လေရာင္ျဖန္႔ၾကက္ထားေသာ လမ္းထက္က ေျခလွမ္းငယ္မ်ား။

ဤအေရးအသားတြင္ `အဓိပၸါယ္မဲ့မႈ´ ဟူေသာ ျမန္မာစကားလံုးအား Absurd ဟူေသာ အဂၤလိပ္စကားလံုး အတြက္ ဘာသာျပန္ခ်က္အေနျဖင့္ သံုးစြဲထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သာမန္ အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့ျခင္း သေဘာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ လူ႔ဘ၀၏ ေရွ႕ေနာက္မညီညြတ္ျခင္း၊ က်ဳိးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္ျခင္းသေဘာကို ရည္ညႊန္းလိုျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဆိုပါစကားလံုးအား ဒႆနအဆင့္ (Philosophical Sense) တြင္ ထားကာ သိမွတ္နားလည္ေပးရန္ လိုအပ္မည္ဟု အသိေပးလိုပါသည္။ [ဘာသာျပန္သူ]

အမွန္တကယ္ ေလးနက္ေသာ ဒႆနျပႆနာရပ္မွာ တစ္ခုသာရွိၿပီး `အဆံုးစီရင္မႈ´ (Suicide) ျဖစ္သည္။ ဘ၀သည္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရန္ ထိုက္တန္ျခင္း ရွိ,မရွိအား ဆံုးျဖတ္ျခင္းသည္ ဒႆနပညာရပ္၏ အရင္းအျမစ္က်ေသာ ေမးခြန္းကို ေျဖဆိုျခင္းႏွင့္ တူမွ်၏။ [1] ဤအဆိုသည္ ကမူး အေျဖ ရွာေဖြခဲ့သည့္ `အဓိပၸါယ္မဲ့မႈ´ (Absurd, Absurdism) ဒႆန၏ တစ္ခုေသာ ဒြိဟကို ဖြင့္လွစ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အယ္ဂ်ီးရီးယားဖြား၊ ျပင္သစ္ေတြးေခၚရွင္ အဲလ္ဘတ္ကမူး (Albert Camus) သည္ အဓိပၸါယ္မဲ့၀ါဒ (Absurdism) ၏ ဦးေဆာင္ ေတြးေခၚရွင္တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ ရင့္သန္သည့္ ဒႆနေနာက္ခံကားျဖင့္ ေရးသားေသာ ၀တၳဳဆရာ၊ စာေရးဆရာတစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါသည္။ အဓိပၸါယ္မဲ့၀ါဒသည္ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒ (Existentialism) ၏ လက္တက္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ၎၏ ၀ိေသသအမ်ားအျပားအား ေ၀မွ်ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကမူးကိုယ္တိုင္သည္ သူ၏ဘ၀တြင္ `ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီ´ တစ္ဦးအျဖစ္ တံဆိပ္ကပ္ခံခဲ့ရၿပီး သူကမူ အဆိုပါ ေခါင္းစဥ္အား ျငင္းဆိုခဲ့သည္။ အဓိပၸါယ္မဲ့ သေဘာတရားအား ပထမဦးဆံုး စတင္တင္ဆက္ခဲ့သူ မဟုတ္ေသာ္လည္း ယင္းအေတြးအေခၚ၏ လူသိမ်ား၊ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈ ရရွိလာျခင္းႏွင့္ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈ၀ါဒအျဖစ္ အရာ၀င္ေသာ ဒႆနလႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္သို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းလာျခင္းအတြက္မူ ကမူးသည္ မ်ားစြာ အေရးပါခဲ့သည္။ သူ၏ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသည့္ ၀တၳဳမ်ားတြင္ `လူစိမ္း´ (The Stranger) [The Outsider အျပင္ကလူဟုလည္း ဘာသာျပန္သည္] ႏွင့္ `ၿပိဳလဲျခင္း´ (The Fall) တို႔ပါ၀င္ၿပီး `ဆစ္စဖွက္ ဒ႑ာရီ´ (The Myth of Sisyphus) သည္လည္း သူ၏ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈ ဒႆနႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေရးအႀကီးဆံုးေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္တြင္ ႏိုဘယ္ဆုရွင္တစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့ၿပီးေနာက္ စာေပဆိုင္ရာ ႏိုဘယ္ဆုရရွိသည့္ အသက္ငယ္ဆံုးသူမ်ားတြင္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကားမေတာ္တဆမႈအတြင္း ေသဆံုးရျခင္းသည္ ေသဆံုးရန္အတြက္ အဓိပၸါယ္အမဲ့ဆံုး နည္းလမ္းတစ္ခုပင္ျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ခ်ိန္က သူ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ဖူးရာ ၁၉၆၀ တြင္ သူကိုယ္တိုင္ ကားမေတာ္တဆမႈေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရျခင္းမွာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကမူးမွာ ဆာ့ထ္ (Sartre) ၏ မိတ္ေဆြတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူတို႔ႏွစ္ဦး ခြာျပဲခဲ့ၾကသည္။ ဆာ့ထ္သည္ မာ့က္စ္၀ါဒီ (Marxist) တစ္ဦးျဖစ္သလို ကမူးက ၎သည္ အလံုးစံုအာဏာပိုင္စိုးမႈ၀ါဒ (Totalitarianism) ဆီသို႔ ဦးတည္သြားလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ကာ ဆန္႔က်င္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

အဓိပၸါယ္မဲ့မႈ သေဘာတရား၏ အုတ္ျမစ္အား ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္မည္ဆိုလွ်င္ ဘာသာတရားကိုင္း႐ႈိင္းလွသည့္ ဒိန္းမတ္ ေတြးေခၚရွင္ ဆိုရန္ကီးယ္ကဲဂါးဒ္ (Søren Kierkegaard) အထိ ျပန္သြားရေပလိမ့္မည္။ သူ႔အား ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒ၏ ေခါင္းကိုင္ဖခင္ႀကီးဟုလည္း ရည္ညႊန္းေလ့ရွိၾကသည္။ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈအား ကီးယ္ကဲဂါးဒ္က ဖြင့္ဆိုရာတြင္ လူသားတစ္ဦး၏ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိုင္စြမ္း အားလံုးသည္ ဘ၀တြင္ မည္သို႔ေနထိုင္ျပဳမူရမည္၊ မည္သည့္လမ္းေၾကာင္းအား လိုက္ရမည္ ဆိုသည္ကို စိုးစဥ္းမွ် လမ္းညႊန္ႏိုင္ျခင္းမရွိ ျဖစ္ေနသည့္တိုင္ေအာင္ ထိုမေရရာမႈၾကားမွပင္ ထိုသူအား တစ္စံုတစ္ခု ျပဳမူရန္၊ သို႔မဟုတ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်မွတ္ရန္ တြန္အားေပးေစခိုင္းေနသည့္ ဘ၀၏ အေျခအေနတစ္ရပ္ဟု ဆိုခဲ့သည္။ လူသားတစ္ဦးသည္ တစ္ခုခုလုပ္ရသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ၏ ဆင္ေျခ (Reason) မ်ားက သူအား အကူအညီတစ္စံုတစ္ရာ မေပး။ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ သူက ဤသို႔ေရးသားခဲ့သည္။ `အဓိပၸါယ္မဲ့မႈ ဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း။ ၎အား အေတာ္ေလး လြယ္ကူစြာ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ `ငါ´ ဆုိသည့္ စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္သည့္ သတၱ၀ါတစ္ဦးသည္ အဆိုပါ `ငါ´ ၏ ဆင္ေျခမ်ား၊ ေရာင္ျပန္ဟပ္ႏိုင္မႈ စြမ္းအားမ်ားက သူ႔ကိုယ္သူ `တစ္စံုတစ္ရာကို ျပဳမူႏိုင္သလို အျခားတစ္စံုတစ္ရာအားလည္း ျပဳမူႏိုင္သည္´ ဟု ျပန္ေျပာေနေသာ ေနာက္ခံကားတြင္ ျပဳမူေနထိုင္ေနရျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ၎မွာ သူ၏ ဆင္ေျခႏွင့္ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈမ်ားက သူ႔ကိုယ္သူ `သင္သည္ ျပဳမူႏိုင္ျခင္း မရွိ၊ သို႔တိုင္ (တစ္ခုခု) ျပဳမူေနထိုင္ေနရမည့္ ေနရာတြင္ ေရာက္ေနရသည္´ ဟု ျပန္ေျပာေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္…။ [2]

အေစာပိုင္းမွစ၍ ေတြးေခၚရွင္မ်ားသည္ ဘ၀၏ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ဤစၾက၀ဠာႀကီး၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ပန္းတိုင္အေပၚ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတြးဆ အေျဖရွာခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္သည္။ ၎တို႔အေနျဖင့္ ဘ၀သည္ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ကင္းမဲ့သည္ဟု နိဂံုးဆြဲျခင္း၊ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ထင္းခနဲ ေပၚေနသည့္ အဓိပၸါယ္မဲ့ေသာအျဖစ္အား နားလွည့္ပါး႐ိုက္လုပ္ႏိုင္ရန္ ဘုရားသခင္ တည္ရွိမႈကဲ့သို႔ ဘာသာေရးယံုၾကည္ခ်က္မ်ားတြင္ ဖာေထးခိုလႈံျခင္းသာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဘုရားသခင္ရွိသည္ဟူေသာ အေတြးမ်ားတြင္ ခိုလႈံျခင္းေသာ္မွ ေမးခြန္းမ်ား ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ဘုရားသခင္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ အဘယ္နည္း။ ဤေမးခြန္းမွာ ဘာသာေရးယံုၾကည္သူမ်ားအတြက္ အေျဖမရွိေသာ ေမးခြန္းပင္ ျဖစ္သည္ဟု ဘုရားသခင္အား (သို႔မဟုတ္ အျခားမည္သည့္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာစြမ္းအားကိုမဆို) ယံုၾကည္ျခင္းသည္ `အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့မႈ´ (Absurd) သေဘာ၏ သဏၭာန္ကြဲ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ကီးယ္ကဲဂါးဒ္က ေထာက္ျပခဲ့သည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ ေဖ်ာက္ဖ်က္မပစ္ႏိုင္ေသာ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈသည္ တည္ရွိေနခဲ့သည္။

ကမူးကား ဘ၀သည္ ပကတိအားျဖင့္ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ရည္ရြယ္ရင္းကင္းမဲ့သည္ဟူေသာ ပထမ အလားအလာတြင္ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေလသည္။ ဤျဖစ္တည္မႈ၏ အျခားတစ္ဘက္တြင္ အနက္အဓိပၸါယ္တစ္ခုခု ရွိေနသည္ဟု လက္ခံရန္ သူက ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ ဤကမၻာႀကီးတြင္ ထူးျခားထင္ရွားသည့္ အနက္တစ္ခု ရွိသလား ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အဓိပၸါယ္ကို မသိဘူးဟု ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျခအေန၏ ျပင္ပမွ အရာတစ္ခုသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မည္သည့္အနက္ကို ေဆာင္ႏိုင္ပါသလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ လူသားဆိုင္ရာ အသံုးအႏႈန္းမ်ားကိုသာ နားလည္ႏိုင္ပါသည္။ [3]

သုိ႔ရာတြင္ ဘ၀သည္ အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့သည္ ဆိုပါလွ်င္ ဆက္လက္ အသက္ရွင္ေနသည့္ အဓိကအခ်က္သည္ အဘယ္နည္း။ အဘယ္ေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္ကာ မိမိၾကမၼာအား လ်င္ျမန္စြာ စီရင္ခ်က္ မခ်သင့္ရသနည္း။ ဂရိဒ႑ာရီ ဆစ္စဖွက္ (Sisyphus) အား ဥပေမယ်အျဖစ္ အသံုးျပဳကာ ဤေမးခြန္းအား ေျဖဆိုရန္ႏွင့္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသျခင္းမွ အျခားေသာ ေရြးခ်ယ္စရာတစ္ခုကို တင္ျပႏိုင္ရန္ ကမူးက ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ဘ၀၏ ထို အဓိပၸါယ္မဲ့မႈသေဘာအား သိရွိခံစားေနျခင္းႏွင့္အတူ မည္သို႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ ရမည္ဆိုသည္မွာ ကမူး အေတြးအေခၚ၏ အဓိကေမးခြန္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ `အဓိပၸါယ္မဲ့မႈသည္ ေသမိန္႔ ေပးပါသလား´ [4] မေပးပါဟု ကမူးက ယံုၾကည္သည္။ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈသေဘာအား ၾကံဳေတြ႕ခံစားရျခင္းအတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ တုန္႔ျပန္မႈမွာ ၎အား အလံုးစံု ခံစားသိရွိေနေရးပင္ျဖစ္သည္ဟု ကမူးက ဆိုသည္။ ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈ၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္ျခင္း၊ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒ အစရွိသည့္ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈသေဘာအေပၚ သိရွိေနျခင္းအား ဖ်က္ဆီးပစ္သည့္ အရာမ်ားအားလံုးကို သူက ျငင္းပယ္သည္။

ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒအား ေ၀ဖန္ျခင္းျဖင့္ ကမူးက စတင္ခဲ့သည္။ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီမ်ားသည္ စဦးတြင္ ဘ၀၏ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈႏွင့္ ရည္ရြယ္ရင္းကင္းသည့္သေဘာကို သိရွိၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ၎တို႔သည္ `ျဖစ္တည္မႈဆိုင္ရာ ခုန္ေက်ာ္မႈ´ (Existential Leap) သို႔မဟုတ္ `ယံုၾကည္မႈ ခုန္ေက်ာ္ျခင္း´ (Leap of Faith) မ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ ၎တို႔၏ တည္ရွိမႈအတြက္ စိတ္ကူးပံုေဖၚထားသည့္ အဓိပၸါယ္မ်ားကို ဖန္တီးလိုက္ၿပီး မၾကာခဏဆိုသလိုပင္ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈမွ ေသြဖည္သြားၾကသည္။ ဤသည္ကို ကမူးက `ဒႆနအဆံုးစီရင္မႈ´ (Philosophical suicide) ဟု ေခၚသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ခ်က္စ္ေတာ့ဗ္ (Chestov) ကို ၾကည့္လွ်င္ သူက ဤသို႔ေရးသည္။ `ခ်က္စ္ေတာ့ဗ္သည္ အားလံုးေသာ ျဖစ္တည္မႈမ်ား၏ အေျခခံက်ေသာ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈသေဘာကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိရသည့္အခါ သူက ၎သည္ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈျဖစ္သည္ဟု မေျပာ။ ၎သည္ ဘုရားသခင္ျဖစ္သည္ဟုသာ ေျပာသည္´။ [5] ထို႔ေနာက္တြင္ ကီးယ္ကဲဂါးဒ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း `ကီးယ္ကဲဂါဒ္းသည္လည္း အလားတူ ခုန္ေက်ာ္မႈမ်ဳိးကို လုပ္ခဲ့၏။ သူ၏ ကေလးဘ၀သည္ ခရစ္ယန္၀ါဒ၏ ျခိမ္းေျခာက္မႈေအာက္တြင္ ရွိခဲ့ၿပီး ၎၏ အၾကမ္းတမ္းဆံုး မ်က္ႏွာဆီသို႔ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူ ျပန္လွည့္သြားခဲ့သည္။ သူ႔အေနျဖင့္လည္း ဆန္႔က်င္ဘက္ႏွင့္ ၀ိေရာဓိမ်ားသည္ ဘာသာေရး၏ မွတ္ေက်ာက္သာ ျဖစ္လာခဲ့သည္´ [6] ဟု ဆိုခဲ့သည္။ ဆန္႔က်င္ဘက္အားျဖင့္ ကမူး၏ ယံုၾကည္ခ်က္မွာ `အဓိပၸါယ္မဲ့မႈသည္ ဘုရားသခင္ဆီသို႔ ဦးတည္မသြား။ ဘုရားသခင္မပါသည့္ ဒုစရိုက္ (အေမွာင္) (Sin) သာျဖစ္သည္´ [7] ဟူ၏။

ဆစ္စဖွက္သည္ ဂရိဒ႑ာရီလာ လိမၼာပါးနပ္သည့္ သရုပ္ေဆာင္ စရိုက္ ျဖစ္ၿပီး ဘ၀အတြက္ ႀကီးမားလွသည့္ စိတ္ေဇာ (Zeal) တစ္ရပ္ ပါရွိ၏။ သူ (ဆစ္စဖွက္ဆိုသူ) သည္ `ေဟးဒတ္စ္´ (Hades) ကဲ့သို႔ပင္ ေသဒဏ္သင့္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ သူ၏ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေသာ ရဲစြမ္းသတၱိေၾကာင့္ ေလးလံလွသည့္ ေက်ာက္တံုးႀကီးအား ဆင္ေျခေလွ်ာေတာင္ကုန္းေပၚသို႔ ထာ၀ရ တြန္းတင္ရန္ ဒဏ္ခတ္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ေတာင္ၾကားအတြင္းမွ ေက်ာက္တံုးႀကီး ေတာင္ထိပ္သို႔ေရာက္သည့္အႀကိမ္တိုင္း ျပန္လည္ လွိမ့္ဆင့္သြားသည္ကို ၾကည့္ျမင္ရန္အတြက္သာ ျဖစ္၏။ `အေၾကာင္းအခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ သူတို႔အေနျဖင့္ အခ်ည္းအႏွီးႏွင့္ ကူကယ္ရာမဲ့ လုပ္အား (Labor) ထက္ ပို၍ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ အျပစ္ဒဏ္ မရွိႏိုင္ဟု ယူဆခဲ့ၾကသည္´။ [8]

ဆစ္စဖွက္သည္ ႀကီးမားေလးလံလွသည့္ ေက်ာက္တံုးႀကီးအား ကိုယ္ကာယလုပ္အားျဖင့္ သူ၏ အားအင္အကုန္လံုး အသံုးျပဳၿပီး ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေအာင္ လွိမ့္တင္သည္ဟု ကမူးက စိတ္ကူးပံုေဖာ္သည္။ သို႔ရာတြင္ သူသည္ ေက်ာက္တံုးႀကီး ေတာင္ေအာက္သို႔ ျပန္လွိမ့္ဆင္းၿပီး သူ၏ အတိုင္းအဆမဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမ်ား ပ်က္သုန္းသြားသည္ကို ၾကည့္ၿပီးေနာက္ တစ္ဖန္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေတာင္ထိပ္သို႔ တြန္းတင္ရျပန္သည္။ ထို ေတာင္ေပၚမွ ေတာင္ေအာက္သို႔ အဆင္းလမ္းသည္ပင္ ကမူး၏ အာရံုစူးစိုက္ရာ ေနရာျဖစ္သည္။ `ထို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ၊ ထို အျဖတ္အေတာက္ ၾကားကာလကေလးသည္ပင္ ဆစ္စဖွက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားေစခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ေက်ာက္တံုးႏွင့္ အလြန္နီးကပ္ေနသည့္ အလုပ္ၾကမ္း မ်က္ႏွာတစ္ခုသည္ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးပင္ ျဖစ္ၿပီး ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေလးလံေသာ၊ သို႔တိုင္ တိက်ခိုင္မာေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အဆံုးသတ္အား လံုး၀မသိရွိရသည့္ မခံမရပ္ႏိုင္ေသာ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္မႈ တည္ရွိရာ ေတာင္ေအာက္သို႔ ျပန္ဆင္းလာေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ရသည္။ ၎အခ်ိန္သည္ အသက္႐ွဴခြင့္ရသည့္ အခ်ိန္ေလးပင္ျဖစ္ၿပီး အျပန္လမ္းသည္ ေ၀ဒနာခံစားရရန္ အလြန္ေသခ်ာေနသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ (အဓိပၸါယ္မဲ့မႈအား) သိရွိခံစားသည့္ အခ်ိန္ေလးပင္ (Hour of Consciousness) ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ေတာင္ထိပ္အျမင့္မွ ေအာက္သို႔ ျပန္ဆင္းလာသည့္ ခဏတာတိုင္းသည္ နတ္ဘုရားတို႔၏ သားရဲတြင္း အတြင္းသို႔ တအိအိနစ္ျမွဳပ္ေနေသာ (တစ္နည္း၊ အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့လွသည့္ အခ်ည္းအႏွီးလုပ္အားႏွင့္ ေ၀ဒနာခံစားရမႈကို ျပန္ေတြးမိေနေသာ) ကာလသာျဖစ္ၿပီး ထိုခဏတြင္ သူ (ဆစ္စဖွက္) သည္ သူ၏ ကံၾကမၼာထက္ ပိုမို သာလြန္ႀကီးျမတ္ေနသည္။ သူသည္ ေက်ာက္တံုးႀကီးထက္ ပိုမိုသန္စြမ္းေနေပသည္´။ [9]

ဆစ္စဖွက္၏ ဤအျဖစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား အဘယ္ေၾကာင့္ ေအာ့ႏွလံုးနာေစပါသနည္း။ ဆစ္စဖွက္လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ အလုပ္ၾကမ္း၏ အဆံုးမရွိ အခ်ည္းအႏွီးအျဖစ္သည္ တုန္လႈပ္မႈကို ႏႈိးဆြျခင္းေၾကာင့္လား။ ထိုမွတဖန္ ဤဒ႑ာရီသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ လက္ေတြ႕ဘ၀မ်ားကို ဥပေမယ်အျဖစ္ ပံုေဆာင္ထားျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိရွိျခင္းေၾကာင့္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀မ်ားကိုလည္း အလားတူ အသံုးမ၀င္သည့္ နိစၥဓူ၀အလုပ္မ်ားတြင္ သံုးစြဲေနရၿပီး ၎တို႔၏ အဆံုးသတ္အား ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိမွ်ပင္ မျပဳမိ။ သို႔ရာတြင္ ၎တို႔ကို သတိမျပဳမိျခင္းေၾကာင့္ ဆစ္စဖွက္၏ အျပစ္ဒဏ္ကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္မႈ မျဖစ္ေစခဲ့။ `ဤဒ႑ာရီသည္ အလြမ္းဇာတ္ျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ ၎သူရဲေကာင္းသည္ သိရွိ (Conscious) ေနျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ေျခလွမ္းတိုင္းတြင္ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ ၎အား အားေပးေနသည္ဆိုလွ်င္ ၎၏ ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းခံရမႈသည္ စင္စစ္အားျဖင့္ ဘယ္ေနရာတြင္ ရွိသနည္း။ ယေန႔ေခတ္၏ အလုပ္သမားမ်ားသည္လည္း မေျပာင္းလဲသည့္ တာ၀န္ကိုပင္ သူတို႔၏ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ေန႔စဥ္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္ အလုပ္သမားတို႔၏ ကံၾကမၼာသည္လည္း (ဆစ္စဖွက္၏ အျပစ္ဒဏ္ထက္) ပို၍ အဓိပၸါယ္မဲ့မႈ ေလ်ာ့နည္းသည္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။´ [10]

သို႔တိုင္ ဆစ္စဖွက္သည္ သူ၏လက္ခံမႈေၾကာင့္ သူ၏ ကံၾကမၼာထက္ ပိုမို သာလြန္ေကာင္းျမတ္သည္။ ပိုေကာင္းမည့္ အရာတစ္ခုခုအတြက္ အိပ္မက္မက္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ျပဳေနသမွ် သူသည္ ပ်က္စီးက်ဆံုးျခင္းႏွင့္ နာက်င္ခံစားရမႈတြင္ပင္ ရွိေနေပလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ ဤသည္မွာ သူ၏ ဘ၀ ျဖစ္ရွိေနသည့္ အတိုင္းသာ ျဖစ္သည္၊ ေမွ်ာ္လင့္စရာ ပိုမိုေကာင္းမြန္မႈတစ္ခုခု ရွိမေနေၾကာင္းႏွင့္ ဤအတိုင္းသာ ဆက္လက္ တည္ရွိေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ သိရွိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ သူ႔ ျဖစ္တည္မႈ၏ အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့ေသာသေဘာ (Absurdity) ၏ ႏွိပ္စက္မႈမွ ကင္းလြတ္သြားလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤသည္မွာ သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ေသာ့ခ်က္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ကမူးက သူ၏အက္ေဆးအား ဤသို႔ အဆံုးသတ္သည္။ `တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ဆစ္စဖွက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ဟု ေတြးထင္ရေပမည္´ ဟူ၏။ သို႔ရာတြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနျဖင့္ ဆစ္စဖွက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ဟု ေတြးထင္`ရ´ (must သေဘာကို ယူရန္) မည္နည္း။ ဤသည္မွာ လိုအပ္သည့္ ေကာက္ခ်က္အမ်ဳိးအစား တစ္ခုေပလား။ ဇာတ္ေၾကာင္းအား ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါလွ်င္ ဆစ္စဖွက္သည္ သူ႔ဘ၀၏ အရွိတရား (Reality)  ၊ အဓိပၸါယ္မဲ့သည္ဟူေသာ အခ်က္ကို အလံုးစံု လက္ခံထားၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ သူသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မေနဟု ဆိုလွ်င္ ၎က `ဘ၀ဟူသည္မွာ မူလအရည္အေသြးအားျဖင့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အရာ မဟုတ္´ ဟု ဆိုလိုရာ ေရာက္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟူသည္ အာရံုမွားမႈ (Illusion) အမ်ဳိးအစားတစ္ရပ္တြင္သာ ရွာေဖြႏိုင္သည့္ အရာျဖစ္ၿပီး အရွိတရားမွ ေရွာင္ေျပးရန္ ႀကိဳးစားမွသာ ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္ဟု ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ေပသည္။ စစ္မွန္သည့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ (ဟူေသာအရာ) တြင္ ယံုၾကည္ပါလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနျဖင့္ ဆစ္စဖွက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ဟု ယံုၾကည္ရေပလိမ့္မည္။ ဘ၀၏ အရွိတရားအေပၚ အသိအမွတ္ျပဳလက္ခံ (Awareness) ထားျခင္း၏ ရလဒ္တစ္ခု ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ စစ္မွန္ေနသည့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုကို ဆိုလိုပါသည္။

ဤေနရာတြင္ ကမူးသည္ ဘ၀အား အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့ၿပီး အလံုးစံု က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈမရွိဟု ျမင္ေသာ္လည္း၊ `ဥပကၡာ၀ါဒီ´ (Stoic) တို႔၏ ဘ၀၏ဒုကၡႏွင့္ အခက္အခဲျပႆနာမ်ားအေပၚ လက္ခံပံုမ်ဳိးအား ေထာက္ခံသူတစ္ဦးမဟုတ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနျဖင့္ သတိျပဳရေပမည္။ ဘ၀ဟူသည္မွာ တန္ဖိုးတစ္စံုတစ္ရာ ရွိၿပီး ကာကြယ္ရန္ ထိုက္တန္သည့္အရာတစ္ခု ျဖစ္ေၾကာင္း ကမူးက ယံုၾကည္ၿပီး သူ၏ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ဆင္းရဲနိမ့္က်သူမ်ားႏွင့္ ဖိႏွိပ္ခံမ်ားအား ကူညီသည့္ ကြဲျပားေသာ လႈပ္ရွားမႈ အမ်ားအျပားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေပသည္။

ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)
ၾသဂုတ္ (၈) ၂၀၁၀
Ref: Albert Camus (1913-1960) and Absurdism, The Journey through Modern Philosophy


Footnotes:

[1] The Myth of Sisyphus, Albert Camus, Page 11, Penguin Modern Classics
[2] Søren Kierkegaard, Journals, 1849
[3] The Myth of Sisyphus, Albert Camus, Penguin Modern Classics, Page 51
[4] Ibid, Page 16
[5] Ibid, Page 37
[6] Ibid, Page 39-40
[7] Ibid, Page 42
[8] Ibid, Page 107
[9] Ibid, Page 108-109
[10] Ibid, Page 109

1 comments:

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ said...

ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္လာဖတ္ပါဦးမည္။

Post a Comment