တတိယေျမာက္ မီးျခစ္ဆံ

ဘာမွ် မျမင္ရသူဟာ အေမွာင္ကို ျမင္ေနရတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား…။

အခန္းတံခါးကို သူ တြန္းဖြင့္လိုက္သည္။ အျပင္မွ အလင္းစက္အခ်ဳိ႕ အခန္းတြင္းသို႔ ခ်ဥ္းႏွင္း၀င္ေရာက္သြားၿပီး အခန္းအတြင္းမွ အေမွာင္စအခ်ဳိ႕ အျပင္သို႔ ျပန္လည္ဖိတ္လွ်ံက်လာသည္။ ေန၀င္ခ်ိန္၏ ယိုင္နဲ႔ေသာ အလင္းစက္တို႔မွာ အခန္းတြင္းမွ နက္႐ႈိင္းလွသည့္ အေမွာင္ထုအား ေကာင္းစြာ ထိုးေဖာက္ႏိုင္စြမ္းမရွိ ျဖစ္ရသည္။ ေတြေ၀ျခင္းမဟုတ္ဘဲ အေမွာင္အား က်င့္သားရေစရန္ ရည္ရြယ္၍ အခန္း၀တြင္ သူ ေခတၱမွ် ဆက္ရပ္ေနလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ အေမွာင္ကိုသာ သူ ပို၍ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္လာရသည္။ အေမွာင္အား က်င့္သားရၿပီးေနာက္ တစ္စံုတစ္ခုအား မထိခိုက္မိေစဘဲ ခပ္၀ါး၀ါးအျမင္အားျဖင့္ အခန္းတြင္းသို႔ ၀င္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟူေသာ သူ၏ မူလ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွာ ပ်က္စီးသြားရသည္။ အေမွာင္ႏွင့္ ေနသားတက် သူ ေနႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ဤသို႔ ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့သည့္ လူမ်ားစြာ ရွိႏိုင္ေသာ္လည္း သူက သူသာျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္မူ အေမွာင္ႏွင့္ ယဥ္ပါးသြားျခင္းသည္ ပတ္၀န္းက်င္ကို (ခပ္၀ါး၀ါးျဖစ္ျဖစ္) ျမင္လာႏိုင္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ အေမွာင္၏ အေသးစိတ္ လကၡဏာမ်ားကို ပိုမိုတိက်စြာ ခံစားလာရျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ မ်က္စိစံုမွိတ္ထားခ်ိန္တြင္ အာ႐ံုတြင္ ထင္ျမင္ရတတ္သည့္ အျပာ၊ အနီ၊ အ၀ါ သံုးေရာင္ျခယ္ထားေသာ လြန္စြာေသးမႊားလွသည့္ အစက္အေျပာက္ကေလးမ်ားကို ျမင္ေနရသလို အခန္းတြင္းရွိ အေမွာင္ထုႀကီးကိုသာ သူ စူးစူး၀ါး၀ါး ျမင္ေနရသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အားအင္ခ်ိနဲ႔လွေသာ အလင္းစက္အခ်ဳိ႕ပင္ အျပင္သို႔ ျပန္လည္ဆုတ္ခြာ လာၾကၿပီျဖစ္သည္။ မၾကာမီ ေန၀င္ေတာ့မည္။

သူ အခန္းတြင္းသို႔ေရာက္လာၿပီးေနာက္ တံခါးသည္ အလိုလို ျပန္ပိတ္သြားသည္။ ယခုအခါ အေမွာင္သည္ သူ႔အား ၀ါးမ်ဳိလိုက္ၿပီ ျဖစ္ေလသည္။ အားငယ္သြားရမည့္အစား သူ အဘယ္ေၾကာင့္ အားမငယ္ခဲ့သနည္း။ သူ႔လက္ထဲတြင္ ဘယ္အခ်ိန္က ေရာက္ေနမွန္းမသိရသည့္ ေလးေထာင့္သဏၭာန္ အရာ၀တၳဳတစ္ခု ရွိေနေၾကာင္း သူ သတိျပဳမိလိုက္သည္။ အလိုအေလ်ာက္အျပဳအမူမ်ဳိးျဖင့္ သူက မီးျခစ္ဆံတစ္ခုအား ဗူးခြံ၏ ေဘးသားျဖင့္ ပြတ္တိုက္ပစ္လိုက္သည္။ ရွဲခနဲျမည္သံႏွင့္အတူ စူးရွသည့္ မီးအလင္းေရာင္က သူ႔အား က်ိန္းစပ္သြားေစသည္။ အခန္း၏ သြင္ျပင္အား သူ စိတ္အားထက္သန္စြာ စူးစမ္းေလ့လာလိုက္သည္။ မည္မွ် လွပသည့္၊ သို႔မဟုတ္ အက်ည္းတန္သည့္ အခန္းနည္း။ မည္မွ် အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းသည့္၊ သို႔မဟုတ္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းသည့္ အခန္းနည္း။ မည္မွ် သန္႔ရွင္းေတာက္ေျပာင္သည့္၊ သို႔မဟုတ္ စိုထိုင္းညစ္ေထးသည့္ အခန္းနည္း။ မည္မွ် ေႏြးေထြးလံုျခံဳသည့္၊ သို႔မဟုတ္ ေအးခဲရက္စက္သည့္ အခန္းနည္း။ ဆန္႔က်င္ဘက္ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ေ၀ွ႔ယမ္းၾကည့္လိုက္စဥ္ ခဏမွာပင္ သူ႔ လက္ေခ်ာင္းမ်ားမွ ပူေလာင္လာသည့္ အသိကို ရုတ္တရက္ သူခံစားလိုက္ရသည္။ မီးျခစ္ဆံမွ ၿငိမ္းအံ့ဆဲဆဲ မီးေတာက္ကေလးသည္ သူ႔လက္အား တို႔ထိက်ီစယ္ေနသည္။ ပူေလာင္မႈေၾကာင့္ အထိတ္တလန္႔ျဖင့္ သူ လႊတ္ခ်လိုက္မိသည္။ အခန္းသည္ မူလအတိုင္း အေမွာင္အတိ ျပန္က်သြားသည္။

ဤတစ္ႀကိမ္တြင္ မီးျခစ္ဆံဗူးအား သူ ခေလာက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အသံတခ်ဳိ႕ထြက္လာသည္ကို ၾကားရသျဖင့္ သူ စိတ္ပ်က္သြားသည္။ ဤမွ်ေလာက္ အဆံေခ်ာင္ေနလွ်င္ ဗူးထဲတြင္ မီးျခစ္ဆံအနည္းငယ္သာ က်န္ရွိေတာ့ ေပလိမ့္မည္။ သူ စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ အေမွာင္ထဲတြင္ပင္ မီးျခစ္ဆံအေရအတြက္အား တို႔ထိ ေရတြက္ၾကည့္လိုက္သည္။ မီးျခစ္ဆံ ႏွစ္ေခ်ာင္းသာ က်န္ေတာ့သည္။ သတိႀကီးစြာထားကာ ဒုတိယမီးေတာက္အား သူ႔လက္တြင္ ထြန္းညွိလိုက္သည္။ ဒုတိယမီးေတာက္၏ အလင္းေရာင္ျဖင့္ သူက တစ္စံုတစ္ရာအား ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ၊ ကမန္းကတန္း ရွာေဖြေနရသည္။ အခန္း၏ အေနအထားအား ေလ့လာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ၾကာရွည္ ထြန္းလင္းႏိုင္စရာ အရာ၀တၳဳတစ္ခုကို သူ ေသေရးရွင္ေရးတမွ် ရွာေဖြေနရသည္။ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ အခန္းတြင္း အခ်ည္းအႏွီး လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈၿပီးေနာက္ လက္ေလွ်ာ့ရေတာ့အံ့ဆဲဆဲတြင္ သူ၏ဦးေခါင္းထက္မွ အရာတစ္ခုကို သူ သတိျပဳလိုက္မိသည္။ အခန္း၏ မ်က္ႏွာၾကက္ဆီမွ မီးအိမ္တစ္လံုး တြဲလဲခိုေနသည္ကို သူျမင္လိုက္ရသည္။ သူ၏ စိတ္လႈပ္ရွားမႈႏွင့္အတူ ဒုတိယေျမာက္မီးျခစ္ဆံသည္လည္း ျပာမႈန္အျဖစ္ ေက်မြေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ အေမွာင္ကိုသာ အခန္းတြင္းတြင္ ေနသားတက် ျပန္လည္တပ္ဆင္ထားလိုက္သည္။ သူ႔ရင္သည္ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနသည္။ ေျခဖ်ားေထာက္ကာ တတိယေျမာက္မီးျခစ္ဆံျဖင့္ သူက မီးအိမ္ကို ထြန္းညွိလိုက္သည္။ အလင္းေရာင္အခ်ဳိ႕ ထြက္ေပၚလာၿပီးေနာက္ သံုးပံုႏွစ္ပံုခန္႔ က်န္ရွိေနေသးေသာ ေလာင္စာဆီအားၾကည့္၍ သူ ေက်နပ္သြားသည္။

အခန္းအား ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ သူက စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ ေလ့လာေနလိုက္သည္။ အလြန္က်ယ္၀န္းသည့္ အခန္းတစ္ခုသာျဖစ္ၿပီး မီးအိမ္၏ အလင္းေရာင္ မေရာက္ရွိႏိုင္ေသာ ေနရာမ်ား ရွိေသးေၾကာင္း သူ သိလိုက္ရသည္။ အခန္း၏ နံရံကိုပင္ သူ ရွာေဖြထိေတြ႕ႏိုင္ျခင္းမရွိ။ စင္စစ္ သူ၀င္လာရာ တံခါးေပါက္သည္ပင္ သူ မသိလိုက္မိခင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ အခန္းသည္ ေႏြးေထြးလံုျခံဳၿပီး ေနေပ်ာ္သည့္ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ သူ ႀကိဳးစားလက္ခံထားလိုက္ေသာ္လည္း အက်ဥ္းသားတစ္ဦးပမာ ခံစားေနရျခင္းကိုလည္း သူ မေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္ခဲ့။ မီးအိမ္၏ အလင္းေရာင္ မေရာက္ရွိႏိုင္သည့္ သူ႔အားရစ္၀ိုင္းေနေသာ အေမွာင္ထုႀကီးအတြင္းသို႔ ဇြတ္မွိတ္တိုး၀င္ရန္ သူ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ စိတ္ရူးေပါက္ခဲ့ဖူးၿပီး၊ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရဖူးသည္။ မီးအိမ္ငယ္သည္ နံရံတြင္ ျဖဳတ္မရေအာင္ အေသတပ္ဆင္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သူ ၀မ္းနည္းစြာ သိရွိခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ သူ၏ အခ်ိန္အမ်ားစုကို စာေရးစားပြဲတြင္သာ သူ အသံုးျပဳေလ့ရွိခဲ့ေတာ့သည္။

အခန္းတြင္း သက္ေတာင့္သက္သာ ေနထိုင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ျပဳလုပ္သင့္သည့္ ေ၀ယ်ာ၀စၥအလုပ္မ်ားအား လ်စ္လ်ဴရႈထားလိုက္ၿပီး စာေရးစားပြဲတြင္သာ သူက ေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ အခန္းႏွင့္ပတ္သက္သည့္ သူ ေတြ႕ျမင္ခဲ့သမွ် အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စနစ္တက်ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားကာ စီကာပတ္ကုံး ေရးခ်ေနသည္။ သို႔ရာတြင္ ေရရာတိက်သည့္ တစ္စံုတစ္ရာအား သူ ေရးသားႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့။ ေရွ႕လူမ်ား ေရးသြားခဲ့သည့္ ဒိုင္ယာရီအခ်ဳိ႕ကိုလည္း စာေရးစားပြဲေပၚမွပင္ သူ ေတြ႕ရွိရသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ် အခန္းအား ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ သိျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ၾက။ သူေရာ သိႏိုင္ပါရဲ႕လားဟု ေတြးမိခ်ိန္တြင္ မ်က္ႏွာၾကက္ေပၚရွိ မီးအိမ္ငယ္အား သူ ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ေလာင္စာဆီတို႔သည္ သိသာထင္ရွားျခင္းမရွိေအာင္ တအိအိ ယုတ္ေလ်ာ့ေနသည္။ သူ သတိမျပဳမိရေလေအာင္၊ သို႔မဟုတ္ သူ႔ မ်က္စိမွ ဖမ္းမမိရေလေအာင္ ခိုးေခ်ာင္ခိုး၀ွက္ ယုတ္ေလ်ာ့ေနျခင္းအတြက္မူ သူ ေက်းဇူးတင္မိေသးသည္။ မီးစာကုန္ ဆီခန္းခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အေမွာင္ထုတြင္းသို႔ ျပန္လည္တိုး၀င္ရဦးမည္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူသိပါသည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ အခန္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သူ႔အေနျဖင့္ အေရးအႀကီးဆံုးဟု ယူဆမိသည့္ တတိယေျမာက္ မီးျခစ္ဆံအေၾကာင္းကို အေလးအနက္ထား ေရးသားၿပီး စာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ သူ တင္ထားလိုက္သည္။ သူၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည့္အတိုင္း အကယ္၍ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ လူတစ္ေယာက္ အခန္းထဲသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါလွ်င္ တတိယမီးျခစ္ဆံ၏ တန္ဖိုးကို သူက သိေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူသည္ တတိယမီးျခစ္ဆံျဖင့္ မီးအိမ္ကို ဦးစြာထြန္းညွိႏိုင္ခဲ့ၿပီးမွသာ သူ႔မွတ္တမ္းအား ဖတ္ရႈႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥအတြက္ သူ မည္သို႔မွ် မတတ္ႏိုင္ပါ။ ထို႔အတူ အခန္းႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း ေမွာင္ေနျခင္းမွတစ္ပါး၊ က်ယ္၀န္းၿပီး လွ်ဳိ႕၀ွက္နက္ရႈိင္းျခင္းမွတစ္ပါး၊ ေရွ႕လူမ်ား သိခဲ့သည္ထက္ပိုသည့္ အျခားအခ်က္တစ္ခုခုအား မီးစာမကုန္မီ ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏိုင္ပါ့မလား သူ႔အေနျဖင့္ မေသခ်ာပါ။

ထို႔ေနာက္တြင္ သူတတ္ႏိုင္သည့္ အရာတစ္ခုကို ရုတ္တရက္ ေတြးမိလိုက္သည္။ မီးအိမ္၏ ေအာက္ေျခတည့္တည့္တြင္ အေပၚသို႔ ေမာ့ၾကည့္ပါဟူေသာ စာလံုးမ်ားကို ထင္းေနေအာင္ သူ ေရးသားထားလိုက္သည္။ တစ္ကိုယ္တည္း သူ ေက်နပ္စြာျပံဳးလိုက္သည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ထိုစာအား ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ရန္ ေအာက္သို႔ ဦးစြာငံုၾကည့္မိဖို႔ လိုအပ္ေနေသးေသာ္လည္း အဆိုပါကိစၥအတြက္ သူက ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္း။

◄ ေတဇာ (လေရာင္လမ္း) ►
ဇူလိုင္ (၁၇) ၂၀၁၀