လေရာင္ျဖန္႔ၾကက္ထားေသာ လမ္းထက္က ေျခလွမ္းငယ္မ်ား။

တံခါး

ကား စထြက္လာကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ကို ေငးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲမွာ နံရံေတြခ်ည္း ျမင္ေနရတယ္။ နံရံေတြကေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ သံဆန္ကာ၊ အုတ္တံတိုင္း၊ ၀ါးကပ္၊ ပု႑ရိတ္ပင္ စသည္ စသည္။ နံရံ၊ စည္း႐ိုး၊ ၀င္းျခံ၊ တံတိုင္း ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚ ပိုင္းျခားကန္႔သတ္ဖို႔ ရည္ရြယ္တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အရာေတြခ်ည္းပဲ။ ကားလမ္းနံေဘးက နံရံေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေငးေနမိတယ္။ နံရံတိုင္းမွာ တံခါးတစ္ေပါက္စီ (ပိုခ်င္လည္း ပိုမွာေပါ့) ရွိေနတတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ တံခါးဆိုတာက နံရံေတြေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတဲ့ အရာပဲလို႔ ဖ်ပ္ကနဲ ေတြးလိုက္မိတယ္။ နံရံမပါဘဲ သီးသန္႔ရပ္တည္ေနႏိုင္တဲ့ တံခါးမ်ဳိးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕ဖူးဘူး။ တံခါးခ်ည္းသီးသန္႔ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြမွာလည္း တံခါးရြက္ေတြသာ ပံုခ်င္ပံုထားမယ္၊ ဒါကို တံခါးစစ္စစ္ပါလို႔ ေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး။ တံခါးဆိုတာမ်ဳိးက ဖြင့္ႏိုင္, ပိတ္ႏိုင္၊ ၀င္ထြက္သြားလာႏိုင္တဲ့ ဟာမ်ဳိးမွ ပီျပင္တဲ့တံခါးတစ္ခ်ပ္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္လား။ ထားပါေတာ့။ တံခါးေတြနဲ႔ နံရံေတြ ဘယ္လိုဆက္စပ္မႈ ရွိေနသလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္မိတယ္။

တကယ္ေတာ့ တံခါးဆိုတာဟာ ဖိတ္ေခၚမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ အခြင့္အေရးတစ္ရပ္ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ထြက္ေပါက္သို႔မဟုတ္ ၀င္ေပါက္တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တံခါးရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အျပဳသေဘာေဆာင္ တတ္တယ္။ ၾကြက္ေထာင္ေျခာက္တစ္ခုရဲ႕ တံခါးလို၊ ငွက္ေလွာင္အိမ္တစ္ခုရဲ႕ တံခါးလို၊ အက်ဥ္းခန္းတစ္ခုရဲ႕တံခါးလို ေလွာင္ပိတ္ဖို႔သာ အဓိကရည္ရြယ္ထားတဲ့ တံခါးမ်ဳိးေတြက လြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းေနက် တံခါးေတြဟာ အျပဳသေဘာေဆာင္တာပဲ မ်ားတယ္။ ဟိုတယ္ေတြ၊ ဘဏ္တိုက္ေတြရဲ႕ တံခါး၀ေတြမွာ ျပံဳးတံုးတံုးလုပ္ေနတဲ့ အရုပ္ကေလးေတြ အျမဲတေစ ေတြ႕ရတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အားနာတတ္သူဆိုေတာ့ အဲဒီအရုပ္ကေလးေတြကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ျပန္ျပံဳးၿပီး ေခါင္းဆတ္ျပေလ့ရွိခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ကို ေဘးလူတစ္ေယာက္သာျမင္ရင္ သူကိုယ္တိုင္ပါ ျပံဳးသြားမလားပဲ။ ဆိုလိုတာက တံခါးေတြဟာ အျပံဳးနဲ႔ ဖိတ္ေခၚေနတဲ့ ၀င္ေပါက္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္႐ံုတစ္ခုထဲ ၀င္သြားမိၿပီဆိုစို႔၊ ထိုင္ခံုေနရာျပတဲ့သူက ကိုယ့္ရဲ႕ ခံုနံပါတ္ကို ေမးၿပီး ထိုင္ခံုကိုရွာေတြ႕တဲ့အထိ လမ္းျပေပးပါလိမ့္မယ္။ တခ်ဳိ႕တံခါးေပါက္ေတြဟာ အဲဒီလို ေဖာ္ေရြပ်ဴငွာ၊ အိမ္ရွင္ေကာင္းပီသစြာ ဆက္ဆံတတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕တံခါးေတြက တြန္းဖြင့္ရတယ္၊ တခ်ဳိ႕က ဆြဲရတယ္၊ တခ်ဳိ႕က ေဘးတိုက္။ တခ်ဳိ႕ဆို အလိုလိုေတာင္ ပြင့္ေသးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တြန္းဖြင့္ရတဲ့ တံခါးအမ်ဳိးအစားကို ပိုႏွစ္သက္မိတယ္။ အေၾကာင္းမယ္မယ္ရရေတာ့ မရွိဘူး။ ဆြဲဖြင့္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို ဖြင့္ေပးထားသလို ကိုယ္ဟန္မ်ဳိးျဖစ္ေနမွာ ကၽြန္ေတာ္ မလိုလားဘူး။ အထဲက အရွိန္နဲ႔ ထြက္လာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲ ျပဳတ္က်လာမယ့္အျဖစ္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္ မလိုလားဘူး။ ျမန္မာဗီဒီယိုဇာတ္လမ္းတခ်ဳိ႕ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရိမ္လြန္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး တစ္ခါမွေတာ့ မၾကံဳခဲ့ဖူးဘူး။ ထားပါေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တံခါးေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္စရာ မရွိခဲ့သေလာက္ပဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ခႏၶာကိုယ္အေနထားကို နည္းနည္းျပင္ထိုင္လိုက္တယ္။ အျပင္ကို ေငးၾကည့္ေနတာကိုရပ္ၿပီး ေခါင္းကိုမွီ၊ မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ထားလိုက္တယ္။ ကားက ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စရာ ဆက္သြားေနတယ္။ ကဲ ဆက္ေတြးမယ္။ တကယ္ေတာ့ တံခါးေတြဟာ လိုအပ္လို႔ရွိေနၾကတာပဲ။ တံခါးေတြကို ႐ႈျမင္တဲ့အခါမွာ အေျခခံ ႐ႈေထာင့္ႏွစ္မ်ဳိး ခြဲႏိုင္တယ္။ တံခါးအျပင္ကလူနဲ႔ တံခါး အထဲကလူပဲ။ တံခါးရဲ႕အေနအထားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ႏွစ္မ်ဳိးခြဲျခားႏိုင္ေသးတယ္။ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ တံခါးပဲ။ တံခါးအတြင္းကလူအေနနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့တံခါးဟာ တစ္စံုတစ္ရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို လက္ခံႀကိဳဆိုလိုက္တာပဲ။ ကမ္းလွမ္းတဲ့သေဘာမ်ဳိး သက္ေရာက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ပိတ္ထားလည္း သူ႔အတြက္ ကိစၥမရွိဘူး။ သူဟာ တံခါးကို အခ်ိန္မေရြးဖြင့္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးရွိေနတဲ့အတြက္ တံခါးဟာ သူ႔ကို အက်ဥ္းက်မေနေစဘူး။ တံခါးဟာ သူ႔ကို လံုျခံဳမႈနဲ႔ အကာအကြယ္သာ ေပးတယ္။ အျပင္ကလူအေနနဲ႔ေတာ့ ပိတ္ထားတဲ့တံခါးေပါက္တစ္ခုကို ၀င္ခ်င္တဲ့အခါမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တံခါးေခါက္ရေလ့ ရွိတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေခါင္းေလာင္းတီးရေလ့ရွိတယ္။ သူ႔အတြက္လည္း ဒါဟာ ျပႆနာတစ္ရပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အမွတ္မွားတာလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ ကိုယ္နဲ႔ မသက္ဆိုင္တဲ့ တံခါးေတြကို သြားေခါက္ေလ့မရွိဘူး။ ပံုမွန္အတိုင္းဆို ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ေခါက္လိုက္တဲ့အခါမွာ အဲဒီတံခါးဟာ ပြင့္သြားေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီလူဟာ အထဲကို၀င္သြားမယ္။ ၿပီးရင္ တံခါးဟာ ျပန္ပိတ္သြားမယ္။ ဒါပဲ ဘာျပႆနာရွိလဲ။ တကယ္ေတာ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ရဲ႕ အျမဲတမ္းပံုစံဟာ ပိတ္ေနတဲ့အေနထားမွာပဲ ရွိရလိမ့္မယ္။ ပြင့္ေနတာဟာ ယာယီအေျခအေနပဲ ျဖစ္ရလိမ့္မယ္။ အဲဒီ တံခါးအေပၚ ဖြင့္ႏိုင္ပိတ္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးရွိတဲ့လူေတြက သူတို႔ဆႏၵအေလွ်ာက္ ဖြင့္ၾကပိတ္ၾကလိမ့္မယ္။ အျမဲတမ္းပြင့္ေနတဲ့ တံခါးသာရွိရင္ အဲဒါဟာ အေပါက္တစ္ခုထက္ ပိုမွာမဟုတ္ဘူး။ တံခါးရဲ႕ ၀ိေသသ ရိွေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီက ျမင္ကြင္းေတြက သိပ္မေျပာင္းလဲဘူး။ နံရံေတြ တံခါးေတြခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အပ်င္းတစ္ခ်က္ ဆန္႔လိုက္ၿပီး အေတြးေရလ်ဥ္ေၾကာထဲ ျပန္ေမ်ာသြားျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ တံခါးအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ရင္းႏွီးဖူးၿပီးသားပါ။ ခက္ေနတာက တံခါးေတြကိုယ္တိုင္ဟာ အက်ဥ္းက်ေနၾကတာပဲ။ တံခါးေတြဟာ နံရံ၊ ဒါမွမဟုတ္ အကာအရံတစ္ခုခုေပၚမွာမွအပ သီးျခားရပ္တည္မေနႏိုင္ၾကဘူး။ တံခါးတစ္ခ်ပ္ရဲ႕ျဖစ္တည္မႈမွာ နံရံဟာ အခရာက်ေနတယ္။ နံရံေတြသာ မရွိခဲ့ရင္ အခုလို ႏွစ္လိုဖြယ္တံခါးေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။ စြယ္စံုက်မ္းတစ္ခုကို ဖြင့္ဖတ္ရင္ အဲဒီထဲက တံခါးဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ `ေတြ႕ရွိႏိုင္သည့္ေနရာ = ကမၻာအႏွံ႔အျပားရွိ နံရံမ်ားေပၚတြင္´ ဆိုၿပီး ပါမလား မေျပာတတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ေတြ႕မိၿပီဆိုရင္ နံရံတစ္ခုနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ေနရၿပီဆိုတဲ့အခ်က္ကို မျငင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေနရာမွာ တံခါးနဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ ဂုဏ္ရည္ရွိတဲ့ နံရံေတြရဲ႕ အခန္းက႑ကို ထည့္ေျပာဖို႔လိုလာၿပီ။ နံရံေတြ တံတိုင္းေတြကို ဘယ္သူကစၿပီး တီထြင္ခဲ့သလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ တံတိုင္းေတြရဲ႕ သက္တမ္းဟာ လူ႔သမိုင္းနဲ႔ သိပ္ၿပီး အလွမ္းမကြာလွဘူးလို႔ေတာ့ မွန္းၾကည့္လို႔ရတယ္။ ေရွးဦးလူသားေတြဟာ ေက်ာက္ဂူနံရံေတြထဲမွာ မိမိတို႔ကိုယ္ကိုယ္ ပိတ္ေလွာင္ထားေလ့ရွိခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တဲနံရံ၊ အိမ္နံရံ၊ တိုက္နံရံေတြအထိ ပိတ္ေလွာင္မႈျဖစ္စဥ္ဟာ တိုးတက္လာခဲ့တယ္။ ျပင္ပကမၻာရဲ႕ အႏၱရာယ္အသြယ္သြယ္ကို ကာကြယ္ဖို႔ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ပိတ္ေလွာင္ၾကရတယ္။ နံရံေတြဟာ လိုအပ္မႈအရ အေျခအျမစ္ရွိရွိ ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ နံရံေတြဟာ ပင္နယ္ဆလင္၊ ကြန္ဒြန္နဲ႔ ဘာသာေရးတို႔ထက္ အမ်ားႀကီးေစာၿပီး လူေတြကို အကာကြယ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ဖက္မွာ လူေတြဟာ နံရံေတြမရွိဘဲ မရပ္တည္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ လူေတြဟာ နံရံေတြကို စြဲလန္း႐ူးသြပ္လာၾကတယ္။ နံရံေတြဟာ မရွိမျဖစ္အေရးပါလာတယ္။ ေန႔စဥ္သံုးပစၥည္းဆိုတာ မသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို နံရံေတြနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ေနသားက်လာခဲ့ၾကတယ္။ အခုဆိုရင္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးကို နံရံေတြအထပ္ထပ္နဲ႔ ကာရံခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။ တခ်ဳိ႕ မျမင္ရတဲ့ (Virtual) နံရံေတြေတာင္ ေပၚလာတယ္။ ကမၻာ့ေျမပံုဆိုတာ ေပၚလာတယ္။ နံရံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ေျဖသာစရာဆိုလို႔ တံခါးေပါက္ကေလးေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္အေတြးကိုကိုယ္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားတယ္။ ငွက္ကေလးေတြ အသိုက္ေဆာက္တာ၊ ၾကြက္ေတြ တြင္းတူးတာ၊ ျခေတာင္ပို႔ကအစ လိုအပ္ခ်က္အရ ျဖစ္ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နံရံေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေနရတာ သေဘာမက်ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ နံရံေတြနဲ႔ ကင္းကင္းေနခ်င္တယ္။ အထက္မွာ ေကာင္းကင္၊ ေအာက္မွာ ေျမႀကီးဆိုတဲ့ လြတ္လပ္မႈမ်ဳိးကို ရခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးကို ဖ်ပ္ခနဲ ဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္။ အဲဒီလိုဘ၀မ်ဳိး ဘာလို႔မရႏိုင္ရမွာလဲ။ တစ္ခါေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ အဆံုးစြန္လြတ္လပ္မႈတစ္ခု ရသြားခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ကားတံခါးကို ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္။ ခရီးသည္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေဟ့လူေဟ့လူဆိုတဲ့ အလန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဒီတံခါးဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးပတ္သက္ခဲ့တဲ့ တံခါးပဲျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျမႀကီးေပၚ အလ်င္စလို ခုန္ခ်လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မပါေတာ့တဲ့ ေမာင္းသူမဲ့ကားဟာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ ထာ၀ရ ဆက္သြားေနပါလိမ့္မယ္။

ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)

2 comments:

မိုးယံ said...

ဆြဲဖြင့္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို ဖြင့္ေပးထားသလို ကိုယ္ဟန္မ်ဳိးျဖစ္ေနမွာ ကၽြန္ေတာ္ မလိုလားဘူး။ အထဲက အရွိန္နဲ႔ ထြက္လာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲ ျပဳတ္က်လာမယ့္အျဖစ္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္ မလိုလားဘူး။
ဟီး ဟီး

နံရံေတြဟာ ပင္နယ္ဆလင္၊ ကြန္ဒြန္နဲ႔ ဘာသာေရးတို႔ထက္ အမ်ားႀကီးေစာၿပီး လူေတြကို အကာကြယ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ဖက္မွာ လူေတြဟာ နံရံေတြမရွိဘဲ မရပ္တည္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။

အန္တီခ်မ္း said...

မြန္းၾကပ္ၾကပ္ ျဖစ္လာေစတဲ့ မက္ဟီကိုု ျမိဳ႕ နဲ႔နံရံေတြကိုု ကဗ်ာ ေရးဘူးတယ္
အခုု ျပန္ေတြးၾကည့္မွ သူတိုု႔လဲ ကုုလားျပည္နဲ႔ ဆင္တာပဲ
မြန္းၾကပ္ေနသလား ေမာင္ေတဇာ

Post a Comment