္ေဆာက္ထားပံုကို သူတို႔ ကဗ်ာေပတံနဲ႔တိုင္းၿပီးေျပာရင္ အေတာ္ေျပာစရာရွိတဲ့ကဗ်ာ။ ဥပမာ ကာရန္ယူရမယ့္ေနရာမွာ လြဲခဲ့တာမ်ဳိး။ စာေၾကာင္းအတိုအရွည္ မညွိခဲ့တာမ်ဳိးေတြပဲ။ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာစကားနဲ႔ ရွင္းေနလို႔လည္း အပိုပဲမို႔ ခ်န္ထားခဲ့ပါရေစ။ ေျပာစရာကေလးတစ္ခုကေတာ့ ဒီကဗ်ာကုိ တည္ေဆာက္ထားပံုက ဂီတသေဘာမ်ဳိး ပါတယ္။ စတီဗင္(စ)အေနနဲ႔ သူ႔ကဗ်ာကို ေလးပိုင္းခြဲထားခဲ့တာကိုက ေလးေယာက္တြဲတီးခတ္တဲ့ဂီတ Quartet သေဘာ၊ ဆင္(မ)ဖနီ Symphony သေဘာေတြမွာ အေျခခံတာပဲလို႔ ပညာရွင္ေတြက ဆိုတယ္။ သေဘာကေတာ့ စာေပလက္ရာတစ္ခုကိုဖတ္ရင္း ဂီတသံလို နာခံလာႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ထားတဲ့သေဘာပဲ။  ကဗ်ာဆရာအေနနဲ႔ သူ႔ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ပီတာကြင့္(စ)ရဲ႕ ဂီတဖန္တီးမႈကို စာဖတ္သူ ၾကားေစခ်င္တယ္။ ဘာသာစကားတည္ေဆာက္ပံု၊ အသံစနစ္မတူပံုေၾကာင့္ ဘာသာျပန္မွာေတာ့ ဒီအခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ေနမွာပဲ။ စိတ္၀င္စားရင္ေတာ့ မူရင္းကိုသာ ရွာဖတ္ၾကပါ။ ေခါင္းစဥ္က `စႏၵယားတီးေနတဲ့ ပီတာကြင့္(စ)´ ဆိုေပတဲ့၊ အဓိကဇာတ္ေကာင္ဟာ ဆူဇာနာပဲ။ ပီတာကြင့္(စ)ဆိုတာက ေ၀လ်ာမ္ရွိပ္စပီးယားရဲ႕ `ေႏြလည္ညအိပ္မက္´ ျပဇာတ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ [1] ။ ကဗ်ာကိုဖြင့္ေဟ့ဆိုတာနဲ႔ စတီဗင္(စ)က စႏၵယားရဲ႕အသံနဲ႔ ဖြင့္တယ္။

ဒီစႏၵယားခလုတ္ေတြေပၚက ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြက
ဂီတကိုျဖစ္ေပၚလာေစသလို၊

ဆိုၿပီး စလိုက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ပီတာကြင့္(စ)က ေျပာေနတာ၊ ကဗ်ာဟာ ပီတာကြင့္(စ)ရဲ႕ လက္သံတစ္ခုပဲ။ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ကဗ်ာရဲ႕ စာေၾကာင္း (၈) ေရာက္ကာမွ ကဗ်ာရဲ႕ အဓိကဇာတ္ေကာင္ေတြ ၀င္လာတယ္။ ဒါကေတာ့ ဆူဇာနာနဲ႔ အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ပဲ။ (အဂၤလိပ္လို Elder လို႔ေရးတယ္။ သက္ႀကီးရြယ္အိုပဲ။ ခုေခတ္ အန္ကယ္ႀကီးလို႔ေခၚတဲ့ အရြယ္မ်ဳိးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမင္လြယ္ေအာင္ အဘိုးႀကီးလို႔ပဲ ဘာသာျပန္လိုက္တယ္) ဒီအပိုင္းမွာ စတီဗင္(စ)က ေအးခ်မ္းမႈနဲ႔ တက္မက္မႈကို အေရာင္နဲ႔ေဖာ္သြားတယ္။ `အစိမ္းေရာင္ညေနတစ္ျခမ္း...´ မွာ၊ `မ်က္လံုးနီနီနဲ႔ အဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္...´ က ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတယ္လို႔ ေရးခဲ့တယ္။ ဒီကဗ်ာတစ္ပုဒ္လံုးမွာ ကဗ်ာဆရာက အေရာင္ေတြကိုလည္း သူ႔ရဲ႕အင္အားသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ သံုးခဲ့တာ။ အေရာင္ကို သေကၤတတစ္ခုအျဖစ္ သံုးခဲ့တာ။ အနီ၊ အစိမ္းဟာ (ခုေခတ္ လမ္းေလး၀ေတြမွာေတြ႕ရတဲ့ မီးပြိဳင့္မွာလို၊ ရပ္ရန္-သြားရန္ ညႊန္းသလို) ေကာင္းျခင္း၊ မေကာင္းျခင္း၊ နိဗၺာန္၊ ငရဲ.. ဆိုတာမ်ဳိးေတြပဲ။ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ပံုရုပ္ကိုေပၚလာေစဖို႔၊ အရိပ္အေရာင္ျပထားခဲ့တဲ့ ပံုရုပ္ပဲ။ အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္အဖို႔ေတာ့ ဆူဇာနာကိုၾကည့္ရင္း မေတာ္မတည့္ေတြးၾကေတာ့ ရင္ထဲက ဒိတ္ဒိတ္-ဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ျဖစ္လာၾကတာကို မူရင္းမွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာက ဂီတအေျခခံနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္တင္ျပခဲ့တယ္။ မူရင္းမွာ Pizzicati of Hosanna လို႔ ေရးခဲ့တယ္။ Pizzacati ဆိုတာက တေရာလိုတူရိယာမ်ဳိးမွာ ထိုးတံကိုမသံုးဘဲ ႀကိဳးကိုတစ္ခ်က္ခ်က္ဆြဲရင္း တီးလိုက္တာမ်ဳိးပဲ။ အသံက ခပ္ျပင္းျပင္းကေလး ထြက္လာတတ္တယ္။ Hosanna ကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ဘုရားသခင္အေပၚ ေတာင္းခံမႈျပဳၾကရာမွာ တစ္ခ်က္ခ်င္း ေအာ္ဟစ္သံပဲ။ စတီဗင္(စ) ကဗ်ာမွာ စာလံုးအရသာ မဟုတ္ဘူး။ ဖတ္တဲ့လူကိုပါ အသံနဲ႔အတူ အသံမွာအေျခခံတဲ့ သိမႈတစ္ခု ရာေစခ်င္တာပဲ။

ဒုတိယအပိုဒ္မွာ ကဗ်ာဆရာက သူ႔ကဗ်ာကို အသာကေလး ၿငိမ္ခ်လိုက္တယ္။ ဆာဇာနာတစ္ေယာက္ အစိမ္းေရာင္ေရထဲမွာ ေရခ်ဳိးေနတယ္လို႔ ေအးၿငိမ္းတဲ့အေနအထားနဲ႔ ကဗ်ာကို စတယ္။ ဖတ္တဲ့လူကို ျမင္လာေစခ်င္တယ္။ ဒါေပတဲ့၊ ဒီအပိုဒ္ဟာ ေအးၿငိမ္းရာကေန ၾကမ္းတမ္းရာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းတက္သြားတယ္။ ဆူဇာနာအေနနဲ႔ ေအးၿငိမ္းသာယာေနမႈနဲ႔ ေရခ်ဳိးေနရာက (ဆူူဇာနာ လွဲေနဆဲ ဆိုတာက ေရကန္ထဲမွာ ေရစိမ္ေနတာပဲ။  သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ခြက္နဲ႔ခပ္ၿပီးမွ မခ်ဳိးဘဲ) စိတ္လႈပ္ရွားမႈေပၚလာတာဟာ ကဗ်ာရဲ႕ ၿငိမ္ေနတဲ့အေနအထားကို ေျပာင္းေပးလိုက္တာပဲ။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းမႈလိုခ်င္တယ္။ အေနာက္ရဲ႕သိမႈထဲမွာ ေႏြဦးဆိုတာက လွပတယ္၊ ၾကည္လင္တယ္၊ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ေကာင္းတဲ့သေဘာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပတဲ့ ဆူဇာနာချမာ ေရစိမ္ေနရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့အလွကို ရွာေနေပတဲ့ မရႏိုင္ဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္လႈပ္ရွားေနတယ္။ တပ္မက္မႈ၊ ကာမဂုဏ္ခံစားလိုမႈေတြ ရွိေနတဲ့သေဘာပဲ။ အသံမ်ဳိးစံုသာ ၾကားလာရေတာ့ သူ႔အဖို႔ သက္ျပင္းခ်ရ႐ံုပဲ။ ေရခ်ဳိးၿပီးသြားလို႔ ကမ္းပါးေပၚတက္လာေတာ့ သူ႔မွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ လူလည္း ေအးလာတယ္။ ေအးခ်မ္းသြားတာမဟုတ္ဘူး။ လူေတြမွာ ခံစားမႈလစ္ဟာကင္းပသြားတဲ့အခါမွာ စိမ့္သလိုခ်မ္းသလို ျဖစ္သြားတတ္တာမ်ဳိး။ ကဗ်ာဆရာက မူရင္းမွာ cool လို႔ေရးခဲ့တာ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ။ ခံစားလိုက္မိတာက အတိတ္ကအေၾကာင္း။ ၿပီးေတာ့ ဆူဇာနာျဖတ္ေလွ်ာက္သြားပံုကို ကဗ်ာဆရာက ပံုေဖာ္တယ္။ သူ႔ျခံ၀င္းအတြင္းမွာ ေလညွင္းရွိတယ္။ သူ႔ပု၀ါကို လိုက္ဆြဲၾကတယ္ဆိုတာက ေလလြင့္ေနလို႔ပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူ႔ကိုေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့အဘိုးႀကီးေတြဆီမွာ တပ္မက္မႈ ပိုလာေစခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဘိုးႀကီးေတြရဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္မႈ။ မေတာ္မတည့္ၾကံစည္မႈေတြကို ဂီတရဲ႕အသံသေဘာနဲ႔ ေရးျပခဲ့ေတာ့တယ္။ ၿငိမ္ေနတဲ့ကဗ်ာရဲ႕ အေနအထားကေန ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းမႈအပိုင္းကို ေရာက္သြားေတာ့တာပဲ။

တတိယအပိုဒ္မွာ ဆူဇာနာရဲ႕ ကၽြန္မတစ္သိုက္ေရာက္လာတယ္။ သူ႔အေစအပါး/ကၽြန္မေတြဟာ ဘိုင္ဇင္တိုင္းအရပ္ကလာတာ (ဘိုင္ဇင္တိုင္းဆိုတာက `ရိုမန္ေတြရဲ႕ အင္ပါယာ´ လို႔ တြင္ခဲ့တဲ့၊ ေျမထဲပင္လယ္တစ္ေၾကာက အရပ္ပဲ) ။ အသံစာစာနဲ႔။ ဒါကို စတီဗင္(စ)က တီးမႈတ္သီဆိုရာမွာ Tambourine လႈပ္လို႔ သံစံုျမည္လာတာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးျပထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ Tambourine မရွိေလေတာ့၊ `အသံညံညံစာစာ´ နဲ႔လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဘာသာျပန္လိုက္တယ္။ မူရင္းအရသာထက္ေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆူဇာနာဟာ အဘိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကားမွာ။ သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္း ဆူဇာနာရဲ႕အေစအပါးေတြက အခ်င္းခ်င္းတြတ္ထိုးၾကတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္ခဲ့မွန္း မသိၾကဘူးကိုး။ ဒါေပတဲ့ ဘာျဖစ္လို႔ ဘာျဖစ္ခဲ့တယ္ရယ္လို႔ ကဗ်ာကမဆိုဘူး (အမွန္ေတာ့ ကြင့္(စ)က မေျပာဘူး) ။ သူ႔အေနနဲ႔ ဆူဇာနာရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကို ေစာင့္သိတဲ့ သေဘာပဲ။ ကၽြန္မတစ္သိုက္ေရာက္လာတယ္။ အလင္းေရာင္ျပလိုက္တယ္။ ေမွာင္ရီပ်ဳိးခ်ိန္မွာ မေတာ္တေလ်ာ္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သူတို႔လည္း သေရာ္ေတာ္ေတာ္အျပံဳးနဲ႔ (ဆိုလိုတာက အဘိုးႀကီးေတြကို) ထြက္သြားၾကတယ္။ လာတုန္းကလိုပဲ အသံစာစာညံညံနဲ႔ပဲ။

ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္မွာေတာ့ ပီတာကြင့္(စ)ရဲ႕ ၀မ္းနည္းသံ၊ ေကာက္ခ်က္ခ်သံေတြ ၾကားလာရတယ္။ ပထမအပိုဒ္မွာ ဂီတဆိုတာ ဘာရယ္လို႔ သူ႔အျမင္ကိုေဖာ္ထုတ္ျပၿပီး ပီတာဟာ အခန္းထဲမွာ လြမ္းေန၊ တမ္းတေနခဲ့တာကို သတိရၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီတုန္းက သူက `မင္းကိုမင္းတမ္းတေနတာ၊ မင္းရဲ႕ အျပာေရာင္ဆင္/ပိုးသားအက်ႌကိုေတြးမိတာေတြဟာ ဂီတပဲ´ လို႔ ေဖာ္ထုတ္ျပခဲ့တယ္။ ဆူဇာနာအေၾကာင္းေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူေျပာခဲ့တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ယွဥ္ၿပီး လွပျခင္းအေၾကာင္းကို နိဂံုးဆြဲယူခဲ့တယ္။ ႐ုပ္တရားကသာ ရွင္သန္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အေသြးအသားမွာတည္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ပညာရွင္ေတြကေတာ့ ဒီေနရာမွာ စတီဗင္(စ)ဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕အလွကို အပ်ဳိေဖာ္၀င္လာတာနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ျပလိုက္တယ္လို႔ ျမင္ၾကတယ္။ အပ်ဳိျဖစ္လာကာမွ တစ္ေသြးတေမြးျဖစ္ၿပီး အလွေသြးၾကြယ္တာကို ဆိုလိုတယ္၊ လို႔ျမင္တယ္။ ဒီသေဘာကိုပဲ အေထာက္အကူျပဳဖို႔ ပန္းျခံရဲ႕အစိမ္းေရာင္ဟာ ျမဲေစစြဲေစျဖစ္ေပတဲ့ ညေနခင္းကေတာ့ ေသဆံုးသြားတယ္။ အစိမ္းေရာင္ဟာ လြင့္ေျမာေနေပတဲ့ ၿပီးဆံုးမသြားဘူး။ ဒီလိုပဲ အပ်ဳိမတို႔ ေသဆံုးခဲ့ရတယ္။ အပ်ဳိမေတြဟာ အိမ္ေထာင္ရွင္မေတြျဖစ္လာၾကရတဲ့ သေဘာေတြပဲ။ ကြင့္(စ)ရဲ႕ လက္သံထဲမွာ ဆူဇာနာကိုခ်ီးပတဲ့အေၾကာင္း ပါလာတယ္။ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ စတီဗင့္(စ)ဟာ ဒီကဗ်ာမွာ လွပျခင္း၊ တပ္မက္မႈ... စတဲ့အေၾကာင္းကိုသာ ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ အမွန္တရားပိုင္းကိုလည္း ျပခဲ့တယ္။ ကိုယ္က်င့္တရားပိုင္းလို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္။

ဒီကဗ်ာမွာ စတီဗင္(စ)က ကြင့္(စ)ကို ဂီတတစ္ခု/တစ္စံုတစ္ရာ ဖန္တီးခိုင္းထားခဲ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ပထမအပိုဒ္မွာ ဂီတနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကဗ်ာဖတ္သူေတြ နားလည္ထားရမယ့္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ တင္ကူးလက္ခံထားဖို႔လိုတဲ့ ဂီတရဲ႕အေၾကာင္းကို အနက္ေပးခဲ့တာ။ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကေန တီးလိုက္လို႔ ေပၚလာတဲ့ဂီတသက္သက္မဟုတ္ဘူး။ ၀ိဉာဥ္ထဲကပါ လက္ခံလာႏိုင္တဲ့ ဂီတမ်ဳိး။ မူရင္း၊ အဂၤလိပ္လိုအေရးအသားထဲမွာေတာ့ ဂီတနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြသံုးရင္း ကဗ်ာကို ဂီတအျဖစ္နဲ႔ ခံစားလာရေစခဲ့တယ္။ ဘာသာျပန္မွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ် ေလွ်ာက္ပတ္ေအာင္လုပ္လို႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုကဗ်ာမ်ဳိးမွာ ေၾကာေထာက္ေနာက္ခံကိုမသိဘဲ ခံစားႏိုင္ဖို႔မလြယ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အဓိကထားၿပီး တင္ျပခ်င္တဲ့အခ်က္ထဲမွာ ဒီအခ်က္လည္းပါတယ္။ ရံဖန္ရံခါ တစ္ခ်ဳိ႕ဘာသာျပန္ကဗ်ာေတြမွာ ဘာမွ် အဆက္အစပ္မရွိတာေတြ ဖတ္ရတယ္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ဘာသာျခားနဲ႔ေရးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ေမြးရင္း မိခင္ဘာသာစကားနဲ႔ေရးတဲ့ ကဗ်ာကိုေတာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ သိမွတ္ခံစားနားလည္ႏိုင္တဲ့ သိမႈအေျခခ့ေဘာင္ထဲကို ျပန္ခ်ဖို႔မလြယ္ဘူး။ ဆိုလိုတာက ကဗ်ာတိုင္းမွာ သိမႈတစ္စံုတစ္ရာ လိုအပ္ေနတာခ်ည္းပဲ။ မၾကာခင္က ဖတ္ရတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို နမူနာေပးပါရေစ။ `ပိေတာက္ပြင့္သစ္´၊ အမွတ္ ၃၂၊ စာမ်က္ႏွာ ၈၂ မွာပါတဲ့ ေျမလတ္ေမာင္ျမင့္သူရဲ႕ `ႏွစ္ကိုယ္ခြဲကၽြန္ေတာ္´ ကဗ်ာမွာ `ငယ္ငယ္တုန္းက / မဟုတ္မခံဗီဇနဲ႔ / ကိုယ့္ဖက္ကမွန္ရင္ တုန္႔ျပန္ခ် / ကၽြန္ေတာ္ဟာ `ေရႊဘ´ ´ လို႔ ေရးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ ကဗ်ာကို သေဘာက်လြန္းလို႔ ျပန္ဖတ္တာအႀကိမ္မ်ားသြားလို႔ ႏႈတ္တိုက္လိုေတာင္ရလာတယ္။ စမ္းသပ္တဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ သမီးေလးကိုဖတ္ခိုင္းတယ္။ ကေလးမက ၁၉၉၀ ေလာက္မွာေမြးတာ။ ဒီေတာ့ သူက ေရႊဘနဲ႔ ေဇယ်အေၾကာင္း ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တင္ျပလိုတာက ဒီကဗ်ာမွာ ေရႊဘနဲ႔ေဇယ်ကိုမွ် မသိရင္ ကဗ်ာေရးသမားတင္ထားခဲ့တဲ့ ျပႆနာ (ဒီေနရာမွာ ျပႆနာဆိုတာ ဆက္လက္ႏွီးေႏွာစရာလို႔ ယူပါတယ္) ကိုဆက္ၿပီး ေတြးဖို႔ ခံစားဖို႔ ဆိုတာေတြ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ ကဗ်ာတိုင္းရဲ႕အထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုပဲ။

ဘာသာျပန္ကဗ်ာေတြမွာလည္း ဒီလိုပဲ။ မူရင္းကို ဘယ္လိုမွ မမီႏိုင္ဘူး။ လံုးလံုးခ်ည္းအနက္လြဲမသြားရင္ ေတာ္လွခ်ည္ရယ္လို႔ပဲ ေျပာရလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကဗ်ာေတြကို ျမန္မာဘာသာစာအေျခခံသက္သက္နဲ႔ ဖတ္တဲ့လူေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ နားလည္လက္ခံရယူတဲ့ အပိုင္းမွာ အခက္အခဲရွိေနမွာပဲလို႔ ျမင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔က ကဗ်ာေတြရဲ႕ေၾကာေထာက္ေနာက္ခံေတြကို သိဖို႔ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ ႀကိဳးစားရမယ္ထင္တယ္။ မဟုတ္ရင္ ဟိုက္ကူကိစၥတုန္းက ဂ်ပန္စာမူရင္းေရးထားတာကို အဂၤလိပ္လိုျပန္ထားတဲ့ဟာဖတ္ၿပီး ျမန္မာလိုျငင္းၾကသလိုျဖစ္သြားမယ္။ စာလံုး/စကားလံုးရဲ႕ တည္ေဆာက္ပံုမတူတာကို ထည့္မတြက္ၾကဘဲ စာလံုး/စကားလံုး ဘယ္ႏွစ္လံုးရွိရမယ္ဆိုတာကို အတင္းျငင္းၾကေတာ့တာပဲ။ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ စာတတ္ၿပီး ျမန္မာစာအေရးအသားမွာ အေတြ႕အၾကံဳရွိတဲ့လူေတြက ျမန္မာစာတစ္ခုတည္းကို အေျခခံၿပီး ကဗ်ာဖတ္၊ ကဗ်ာေရးတဲ့လူေတြအတြက္ ေစတနာကေလးထားၿပီး ဘာသာျပန္ႏိုင္ရင္ျဖင့္ ေကာင္းမယ္။ ဆိုလိုတာက ကဗ်ာဘာသာျပန္ကေန ကဗ်ာတည္ေဆာက္ပံု၊ အေျခခံပံု၊ ဖြဲ႕စည္းပံု ကဗ်ာဆရာရဲ႕ေနရာ စတာေတြ ရႏိုင္တယ္။ ဥပမာ၊ (ကို)ေဇယ်ာလင္းတို႔ LP ကို ျမန္မာဘာသာစာ/စကား ေဘာင္ထဲေရာက္လာဖို႔အတြက္ အျမည္းအစမ္းေပးၿပီး စခဲ့ၾကပံုမ်ဳိး။ လုပ္သင့္တဲ့ အျပဳအမူမ်ဳိးပဲ။ လက္ခံတာ လက္မခံတာက တစ္ပိုင္းပဲ။ ဖန္တီးမႈစာေပမွာ စမ္းသပ္ၾကည့္တာက အေရးႀကီးတာပဲ။ `သိုးကေလး...´ မွာတင္ ရပ္ေနလို႔ကေတာ့ `ေၾကာင္မနက္ျပာ´ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။ ငါတို႔ဆရာႀကီးေရးတာမ်ဳိးမွ ဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ဳိးကေတာ့ ကာလတရားအားျဖင့္ ဆီေလ်ာ္အပ္စပ္မႈရွိဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။

ဒီအေရးအသားမွာ ဆူဇာနာအေၾကာင္းထက္ စတီဗင္(စ)ရဲ႕ အားထုတ္မႈ `ပံုစံ´ ကို ျမင္ေစခ်င္တယ္။ အစဦးမွာ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ဆူဇာနာအေၾကာင္း ေရးခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်မ္းစာလာ ဆူဇာနာအေၾကာင္း ေရးျပခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ဆူဇာနာအေၾကာင္းက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပဲ။ ေျပာခ်င္ရင္ ရယ္စရာအေၾကာင္းတစ္ခုပဲ ဒီထက္မပိုဘူး။ က်မ္းစာထဲကအေၾကာင္းက ဘာသာေရးအျခံနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားအေၾကာင္း။ စတီဗင္ရဲ႕ကဗ်ာက သိမႈနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ရသအေၾကာင္းပဲ။ အေၾကာင္းက ကဗ်ာဆရာက ပီတာကြင့္(စ)ကို တည္ေဆာက္ေပးၿပီး သူ႔ဖန္တီးမႈကေန ပီတာကြင့္(စ)ရဲ႕ ဂီတကို ျပ႐ံုမဟုတ္ဘဲ လိုအပ္တဲ့ေနရာတိုင္းမွာ သူ႔အသံနဲ႔၀င္ျဖည့္ေပးတယ္။ ကဗ်ာတိုင္းမွာ ကဗ်ာဆရာရဲ႕အသံဟာ ပါေနတာပဲ။ ဥပမာ ဒီကဗ်ာမွာ စတီဗင္(စ)က ကြင့္(စ) ဖန္တီးတဲ့ ဂီတနဲ႔ ဂီတမဟုတ္တာကို ကြဲဖို႔ ဘိုင္ဇင္တိုင္းက ကၽြန္မေတြရဲ႕ ဆူညံသံကို ခြဲျပတာမ်ဳိး။ ေရွ႕မွာ နမူနာေပးခဲ့တဲ့ ေျမလတ္ေမာင္ျမင့္သူရဲ႕ `ႏွစ္ကိုယ္ခြဲကၽြန္ေတာ္´ ကဗ်ာကိုပဲ ျပန္ၾကည့္။ ဖတ္သူတိုင္းဟာ `ကၽြန္ေတာ္´ ကို ရယူလက္ခံလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ၊ ကဗ်ာဆရာရဲ႕အသံကို ၾကားလာရေတာ့တာပဲ။

[1] A carpenter and the nominal leader of the craftsmen's attempt to put on a play for Theseus's marriage celebration. Quince is often shoved aside by the abundantly confident Bottom. During the craftsmen's play, Quince plays the Prologue.

ျမင့္သန္း

0 comments:

Post a Comment