လေရာင္ျဖန္႔ၾကက္ထားေသာ လမ္းထက္က ေျခလွမ္းငယ္မ်ား။

The Dread











ကြန္ျပဴတာကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ေနတုန္း ေခါင္မိုးေပၚက အသံတစ္ခု ၾကားရတယ္။ ပိုးမႊားတစ္ေကာင္ေကာင္ ကုပ္ေနတာျဖစ္မယ္ ေတြးလိုက္မိလို႔ စာကိုပဲ ဆက္ဖတ္ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အသံက ပိုပိုက်ယ္လာတယ္။ ပိုစိပ္လာတယ္။ ေခါင္းေထာင္ၿပီးေတာ့ ကြန္ကရစ္အမိုးက ေလ၀င္ေပါက္ အကြက္ကေလးကို စိုက္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ အိပ္ယာတည့္တည့္မွာပဲ။ အုပ္ထားလို႔ အေပၚကိုေတာ့ ဘာမွ မျမင္ရဘူး။ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ လာကုပ္ေနတာ ျဖစ္မလား။ အိမ္ေရွ႕တံခါးဖြင့္ၿပီး အျပင္ကို ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးရြာေနတာကို မထင္မွတ္ဘဲ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ေၾသာ မိုးေပါက္က်သံကိုး။ သြပ္မိုးဆို သိပ္ေကာင္းမွာ။ ေခါင္းေပၚကို မိုးဖြဲတခ်ဳိ႕ က်လာတယ္။ ညက ေမွာင္ေနတယ္။ အားေတာ့နာတယ္၊ ညကို ေမွာင္ေနတယ္လို႔ ေျပာရတာ။ ညပဲ ေမွာင္မွာေပါ့လို႔ ျပန္ေတြးရတယ္။ ကံေကာင္းတာက အိမ္ေရွ႕ မီးတိုင္က လင္းေနလို႔ လမ္းကိုျမင္ေနရတယ္။ ကံမေကာင္းတာက လမ္းေပၚမွာ လူသူတစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီအတြက္လည္း လမ္းကို အျပစ္တင္လို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ အခ်ိန္က မနက္ (၁) နာရီ ထုိးေနၿပီ။ လမ္းေပၚမွာ လူမရွိတာနဲ႔ ဘာလို႔ ကံမေကာင္းျဖစ္ရတာလဲလို႔ ေမးခ်င္ေမးမွာ။ အမွန္ေတာ့ လူသူအရိပ္အေယာင္ကို ျမင္ခ်င္႐ံုသက္သက္ပဲ။ သိတယ္ မဟုတ္လား။ လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့လူ တစ္ေယာက္ေလာက္ ေတြ႕ရရင္ နည္းနည္းမ်ား သက္သာသြားမလားပဲ။ မိုးဖြဲဖြဲထဲ ခဏရပ္ရင္း ညေမွာင္ေမွာင္ ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္၊ မိုးေပါက္က်သံေတြကို နားစိုက္ေထာင္ေနလိုက္တယ္။ သိပ္တိုးတယ္၊ သိပ္တိုးလြန္းတယ္။ မ်က္စိမွိတ္ထားရင္း ငါ ဘာကိုမွ မေတြးဘူးလို႔ အထပ္ထပ္ေတြးတယ္။ သိပ္ၾကာၾကာေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး၊ အခန္းထဲ ျပန္၀င္တယ္။ ေဆးလိပ္ရွာတယ္၊ ေဆးလိပ္မရွိဘူး။ ေဆးလိပ္က ဘယ္တုန္းကမွ ရွိခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီညမွာ ေဆးလိပ္မရွိတာက ဘာလို႔ ဒီေလာက္ ခံရခက္ေနလဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္တယ္။ အခန္းတံခါးကို ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ မီးကိုပါ ပိတ္လိုက္ေတာ့ တစ္ခန္းလံုး ေမွာင္သြားတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာဆီက အလင္းေရာင္ကေလး က်န္မယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ပိတ္လိုက္တာ။ ကြန္ျပဴတာ Sleep Mode ျဖစ္သြားတာ ျဖစ္မယ္၊ မႏႈိးေတာ့ပါဘူး။ အိပ္ယာဆီကို အေမွာင္ထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္လာတယ္။ ေထြးခံကို ခလုတ္တိုက္မိမယ္။ ေက်ာခင္းလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အေမွာင္နဲ႔ တိတ္ဆိတ္မႈက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သိုင္းဖက္တာ ခံလိုက္ရတယ္။ မ႐ုန္းမိဘူး၊ ေၾကာက္တယ္။ ၀င္ေလထြက္ေလၾကားထဲမွာ မွတ္ဉာဏ္ေတြကိုပဲ တဖြဲဖြဲျမင္ေနရတယ္။ ေၾကာက္တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရတာေလာက္ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္တဲ့ကိစၥ ရွိမလား။ ဟိုတစ္ေန႔ညက မၿပီးေသးတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးႀကီးကို ဆက္မက္ခြင့္ရရင္ေတာင္ သက္သာမွာ။ သရဲေျခာက္ကြာ၊ ငါ ေၾကာက္လာၿပီ။ မနက္က်ရင္ေတာ့ အခု မိုးရြာတာ တကယ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ လမ္းမေပၚကို ႏိုးႏိုးခ်င္း သြားၾကည့္ဦးမယ္။ အင္း ေလွကားကိုလည္း သတိထားဆင္းမွ။ သရဲ ဘယ္မွာလဲ၊ ေျခာက္ေလ။ ငါေၾကာက္ေနတယ္၊ နည္းနည္းေလာက္ သက္သာခ်င္တယ္။

ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)
ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၂

0 comments:

Post a Comment